Tasmanya Soykırımı (İngilizce Tasmanian Genocide ya da Tasmanian genocide, Tasmanian Aboriginal Genocide, Tasmanian Aborigine genocide, Palawa genocide), Avustralya kıtasının güneyinde eyalet olarak ona bağlı Tasmanya adasında yaşamış olan ve 48 kabileden oluşan avcı ve toplayıcı Tasmanya yerlilerine (Palawa, Parlevar) karşı 1803-1847 yıllarında Britanyalı yerleşimciler tarafından uygulanan soykırım. 1828-1832 yılları arasında yapılan , kaydedilen ilk modern soykırım örneğidir. Kara Savaş çatışmaları safkan Tasmanyalıları yok etmeye yönelik bir soykırımdır. Tasmanya olayı Avustralya'daki soykırımın bilinen tek örneğidir. Tasmanya olayları çağdaş Avustralyalılar için «soykırım» (genocide) yerine ondan daha ciddi olan «imha» (') biçiminde görülür. Türkçe kaynaklarda Tasmanya adasındakiler ile Avustralya adasındakiler (özellikle de Queensland eyaletindekiler) adı altında da ele alınır.
![image](https://www.wikipedia.tr-tr.nina.az/image/aHR0cHM6Ly93d3cud2lraXBlZGlhLnRyLXRyLm5pbmEuYXovaW1hZ2UvYUhSMGNITTZMeTkxY0d4dllXUXVkMmxyYVcxbFpHbGhMbTl5Wnk5M2FXdHBjR1ZrYVdFdlkyOXRiVzl1Y3k5MGFIVnRZaTgxTHpWakwwUnZkMnhwYm1kZlRtRjBhWFpsYzE5dlpsOVVZWE50WVc1cFlTNXFjR2N2TkRBd2NIZ3RSRzkzYkdsdVoxOU9ZWFJwZG1WelgyOW1YMVJoYzIxaGJtbGhMbXB3Wnc9PS5qcGc=.jpg)
![image](https://www.wikipedia.tr-tr.nina.az/image/aHR0cHM6Ly93d3cud2lraXBlZGlhLnRyLXRyLm5pbmEuYXovaW1hZ2UvYUhSMGNITTZMeTkxY0d4dllXUXVkMmxyYVcxbFpHbGhMbTl5Wnk5M2FXdHBjR1ZrYVdFdlkyOXRiVzl1Y3k5MGFIVnRZaTh4THpGakwxUmhjMjFoYm1saGJsOTBjbWxpWlhOZmRISXVhbkJuTHpRd01IQjRMVlJoYzIxaGJtbGhibDkwY21saVpYTmZkSEl1YW5Cbi5qcGc=.jpg)
1. Kuzeybatı boyunun kabileleri: Tommeginer, Parperloihener, Pennemukeer, Pendowte, Peerapper, Manegin, Tarkinener, Peternidic
2. Güneybatı boyunun kabileleri: Mimegin, Lowreenne, Ninene, Needwonnee
3. Güneydoğu boyunun kabileleri: Mouheneenner, Nuenonne, Mellukerdee, Lyluequonny
4. Büyük Nehir boyunun kabileleri: Leenowwenne, Pangerninghe, Braylwunyer, Larmairremener, Luggermairrernerpairrer
5. Kuzey boyunun kabileleri: Punnilerpanner, Pallittorre, Noeteeler, Plairhekehillerplue
6. Ortadoğu boyunun kabileleri: Leterremairrener, Panninher, Tyerