Dromaius novaehollandiae minor ya da yaygın adlandırmasıyla Kral Adası Emusu (İngilizce: King Island Emu) soyu tükenmiş endemik bir emu alt türüdür. D. n. minor sadece Avusturalya anakarası ile Tasmanya adası arasındaki Bass boğazında bulunan King Island'da yaşamıştır. Genetik olarak en yakın akrabası Tasmanya emusu olarak bilinen soyu tükenmiş D. n. diemenensis alt türüdür. İki grup Tasmanya ve King Island adalarının birbirine bağlı olduğu 14.000 yıl önceki dönemde tek bir popülasyon olarak yaşardı. Adalar ayrıldıktan sonra D. n. minor olarak sınıflandırılan Kral Adası emusu zaman içinde boyut olarak küçülmüş ve ada cüceleşmesine örnek olmuştur. Boyutları açısından D. n. minor, tüm emu alt türleri içerisinde en küçüğüdür ve tüy rengi Avustralya anakarasındaki emulardan çok daha koyuydu.
Kral Adası Emusu | ||||||||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
![]() Paris'te bulunan yetişkin ve yavru emular. Yavru, kanguru adası kökenli olabilir. | ||||||||||||||||
Korunma durumu | ||||||||||||||||
EX (1822) | ||||||||||||||||
Biyolojik sınıflandırma | ||||||||||||||||
| ||||||||||||||||
Sinonimler | ||||||||||||||||
Tüyleri boynu haricinde vücudunu kaplamaktaydı ve siyah ya da kahverengiydi. Boyun kısmında görülen derisinin rengi ise maviydi. Yavruları anakaradaki akrabaları gibi çizgiliydi. Alt tür, boyut da dahil olmak üzere osteolojik olarak Kanguru Adasındaki emulardan (D. n. baudinianus) açık bir şekilde farklıdır. Davranış bakımından ise Kral Adası emusu, anakaradaki emudan çok farklı değildi. Emular yem aramak ve üremek için sürülerde toplanırdı. Meyve, yemiş, çimen ve deniz yosunu gibi bitkisel kaynaklarla beslenirlerdi. Süratli koşabilirlerdi ve kendilerini tekme atarak koruyabilirlerdi. Yuvalarını yapraklar ve yosunlarla derin olmayacak bir şekilde yaparlardı. Yuvalarında yedi ila dokuz yumurta yumurtlardı ve yumurtalar iki ebeveyn tarafından yetiştirilirdi.
Avrupalılar Kral Adası emusunu 1802'de adada yaptıkları bir keşif sırasında keşfetti. Alt tür hakkında bilinenlerin çoğu Fransız doğa bilimci François Péron ile yapılan bir röportajdan ve Charles Alexandre Lesueur'un tasvirlerinden gelmektedir. Fransız kaşif Nicolas Baudin'in 1802 ve 1804 yılında Kral Adasına düzenlediği gezi ile adaya gelenler Fransa'ya Kral ve Kanguru adasından canlı ve doldurulmuş Emuları götürmüşlerdir. Götürülen Kral Adası emularından ikisi canlı olarak Paris'deki bir botanik bahçesi olan Jardin des Plantes'de tutuldu. Avrupa'ya getirilmiş diğer Kral Adası emuları ise Avrupa'daki çeşitli müzelere dağıtılmıştır ve kalıntıları günümüze ulaşmıştır. Keşiflerin seyir defterleri yakalanmış emuların hangi adalardan geldiği, hatta taksonomik olarak farklı oldukları hakkında kesin bilgiler içermemekteydi. Bu yüzden alt türün taksonomik varlığı bir asıra yakın süre boyunca bilinmedi. Adadaki av hareketliliği ve Avrupa'dan gelen yerleşimciler tarafından çıkarılmış yangınlar sebebiyle Kral Adasındaki vahşi emu yaşamın nesli 1805'te tükenmiştir. İki canlı D. n. minor ise 1822 yılında kalan son 2 Kral Adası emusu Paris'de tutsak olarak ölmüştür ve alt türün neslinin bu tarihte tükendiği düşünülmektedir.
Taksonomi
Kral Adası ve Kanguru Adasından Fransa'ya getirilmiş küçük ada emularının taksonomik durumu ve ait oldukları coğrafyalar hakkında uzun süren bir karışıklık vardı. Fransız kaşiflerin 1800'lü yılların başında yaptığı gezilerde iki farklı adadan getirdikleri emu alt türlerinin seyir defterine ayrı bir şekilde kayıt edilmemesi sebebiyle kuşların ait oldukları adalar uzun süre bilinmez kaldı. Seyir defterlerinde emuların nerede ve ne zaman toplandığı doğru şekilde yazılmadığı için küçük ada emularının hepsinin Kanguru Adası kökenli olduğu düşünüldü ve bu kuşlara çok sayıda farklı bilimsel isim verilmesine neden oldu. Dahası 1914'te L. Brasil Kral Adası'na yaptığı keşif gezisinde kötü hava durumu sebebiyle kamplarından ayrılamadıklarını ve adada Emu görmediğini belirtti. Ayrıca Fransız kaşif Brasil, emuları ve tepeli devekuşlarının hepsini "casoars" olarak sınıflandırdığı için gelecekte bu türler hakkındaki taksonomik karışıklığın artmasına sebep oldu.
Fransız doğa bilimci Louis Jean Pierre Vieillot bu emu alt türü için 1817 yılında Dromaius ater ismini belirlemiştir. Pek çok koleksiyoner 20. yüzyılda Kral Adasında emu kalıntıları bulmuştur. Bunların ilki Avustralyalı amatör bir kuş bilimci olan Archibald James Campbell tarafından 1903'te adanın doğu kıyısındaki bir lagünde bulunmuştur. 1906'da Avusturalyalı kuş bilimci Walter Baldwin Spencer, Kral Adasındaki bulunan Pleistocene döneme ait subfosil kemikleri ve yumurta kabuklarını göze alarak bu emuyu Dromaius minor olarak isimlendirdi. Daha sonraki tarihlerde Avustralyalı kuş bilimci 1906'daki kalıntılara bakarak Dromaius bassi ismini vermiştir. 1907'de çıkarılmış Soyu Tükenmiş Kuşlar (Extinct Birds) isimli kitapta , Vieillot'un tanımının aslında anakaradaki emuyu anlattığını ve bu nedenle Dromaius ater isimlendirmesinin geçersiz olduğunu yazmıştır. Paris'deki müzesinde bulunan emu kalıntılarının Kanguru Adasına ait olduğuna inandı ve yeni türü canlı olarak gören tek bilgi kaynağı olan François Péron'un ismini kullanarak Dromaius peroni olarak adlandırdı.
Avustralyalı amatör kuşbilimci Gregory Mathews 1910'larda türe yeni bir cins ismi olarak Peronista ismini verdi. Mathews Kral Adası ve Kanguru Adasındaki emularının genel olarak anakaradaki emulardan farklı bir cins olduğunu düşünüyordu. Daha sonraki yazarlar ise Kral ve Kanguru adalarında bulunan fosillerin kayda değer bir şekilde farklı olmadığını düşünerek aynı taksonda değerlendirdi. Fransız kuşbilimci , 1959 yılında kalıntıların bulunduğu müze kayıtlarını inceleyerek müzedeki kalıntıların hiçbirinin Kanguru Adasından gelmediğini öne sürdü. Jouanin ve Fransız paleontolog 1990 yılında ekolojik adli tıbbı kullanarak Paris'deki emu kalıntısının Kral Adasından geldiğini kanıtladı. Kanguru Adası emularına verilen tüm bilimsel adlandırmalar gerçekte Kral Adasından gelen örneklere dayanıyordu bu nedenle bilimsel adlandırmalar alt türü isimsiz bırakacak şekilde geçersiz kaldı. 1984'te bulunan fosil örneklerine dayanarak Avustralyalı kuşbilimci Kral Adası ve Kanguru Adası emularının tamamen farklı morfolojik ve coğrafi kökenleri olduğunu kanıtladı. Parker Kanguru Adası emusunu adalardan emuların toplandığı keşif gezisine liderlik eden Fransız kaşif Nicolas Baudin'e itafen Dromaius baudinianus olarak isimlendirdi. Dromaius Ater ismi ise Kral Adası emusunun ismi olarak kaldı.
Boyutlarından başkta soyu tükenmiş küçük ada emularının anakara emularından ayıran çok fazla morfolojik farklılık yoktur. Ancak üç taksonun tümü çoğunlukla farklı türler olarak kabul edildi. Avustralyalı genetikçi ve meslektaşları 2011 yılında beş adet Kral Adası emusunun kemiklerinin nükleer ve mitokondriyal DNA'sını inceledi ve genetik olarak anakaradaki emu varyasyonuna uyumlu olduğu gösterdi. Bu nedenle küçük ada emularını Avustralya anakarasındaki emunun (Dromaius novaehollandiae) alt türü olarak D. n. ater ismiyle sınıflandırıldı. Bu araştırmadan sonra Kral Adasında bulunan diğer canlı türleri bağımsız canlı türlerinden ziyade Tasmanya ya da anakaradaki başka türlerin alt türü olduğu kabul edilmeye başladı. Yazarlar, farklı yöntemler kullanan daha ileri çalışmaların taksonların ayırt edici özelliklerini bulabileceğini öne sürdüler.'ün 2013 yılındaki sayısı Kral Adası emusunun üçlü bilimsel adlandırmasını Vieillot'un D. ater isimlendirmesinin aslında anakara emusunu tanımlamak için yapıldığı gerekçesiyle Spencer'in verdiği D. minor adlandırmasını kullanarak D. n. minor olarak yaptı. Bu gerekçe tarafından kabul gördü ve alt tür D. n. minor olarak isimlendirildi.
İngiliz paleontolog ve meslektaşları 2014-2015 tarihinde 20. yüzyılın başından beri yerel bir doğa tarihçisinin 30 yıl süren keşifleri (benzersiz bir yumurta kabuğu dahil) dışında hiçbir büyük paleontolojik çalışmanın yapılmadığı Kral Adasında araştırma yaptılar. Hume ve meslektaşları 2014 yılında 'da bir emu subfosili buldu. Ancak 2015 yılında araştırma alanına geri döndüklerinde alanın golf sahasına dönüştürülüğünü gördüler ve araştırma için izin alamadılar. 2018'de çalışmacılar Kral Adasındaki fosil kalıntıların tehlike altında olduğunu ve korunması gerektiğini söylediler. Araştırmacılar 1906'da bazı kalıntıların bulunduğu yakınlarında bir bölgede araştırma yapmayı denediler ama alan çimenle kaplanmıştı ve daha fazla araştırma yapılamadı.
Evrimi
Geç Kuaterner dönemde (0.7 milyon yıl önce) küçük emular Avustralya anakarasının dışındaki adalarada yaşamaktaydı. Kral Adası emusuna ek olarak Kanguru Adası emusuna (D. n. baudinianus) ve Tasmanya Emusu (D. n. diemenensis) gibi ada emularının da soyu günümüzde tükenmiştir. En küçük alt tür Kral Adası emusudur. Bass körfezinde Tasmanya adasının 100 km açıklarındaki Kral Adası, su seviyesinin daha düşük olduğu eski tarihlerde Avustralya anakarası ve Tasmanya adası arasında köprü görevi görmüştür. Zaman içinde yükselen su seviyesi adaları birbirinden ayırarak izole hale getirmiştir. Bunun sonucu olarak Kral Adasındaki emu popülasyonu ada cüceleşmesi sürecinden geçmiştir. Ayrıca Baas körfezinin doğusundaki Flinders Adasında büyük ihtimalle başka bir taksondan bir emunun yumurta kabuklarının kalıntılarına rastlandı.
2011 yılında yapılan bir genetik araştırmaya göre Kral Adasında ve anakarada yaşayan emuların yakın ilişkisi görülmüştür. Bu Kral Adasındaki emuların anakaradan geldiğini ardından su seviyesindeki yükseliş sebebiyle alt türün izole olduğunu göstermektedir. Deniz seviyesindeki değişimler modellendiğinde Tasmanya ve Kral Adasının Avustralya anakarasından 14,000 yıl önce ayrıldığı görülmektedir. Bu ayrılıktan birkaç bin yıl sonra ise Tasmanya ve Kral Adalarının ayrılması gerçekleşmiştir. Bu senaryoda Kral Adası ve Tasmanya adasındaki emuların anakaradan ortak bir atadan gelip ayrı bir şekilde izole olduğunu göstermektedir. Bu yüzden soyu tükenmiş Tasmanya emusu büyük olasılıkla anakaradaki emulara Kral Adasındaki türdeşleriyle olduğu kadar yakındır. Fosil kayıtlarına bakıldığında ada emularının boyut olarak anakaradaki akrabalarından daha küçük olduğu görünmektedir. Bu nedenle anakaradaki emular büyük hatta devasa bir form olarak kabul edilir.
Avustralyalı genetik bilimci Vicki A. Thomson ve meslektaşlarının 2018'de kemik, yumurta kabuğu ve tüy örneklerini baz alarak yaptığı bir çalışmada Kanguru Adası ve Tasmanya'daki emuların aslında anakaradaki aynı türün (D. novaehollandiae) alt popülasyonu olduğunu gösterdi. Ayrıca çalışmada emu popülasyonlarının ortalama boyları ile bulundukları adaların büyüklükleri ile doğrusal bir ilişki bulunduğu gösterildi. İzolasyonda geçirdikleri sürenin ise popülasyonların boyutunu etkilemediği gösterildi. Bu çalışmada ada cüceleşmesinde önemli faktörün adadaki kaynakların sınırlılaşacağı nedeniyle adaların boyutunun etkili olacağı söylendi. Buna rağmen kesin etkinin kanıtlanması gereklidir. Ada emuları ve anakara emuları arasındaki küçük genetik farklılık ve cüceleşme, farklı adalarda hızlıca ve birbirinden bağımsız olarak gelişmiştir. Kral Adası 1,100 km2yüz ölçümüne sahiptir ve 62,400 km2 yüzölçümüne sahip Tasmanya adasından 12,000 yıldır, anakaradan 14,000 yıldır ayrıktır. 4,400 km2 yüz ölçümüne sahip Kanguru Adası ise anakaradan 10,000 yıl önce ayrılmıştır. Kanguru Adası emusuna ait olduğu bilinen tek deri kalıntısı üzerinde 2020 yılında yapılan bir genetik çalışmada Fransız kuş bilimci Alice Cibois ve meslektaşları üç ada emusunun anakaradaki türün alt türleri olarak kabul görmesini destekledi.
Fiziksel Özellikleri
Kral Adasındaki emular ortalama 83 santimetre uzunluğundaydı ve anakaradaki türdeşlerinin yarı boyutu ile en küçük emu popülasyonuydu. François Péron'a göre ada bulunan en büyük emu 137 santimetre uzunluğundaydı. En ağır emunun ağırlığı ise 20–23 kg civarındaydı. Türdeşlerine göre daha koyu tüyleri vardı. Başında ve boynunda geniş, vücudu ise kahverengi ile karışık siyah tüylerle kaplıydı. Siyahımsı bir gagası ve pençesi vardı. Boyun kısmındaki kelleşmiş derisi ise maviydi. 2011 yılında yapılan bir genetik çalışma kuşlarda melanizmi denetleyen ortak bir gen bulamadı. Tüy örtüsünün koyu rengini, alternatif genetik faktörlerin ve genetik olmayan diğer faktörlerin denetleyebileceği düşünülüyor. Péron cinsiyetler arasında çok az fark olduğunu, ancak erkeklerinin tüy renginin daha parlak ve biraz daha büyük olabileceğini belirtti. Tüylerinde mevsimsel değişiklikler ise gözlemlenmezdi. Anakaradaki dişi emuların erkeklerinden daha büyük olduğu ve diğer kuş türlerinin aksine çiftleşme mevsiminde tüylerinin parlaklaştığı bilindiğinden geleneksel yöntemler kullanılarak yapılan gözlemleri hatalı olabilir. Adadaki yavrularının tüyleri gri renkteydi ve diğer emu yavruları gibi çizgi desenliydi.
Kral adasında bulunan subfosil kalıntılarında kaval kemiklerinin 330 mm uzunluğunda, uyluk kemiklerinin 180 mm uzunluğunda, pelvislerinin 280 mm uzunluğunda ve önünün 64 mm, arkasının 86 mm genişliğinde olduğu görülmüştür. ortalama 232 mm boyundaydı. erkeklerinde ortalama 261 mm, dişilerinde ise 301 milimetredir. Kanguru adasında ise aynı kemikler 269 mm ve 305 mm olarak ölçülmüştür. Boy olarak daha küçük olmasının yanı sıra bu kemiklerinin kısmen ya da tamamen kısalmış olması sebebiyle Kral Adası emusu osteolojik olarak Kanguru Adasındaki türdeşlerinden farklılık göstermiştir. Dış troklea Kanguru Adasındaki emularda orta trokleaya doğru eğimliyken Kral Adası emusunda orta troklea ile paraleldi.
Kral Adası emuları ve anakaradaki emular boyutları haricinde morfolojik olarak çok az farklılık gösterirdi. Mathews, Kral Adası emularının bacakların ve gagasının anakaradaki emulardan daha kısa olduğunu ancak ayak parmaklarının neredeyse eşit uzunlukta olduğunu belirtti. Bu emuyu anakaradaki emulardan ayıran diğer bir özelliğin ise tarsometatarsusun distal foramenlerinin ve kafataslarının kubbeleşmiş biçimselliği olduğu ileri sürüldü. Bununla birlikte distal foramenin anakaradaki emular arasında da çeşitlilik gösterdiğini, hatta genç ve yaşlı emularda farklı olduğu bilinmektedir. Bu yüzden distal forameninde gözlemlenen farklılık taksonomik olarak önemsenmemektedir. Aynı şekilde kafatasalarındaki kubbeleşme de anakaradaki genç emularda gözlemlenen bir özelliktir.
Davranış ve Ekoloji
Péron'un röportajı, Kral Adası emusunun bazı davranış özelliklerini tanımladı. Kral Adasındaki emuların genellikle tek başına yaşadığı ancak üreme zamanlarında on ila yirmili sürüler oluşturduğu yazıldı. Sabahları ve akşamları yiyecek aramaya çıkıp orman yemişleri, deniz yosunu ve otları yerlerdi. Hızlı koşabilirlerdi ancak şişman oldukları için anakaradaki türdeşlerinden daha yavaş koşarladı. İyi yüzücü olmalarına rağmen sadece gerektiği zaman yüzerlerdi. Açık alanlardan çok lagünlerin gölgelerinde ve deniz kıyılarında yaşamayı sevdikleri bildirildi. Pençelerini kullanarak kendilerini kaşımayı severlerdi. Adaya gelen kaşiflerin av köpeklerinden kaçamadıkları zaman kendilerini korumak için pençeleri ile tekme attıkları ve bunun köpeklere ciddi zararlar verebildiği yazıldı.
İngiliz Yüzbaşı Matthew Flinders, 1802'de Kral Adası'nı ziyaret ettiğinde emularla karşılaşmadı ancak doğa bilimci Robert Brown adadaki emuların dışkılarını inceledi ve onların çoğunlukla adındaki yerel bir meyve ile beslendiklerini belirtti. İngiliz kuş bilimci John Latham'ın bahsettiği "Van Diemen's cassowary" küçük boyutlu bir kuş olarak tasvir edilmişti ve bu kuş gerçekte cassowary sanılmış bir Kral Adası emusunu olabilir. Latham fiziksel özelliklerini açıklamak dışında bu kuşların bazen 70 ila 80 kuşluk halinde toplandıklarını ve bu özelliklerinin avcılar tarafından kullanıldığını belirtti. Hume ve meslektaşları Kral Adasında bulunan emu subfosillerinin çoğunun adanın daha kuru ve rüzgarsız batı kıyılarında bulunduğu not etti. Büyük ihtimalle koruma eğiliminden dolayı emuların kıyılarda ve bazı düzlük alanlarda bulunduğunu ancak adanın iç kısımlarındaki ormanlık alanlarda bulunmadığını belirtti. İngiliz bilirkişi Charles Grimes, 1802 yılında yazdığı raporda Kral Adasındaki emuları işaret ederek "kıyıda çoklar, iç kesimlerde yoklar." demiştir. Adanın uzun ağaçlı okaliptus ormanları zaman içinde yok olmuştur.
Kaynakça
- ^ BirdLife International (2016). "Dromaius minor". IUCN Red List of Threatened Species. 2016: e.T22728643A94992893. doi:10.2305/IUCN.UK.2016-3.RLTS.T22728643A94992893.en.
- ^ Fuller, Errol (2001). Extinct birds. Rev. ed. Ithaca, N.Y.: Comstock Pub. ISBN . OCLC 46671147.
- ^ Brasil, L. (1914). "The Emu of King Island". Emu - Austral Ornithology (İngilizce). 14 (2): 88-97. doi:10.1071/MU914088. ISSN 0158-4197.
- ^ a b c Pfennigwerth, S. (Nisan 2010). "(William T. Stearn Prize 2009) "The mighty cassowary": the discovery and demise of the King Island emu". Archives of Natural History (İngilizce). 37 (1): 74-90. doi:10.3366/E0260954109001661. ISSN 0260-9541. 25 Mayıs 2021 tarihinde kaynağından . Erişim tarihi: 25 Mayıs 2021.
- ^ Vieillot, L. J. P. (1817). "Dromaius ater". Nouveau Dictionnaire d'Histoire Naturelle (in French). 11: 212.
- ^ a b c d Hume, J.; Steel, L.; Middleton, G.; Medlock, K. (2018). "In search of the dwarf emu: A palaeontological survey of King and Flinders Islands, Bass Strait, Australia" 25 Mayıs 2021 tarihinde Wayback Machine sitesinde .. Contribuciones Científicas del Museo Argentino de Ciencias Naturales. 7: 81–98.
- ^ Campbell, A. G. (Ekim 1903). "Emu Bones on King Island". Emu - Austral Ornithology (İngilizce). 3 (2): 113-114. doi:10.1071/MU903112ah. ISSN 0158-4197.
- ^ Spencer, B.; Kershaw, J. A. (1910). "A collection of sub–fossil bird and marsupial remains from King Island, Bass Strait". Memoirs of the National Museum, Melbourne. 3: 5-35. doi:10.24199/j.mmv.1910.3.01. ISSN 0311-9548. 25 Mayıs 2021 tarihinde kaynağından . Erişim tarihi: 25 Mayıs 2021.
- ^ Legge, W. V. (Ocak 1907). "The Emus of Tasmania and King Island". Emu - Austral Ornithology (İngilizce). 6 (3): 116-119. doi:10.1071/MU906116. ISSN 0158-4197.
- ^ a b c Rothschild, W. (1907). Extinct Birds. London: Hutchinson & Co. pp. 235–237.
- ^ a b Iredale, Tom; Mathews, Gregory M. (1921). A manual of the birds of Australia, by Gregory M. Mathews ... and Tom Iredale ... Illustrated with coloured and monochrome plates by Lilian Medland. Vol. I. Orders Casuarii to Columbæ. London,: H.F. & G. Witherby,. doi:10.5962/bhl.title.14116. 17 Kasım 2020 tarihinde kaynağından . Erişim tarihi: 25 Mayıs 2021.
- ^ a b c d Hume, Julian P. (2012). Extinct Birds. Michael Walters. Londra: Bloomsbury Pub. ISBN . OCLC 778339723.
- ^ Morgan, A. M.; Sutton, J. (1928). "A Critical Description of Some Recently Discovered Bones of the Extinct Kangaroo Island Emu ( Dromaius diemenianus )". Emu - Austral Ornithology (İngilizce). 28 (1): 1-19. doi:10.1071/MU928001. ISSN 0158-4197.
- ^ Jouanin, C. (1959). "Les emeus de l'expédition Baudin". L'Oiseau et la Revue Française d'Ornithologie (in French). 29: 168–201.
- ^ Balouet, J. C.; Jouanin, C. (1990). "Systématique et origine géographique de émeus récoltés par l'expédetion Baudin". L'Oiseau et la Revue Française d'Ornithologie (in French). 60: 314–318.
- ^ a b Parker, S. A. (1984). "The extinct Kangaroo Island Emu, a hitherto unrecognised species". Bulletin of the British Ornithologists' Club 12 Ocak 2015 tarihinde Wayback Machine sitesinde .. 104: 19–22.
- ^ a b c d e f Heupink, Tim H.; Huynen, Leon; Lambert, David M. (11 Nisan 2011). Fleischer, Robert C. (Ed.). "Ancient DNA Suggests Dwarf and 'Giant' Emu Are Conspecific". PLoS ONE (İngilizce). 6 (4): e18728. doi:10.1371/journal.pone.0018728. ISSN 1932-6203. (PMC) 3073985 $2. (PMID) 21494561.
- ^ Howard, Richard (2013). The Howard and Moore complete checklist of the birds of the world. 4th edition. Alick Moore, Edward C. Dickinson, James Vanderbeek Remsen, Joel Cracraft, Les Christidis, Alick Moore, Natural History Museum, American Museum of Natural History. Eastbourne. ISBN . OCLC 855253357.
- ^ Gill, F.; Donsker, D. (2015). "Subspecies Updates". IOC World Bird List 20 Aralık 2015 tarihinde Wayback Machine sitesinde .. Retrieved 13 July 2015.
- ^ Lambeck, K. (27 Nisan 2001). "Sea Level Change Through the Last Glacial Cycle". Science. 292 (5517): 679-686. doi:10.1126/science.1059549.
- ^ Thomson, Vicki A.; Mitchell, Kieren J.; Eberhard, Rolan; Dortch, Joe; Austin, Jeremy J.; Cooper, Alan (Nisan 2018). "Genetic diversity and drivers of dwarfism in extinct island emu populations". Biology Letters (İngilizce). 14 (4): 20170617. doi:10.1098/rsbl.2017.0617. ISSN 1744-9561. (PMC) 5938559 $2. (PMID) 29618519. 14 Mayıs 2021 tarihinde kaynağından . Erişim tarihi: 26 Mayıs 2021.
- ^ Cibois, Alice; Vallotton, Laurent; Ericson, Per G. P.; Blom, Mozes P. K.; Irestedt, Martin (1 Eylül 2018). "Genetic and radiographic insights into the only known mounted specimen of Kangaroo Island Emu" (İngilizce). doi:10.5281/ZENODO.3463451. 26 Mayıs 2021 tarihinde kaynağından . Erişim tarihi: 26 Mayıs 2021.
- ^ . Records of the South Australian Museum. 17 Mayıs 2014 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 27 Mayıs 2021.
- ^ "Bulletin du Muséum d'histoire naturelle" (Fransızca). t.5 1899. 1899: 206-214. 27 Kasım 2020 tarihinde kaynağından . Erişim tarihi: 27 Mayıs 2021.
wikipedia, wiki, viki, vikipedia, oku, kitap, kütüphane, kütübhane, ara, ara bul, bul, herşey, ne arasanız burada,hikayeler, makale, kitaplar, öğren, wiki, bilgi, tarih, yukle, izle, telefon için, turk, türk, türkçe, turkce, nasıl yapılır, ne demek, nasıl, yapmak, yapılır, indir, ücretsiz, ücretsiz indir, bedava, bedava indir, mp3, video, mp4, 3gp, jpg, jpeg, gif, png, resim, müzik, şarkı, film, film, oyun, oyunlar, mobil, cep telefonu, telefon, android, ios, apple, samsung, iphone, xiomi, xiaomi, redmi, honor, oppo, nokia, sonya, mi, pc, web, computer, bilgisayar
Dromaius novaehollandiae minor ya da yaygin adlandirmasiyla Kral Adasi Emusu Ingilizce King Island Emu soyu tukenmis endemik bir emu alt turudur D n minor sadece Avusturalya anakarasi ile Tasmanya adasi arasindaki Bass bogazinda bulunan King Island da yasamistir Genetik olarak en yakin akrabasi Tasmanya emusu olarak bilinen soyu tukenmis D n diemenensis alt turudur Iki grup Tasmanya ve King Island adalarinin birbirine bagli oldugu 14 000 yil onceki donemde tek bir populasyon olarak yasardi Adalar ayrildiktan sonra D n minor olarak siniflandirilan Kral Adasi emusu zaman icinde boyut olarak kuculmus ve ada cucelesmesine ornek olmustur Boyutlari acisindan D n minor tum emu alt turleri icerisinde en kucugudur ve tuy rengi Avustralya anakarasindaki emulardan cok daha koyuydu Kral Adasi EmusuParis te bulunan yetiskin ve yavru emular Yavru kanguru adasi kokenli olabilir Korunma durumuEX 1822 Biyolojik siniflandirmaAlem AnimaliaSube ChordataSinif AvesTakim CasuariiformesFamilya CasuariidaeCins DromaiusTur D novaehollandiaeAlt tur D n minor Spencer 1906 Emu turlerinin tarihsel yayilisini ve Tasmanya adasinin eski kiyi seridini gosteren harita D n minor alt turunun yayilisi kirmizi ile gosterilmistir SinonimlerListe Casuarius diemenianus Jennings 1827Dromaeus parvulus 1842Dromaeus minor Spencer 1906Dromaius peroni 1907Dromaius bassi 1907Dromaius parvulus Mathews 1910Dromiceius spenceri Mathews 1912Peronista peroni Mathews 1913 Dromaius diemenianus Morgan amp 1928 Tuyleri boynu haricinde vucudunu kaplamaktaydi ve siyah ya da kahverengiydi Boyun kisminda gorulen derisinin rengi ise maviydi Yavrulari anakaradaki akrabalari gibi cizgiliydi Alt tur boyut da dahil olmak uzere osteolojik olarak Kanguru Adasindaki emulardan D n baudinianus acik bir sekilde farklidir Davranis bakimindan ise Kral Adasi emusu anakaradaki emudan cok farkli degildi Emular yem aramak ve uremek icin surulerde toplanirdi Meyve yemis cimen ve deniz yosunu gibi bitkisel kaynaklarla beslenirlerdi Suratli kosabilirlerdi ve kendilerini tekme atarak koruyabilirlerdi Yuvalarini yapraklar ve yosunlarla derin olmayacak bir sekilde yaparlardi Yuvalarinda yedi ila dokuz yumurta yumurtlardi ve yumurtalar iki ebeveyn tarafindan yetistirilirdi Avrupalilar Kral Adasi emusunu 1802 de adada yaptiklari bir kesif sirasinda kesfetti Alt tur hakkinda bilinenlerin cogu Fransiz doga bilimci Francois Peron ile yapilan bir roportajdan ve Charles Alexandre Lesueur un tasvirlerinden gelmektedir Fransiz kasif Nicolas Baudin in 1802 ve 1804 yilinda Kral Adasina duzenledigi gezi ile adaya gelenler Fransa ya Kral ve Kanguru adasindan canli ve doldurulmus Emulari goturmuslerdir Goturulen Kral Adasi emularindan ikisi canli olarak Paris deki bir botanik bahcesi olan Jardin des Plantes de tutuldu Avrupa ya getirilmis diger Kral Adasi emulari ise Avrupa daki cesitli muzelere dagitilmistir ve kalintilari gunumuze ulasmistir Kesiflerin seyir defterleri yakalanmis emularin hangi adalardan geldigi hatta taksonomik olarak farkli olduklari hakkinda kesin bilgiler icermemekteydi Bu yuzden alt turun taksonomik varligi bir asira yakin sure boyunca bilinmedi Adadaki av hareketliligi ve Avrupa dan gelen yerlesimciler tarafindan cikarilmis yanginlar sebebiyle Kral Adasindaki vahsi emu yasamin nesli 1805 te tukenmistir Iki canli D n minor ise 1822 yilinda kalan son 2 Kral Adasi emusu Paris de tutsak olarak olmustur ve alt turun neslinin bu tarihte tukendigi dusunulmektedir TaksonomiKral Adasi ve Kanguru Adasindan Fransa ya getirilmis kucuk ada emularinin taksonomik durumu ve ait olduklari cografyalar hakkinda uzun suren bir karisiklik vardi Fransiz kasiflerin 1800 lu yillarin basinda yaptigi gezilerde iki farkli adadan getirdikleri emu alt turlerinin seyir defterine ayri bir sekilde kayit edilmemesi sebebiyle kuslarin ait olduklari adalar uzun sure bilinmez kaldi Seyir defterlerinde emularin nerede ve ne zaman toplandigi dogru sekilde yazilmadigi icin kucuk ada emularinin hepsinin Kanguru Adasi kokenli oldugu dusunuldu ve bu kuslara cok sayida farkli bilimsel isim verilmesine neden oldu Dahasi 1914 te L Brasil Kral Adasi na yaptigi kesif gezisinde kotu hava durumu sebebiyle kamplarindan ayrilamadiklarini ve adada Emu gormedigini belirtti Ayrica Fransiz kasif Brasil emulari ve tepeli devekuslarinin hepsini casoars olarak siniflandirdigi icin gelecekte bu turler hakkindaki taksonomik karisikligin artmasina sebep oldu Fransiz doga bilimci Louis Jean Pierre Vieillot bu emu alt turu icin 1817 yilinda Dromaius ater ismini belirlemistir Pek cok koleksiyoner 20 yuzyilda Kral Adasinda emu kalintilari bulmustur Bunlarin ilki Avustralyali amator bir kus bilimci olan Archibald James Campbell tarafindan 1903 te adanin dogu kiyisindaki bir lagunde bulunmustur 1906 da Avusturalyali kus bilimci Walter Baldwin Spencer Kral Adasindaki bulunan Pleistocene doneme ait subfosil kemikleri ve yumurta kabuklarini goze alarak bu emuyu Dromaius minor olarak isimlendirdi Daha sonraki tarihlerde Avustralyali kus bilimci 1906 daki kalintilara bakarak Dromaius bassi ismini vermistir 1907 de cikarilmis Soyu Tukenmis Kuslar Extinct Birds isimli kitapta Vieillot un taniminin aslinda anakaradaki emuyu anlattigini ve bu nedenle Dromaius ater isimlendirmesinin gecersiz oldugunu yazmistir Paris deki muzesinde bulunan emu kalintilarinin Kanguru Adasina ait olduguna inandi ve yeni turu canli olarak goren tek bilgi kaynagi olan Francois Peron un ismini kullanarak Dromaius peroni olarak adlandirdi Avustralyali amator kusbilimci Gregory Mathews 1910 larda ture yeni bir cins ismi olarak Peronista ismini verdi Mathews Kral Adasi ve Kanguru Adasindaki emularinin genel olarak anakaradaki emulardan farkli bir cins oldugunu dusunuyordu Daha sonraki yazarlar ise Kral ve Kanguru adalarinda bulunan fosillerin kayda deger bir sekilde farkli olmadigini dusunerek ayni taksonda degerlendirdi Fransiz kusbilimci 1959 yilinda kalintilarin bulundugu muze kayitlarini inceleyerek muzedeki kalintilarin hicbirinin Kanguru Adasindan gelmedigini one surdu Jouanin ve Fransiz paleontolog 1990 yilinda ekolojik adli tibbi kullanarak Paris deki emu kalintisinin Kral Adasindan geldigini kanitladi Kanguru Adasi emularina verilen tum bilimsel adlandirmalar gercekte Kral Adasindan gelen orneklere dayaniyordu bu nedenle bilimsel adlandirmalar alt turu isimsiz birakacak sekilde gecersiz kaldi 1984 te bulunan fosil orneklerine dayanarak Avustralyali kusbilimci Kral Adasi ve Kanguru Adasi emularinin tamamen farkli morfolojik ve cografi kokenleri oldugunu kanitladi Parker Kanguru Adasi emusunu adalardan emularin toplandigi kesif gezisine liderlik eden Fransiz kasif Nicolas Baudin e itafen Dromaius baudinianus olarak isimlendirdi Dromaius Ater ismi ise Kral Adasi emusunun ismi olarak kaldi Boyutlarindan baskta soyu tukenmis kucuk ada emularinin anakara emularindan ayiran cok fazla morfolojik farklilik yoktur Ancak uc taksonun tumu cogunlukla farkli turler olarak kabul edildi Avustralyali genetikci ve meslektaslari 2011 yilinda bes adet Kral Adasi emusunun kemiklerinin nukleer ve mitokondriyal DNA sini inceledi ve genetik olarak anakaradaki emu varyasyonuna uyumlu oldugu gosterdi Bu nedenle kucuk ada emularini Avustralya anakarasindaki emunun Dromaius novaehollandiae alt turu olarak D n ater ismiyle siniflandirildi Bu arastirmadan sonra Kral Adasinda bulunan diger canli turleri bagimsiz canli turlerinden ziyade Tasmanya ya da anakaradaki baska turlerin alt turu oldugu kabul edilmeye basladi Yazarlar farkli yontemler kullanan daha ileri calismalarin taksonlarin ayirt edici ozelliklerini bulabilecegini one surduler un 2013 yilindaki sayisi Kral Adasi emusunun uclu bilimsel adlandirmasini Vieillot un D ater isimlendirmesinin aslinda anakara emusunu tanimlamak icin yapildigi gerekcesiyle Spencer in verdigi D minor adlandirmasini kullanarak D n minor olarak yapti Bu gerekce tarafindan kabul gordu ve alt tur D n minor olarak isimlendirildi Ingiliz paleontolog ve meslektaslari 2014 2015 tarihinde 20 yuzyilin basindan beri yerel bir doga tarihcisinin 30 yil suren kesifleri benzersiz bir yumurta kabugu dahil disinda hicbir buyuk paleontolojik calismanin yapilmadigi Kral Adasinda arastirma yaptilar Hume ve meslektaslari 2014 yilinda da bir emu subfosili buldu Ancak 2015 yilinda arastirma alanina geri donduklerinde alanin golf sahasina donusturulugunu gorduler ve arastirma icin izin alamadilar 2018 de calismacilar Kral Adasindaki fosil kalintilarin tehlike altinda oldugunu ve korunmasi gerektigini soylediler Arastirmacilar 1906 da bazi kalintilarin bulundugu yakinlarinda bir bolgede arastirma yapmayi denediler ama alan cimenle kaplanmisti ve daha fazla arastirma yapilamadi Evrimi Gec Kuaterner donemde 0 7 milyon yil once kucuk emular Avustralya anakarasinin disindaki adalarada yasamaktaydi Kral Adasi emusuna ek olarak Kanguru Adasi emusuna D n baudinianus ve Tasmanya Emusu D n diemenensis gibi ada emularinin da soyu gunumuzde tukenmistir En kucuk alt tur Kral Adasi emusudur Bass korfezinde Tasmanya adasinin 100 km aciklarindaki Kral Adasi su seviyesinin daha dusuk oldugu eski tarihlerde Avustralya anakarasi ve Tasmanya adasi arasinda kopru gorevi gormustur Zaman icinde yukselen su seviyesi adalari birbirinden ayirarak izole hale getirmistir Bunun sonucu olarak Kral Adasindaki emu populasyonu ada cucelesmesi surecinden gecmistir Ayrica Baas korfezinin dogusundaki Flinders Adasinda buyuk ihtimalle baska bir taksondan bir emunun yumurta kabuklarinin kalintilarina rastlandi 2011 yilinda yapilan bir genetik arastirmaya gore Kral Adasinda ve anakarada yasayan emularin yakin iliskisi gorulmustur Bu Kral Adasindaki emularin anakaradan geldigini ardindan su seviyesindeki yukselis sebebiyle alt turun izole oldugunu gostermektedir Deniz seviyesindeki degisimler modellendiginde Tasmanya ve Kral Adasinin Avustralya anakarasindan 14 000 yil once ayrildigi gorulmektedir Bu ayriliktan birkac bin yil sonra ise Tasmanya ve Kral Adalarinin ayrilmasi gerceklesmistir Bu senaryoda Kral Adasi ve Tasmanya adasindaki emularin anakaradan ortak bir atadan gelip ayri bir sekilde izole oldugunu gostermektedir Bu yuzden soyu tukenmis Tasmanya emusu buyuk olasilikla anakaradaki emulara Kral Adasindaki turdesleriyle oldugu kadar yakindir Fosil kayitlarina bakildiginda ada emularinin boyut olarak anakaradaki akrabalarindan daha kucuk oldugu gorunmektedir Bu nedenle anakaradaki emular buyuk hatta devasa bir form olarak kabul edilir Avustralyali genetik bilimci Vicki A Thomson ve meslektaslarinin 2018 de kemik yumurta kabugu ve tuy orneklerini baz alarak yaptigi bir calismada Kanguru Adasi ve Tasmanya daki emularin aslinda anakaradaki ayni turun D novaehollandiae alt populasyonu oldugunu gosterdi Ayrica calismada emu populasyonlarinin ortalama boylari ile bulunduklari adalarin buyuklukleri ile dogrusal bir iliski bulundugu gosterildi Izolasyonda gecirdikleri surenin ise populasyonlarin boyutunu etkilemedigi gosterildi Bu calismada ada cucelesmesinde onemli faktorun adadaki kaynaklarin sinirlilasacagi nedeniyle adalarin boyutunun etkili olacagi soylendi Buna ragmen kesin etkinin kanitlanmasi gereklidir Ada emulari ve anakara emulari arasindaki kucuk genetik farklilik ve cucelesme farkli adalarda hizlica ve birbirinden bagimsiz olarak gelismistir Kral Adasi 1 100 km2yuz olcumune sahiptir ve 62 400 km2 yuzolcumune sahip Tasmanya adasindan 12 000 yildir anakaradan 14 000 yildir ayriktir 4 400 km2 yuz olcumune sahip Kanguru Adasi ise anakaradan 10 000 yil once ayrilmistir Kanguru Adasi emusuna ait oldugu bilinen tek deri kalintisi uzerinde 2020 yilinda yapilan bir genetik calismada Fransiz kus bilimci Alice Cibois ve meslektaslari uc ada emusunun anakaradaki turun alt turleri olarak kabul gormesini destekledi Fiziksel OzellikleriKral Adasindaki emular ortalama 83 santimetre uzunlugundaydi ve anakaradaki turdeslerinin yari boyutu ile en kucuk emu populasyonuydu Francois Peron a gore ada bulunan en buyuk emu 137 santimetre uzunlugundaydi En agir emunun agirligi ise 20 23 kg civarindaydi Turdeslerine gore daha koyu tuyleri vardi Basinda ve boynunda genis vucudu ise kahverengi ile karisik siyah tuylerle kapliydi Siyahimsi bir gagasi ve pencesi vardi Boyun kismindaki kellesmis derisi ise maviydi 2011 yilinda yapilan bir genetik calisma kuslarda melanizmi denetleyen ortak bir gen bulamadi Tuy ortusunun koyu rengini alternatif genetik faktorlerin ve genetik olmayan diger faktorlerin denetleyebilecegi dusunuluyor Peron cinsiyetler arasinda cok az fark oldugunu ancak erkeklerinin tuy renginin daha parlak ve biraz daha buyuk olabilecegini belirtti Tuylerinde mevsimsel degisiklikler ise gozlemlenmezdi Anakaradaki disi emularin erkeklerinden daha buyuk oldugu ve diger kus turlerinin aksine ciftlesme mevsiminde tuylerinin parlaklastigi bilindiginden geleneksel yontemler kullanilarak yapilan gozlemleri hatali olabilir Adadaki yavrularinin tuyleri gri renkteydi ve diger emu yavrulari gibi cizgi desenliydi Kral adasinda bulunan subfosil kalintilarinda kaval kemiklerinin 330 mm uzunlugunda uyluk kemiklerinin 180 mm uzunlugunda pelvislerinin 280 mm uzunlugunda ve onunun 64 mm arkasinin 86 mm genisliginde oldugu gorulmustur ortalama 232 mm boyundaydi erkeklerinde ortalama 261 mm disilerinde ise 301 milimetredir Kanguru adasinda ise ayni kemikler 269 mm ve 305 mm olarak olculmustur Boy olarak daha kucuk olmasinin yani sira bu kemiklerinin kismen ya da tamamen kisalmis olmasi sebebiyle Kral Adasi emusu osteolojik olarak Kanguru Adasindaki turdeslerinden farklilik gostermistir Dis troklea Kanguru Adasindaki emularda orta trokleaya dogru egimliyken Kral Adasi emusunda orta troklea ile paraleldi Kral Adasi emulari ve anakaradaki emular boyutlari haricinde morfolojik olarak cok az farklilik gosterirdi Mathews Kral Adasi emularinin bacaklarin ve gagasinin anakaradaki emulardan daha kisa oldugunu ancak ayak parmaklarinin neredeyse esit uzunlukta oldugunu belirtti Bu emuyu anakaradaki emulardan ayiran diger bir ozelligin ise tarsometatarsusun distal foramenlerinin ve kafataslarinin kubbelesmis bicimselligi oldugu ileri suruldu Bununla birlikte distal foramenin anakaradaki emular arasinda da cesitlilik gosterdigini hatta genc ve yasli emularda farkli oldugu bilinmektedir Bu yuzden distal forameninde gozlemlenen farklilik taksonomik olarak onemsenmemektedir Ayni sekilde kafatasalarindaki kubbelesme de anakaradaki genc emularda gozlemlenen bir ozelliktir Davranis ve EkolojiPeron un roportaji Kral Adasi emusunun bazi davranis ozelliklerini tanimladi Kral Adasindaki emularin genellikle tek basina yasadigi ancak ureme zamanlarinda on ila yirmili suruler olusturdugu yazildi Sabahlari ve aksamlari yiyecek aramaya cikip orman yemisleri deniz yosunu ve otlari yerlerdi Hizli kosabilirlerdi ancak sisman olduklari icin anakaradaki turdeslerinden daha yavas kosarladi Iyi yuzucu olmalarina ragmen sadece gerektigi zaman yuzerlerdi Acik alanlardan cok lagunlerin golgelerinde ve deniz kiyilarinda yasamayi sevdikleri bildirildi Pencelerini kullanarak kendilerini kasimayi severlerdi Adaya gelen kasiflerin av kopeklerinden kacamadiklari zaman kendilerini korumak icin penceleri ile tekme attiklari ve bunun kopeklere ciddi zararlar verebildigi yazildi Ingiliz Yuzbasi Matthew Flinders 1802 de Kral Adasi ni ziyaret ettiginde emularla karsilasmadi ancak doga bilimci Robert Brown adadaki emularin diskilarini inceledi ve onlarin cogunlukla adindaki yerel bir meyve ile beslendiklerini belirtti Ingiliz kus bilimci John Latham in bahsettigi Van Diemen s cassowary kucuk boyutlu bir kus olarak tasvir edilmisti ve bu kus gercekte cassowary sanilmis bir Kral Adasi emusunu olabilir Latham fiziksel ozelliklerini aciklamak disinda bu kuslarin bazen 70 ila 80 kusluk halinde toplandiklarini ve bu ozelliklerinin avcilar tarafindan kullanildigini belirtti Hume ve meslektaslari Kral Adasinda bulunan emu subfosillerinin cogunun adanin daha kuru ve ruzgarsiz bati kiyilarinda bulundugu not etti Buyuk ihtimalle koruma egiliminden dolayi emularin kiyilarda ve bazi duzluk alanlarda bulundugunu ancak adanin ic kisimlarindaki ormanlik alanlarda bulunmadigini belirtti Ingiliz bilirkisi Charles Grimes 1802 yilinda yazdigi raporda Kral Adasindaki emulari isaret ederek kiyida coklar ic kesimlerde yoklar demistir Adanin uzun agacli okaliptus ormanlari zaman icinde yok olmustur Kaynakca BirdLife International 2016 Dromaius minor IUCN Red List of Threatened Species 2016 e T22728643A94992893 doi 10 2305 IUCN UK 2016 3 RLTS T22728643A94992893 en Fuller Errol 2001 Extinct birds Rev ed Ithaca N Y Comstock Pub ISBN 0 8014 3954 X OCLC 46671147 Brasil L 1914 The Emu of King Island Emu Austral Ornithology Ingilizce 14 2 88 97 doi 10 1071 MU914088 ISSN 0158 4197 a b c Pfennigwerth S Nisan 2010 William T Stearn Prize 2009 The mighty cassowary the discovery and demise of the King Island emu Archives of Natural History Ingilizce 37 1 74 90 doi 10 3366 E0260954109001661 ISSN 0260 9541 25 Mayis 2021 tarihinde kaynagindan Erisim tarihi 25 Mayis 2021 Vieillot L J P 1817 Dromaius ater Nouveau Dictionnaire d Histoire Naturelle in French 11 212 a b c d Hume J Steel L Middleton G Medlock K 2018 In search of the dwarf emu A palaeontological survey of King and Flinders Islands Bass Strait Australia 25 Mayis 2021 tarihinde Wayback Machine sitesinde Contribuciones Cientificas del Museo Argentino de Ciencias Naturales 7 81 98 Campbell A G Ekim 1903 Emu Bones on King Island Emu Austral Ornithology Ingilizce 3 2 113 114 doi 10 1071 MU903112ah ISSN 0158 4197 Spencer B Kershaw J A 1910 A collection of sub fossil bird and marsupial remains from King Island Bass Strait Memoirs of the National Museum Melbourne 3 5 35 doi 10 24199 j mmv 1910 3 01 ISSN 0311 9548 25 Mayis 2021 tarihinde kaynagindan Erisim tarihi 25 Mayis 2021 Legge W V Ocak 1907 The Emus of Tasmania and King Island Emu Austral Ornithology Ingilizce 6 3 116 119 doi 10 1071 MU906116 ISSN 0158 4197 a b c Rothschild W 1907 Extinct Birds London Hutchinson amp Co pp 235 237 a b Iredale Tom Mathews Gregory M 1921 A manual of the birds of Australia by Gregory M Mathews and Tom Iredale Illustrated with coloured and monochrome plates by Lilian Medland Vol I Orders Casuarii to Columbae London H F amp G Witherby doi 10 5962 bhl title 14116 17 Kasim 2020 tarihinde kaynagindan Erisim tarihi 25 Mayis 2021 a b c d Hume Julian P 2012 Extinct Birds Michael Walters Londra Bloomsbury Pub ISBN 978 1 4081 5861 6 OCLC 778339723 Morgan A M Sutton J 1928 A Critical Description of Some Recently Discovered Bones of the Extinct Kangaroo Island Emu Dromaius diemenianus Emu Austral Ornithology Ingilizce 28 1 1 19 doi 10 1071 MU928001 ISSN 0158 4197 Jouanin C 1959 Les emeus de l expedition Baudin L Oiseau et la Revue Francaise d Ornithologie in French 29 168 201 Balouet J C Jouanin C 1990 Systematique et origine geographique de emeus recoltes par l expedetion Baudin L Oiseau et la Revue Francaise d Ornithologie in French 60 314 318 a b Parker S A 1984 The extinct Kangaroo Island Emu a hitherto unrecognised species Bulletin of the British Ornithologists Club 12 Ocak 2015 tarihinde Wayback Machine sitesinde 104 19 22 a b c d e f Heupink Tim H Huynen Leon Lambert David M 11 Nisan 2011 Fleischer Robert C Ed Ancient DNA Suggests Dwarf and Giant Emu Are Conspecific PLoS ONE Ingilizce 6 4 e18728 doi 10 1371 journal pone 0018728 ISSN 1932 6203 PMC 3073985 2 PMID 21494561 KB1 bakim PMC bicimi link Howard Richard 2013 The Howard and Moore complete checklist of the birds of the world 4th edition Alick Moore Edward C Dickinson James Vanderbeek Remsen Joel Cracraft Les Christidis Alick Moore Natural History Museum American Museum of Natural History Eastbourne ISBN 978 0 9568611 0 8 OCLC 855253357 Gill F Donsker D 2015 Subspecies Updates IOC World Bird List 20 Aralik 2015 tarihinde Wayback Machine sitesinde Retrieved 13 July 2015 Lambeck K 27 Nisan 2001 Sea Level Change Through the Last Glacial Cycle Science 292 5517 679 686 doi 10 1126 science 1059549 Thomson Vicki A Mitchell Kieren J Eberhard Rolan Dortch Joe Austin Jeremy J Cooper Alan Nisan 2018 Genetic diversity and drivers of dwarfism in extinct island emu populations Biology Letters Ingilizce 14 4 20170617 doi 10 1098 rsbl 2017 0617 ISSN 1744 9561 PMC 5938559 2 PMID 29618519 14 Mayis 2021 tarihinde kaynagindan Erisim tarihi 26 Mayis 2021 KB1 bakim PMC bicimi link Cibois Alice Vallotton Laurent Ericson Per G P Blom Mozes P K Irestedt Martin 1 Eylul 2018 Genetic and radiographic insights into the only known mounted specimen of Kangaroo Island Emu Ingilizce doi 10 5281 ZENODO 3463451 26 Mayis 2021 tarihinde kaynagindan Erisim tarihi 26 Mayis 2021 Records of the South Australian Museum 17 Mayis 2014 tarihinde kaynagindan arsivlendi Erisim tarihi 27 Mayis 2021 Bulletin du Museum d histoire naturelle Fransizca t 5 1899 1899 206 214 27 Kasim 2020 tarihinde kaynagindan Erisim tarihi 27 Mayis 2021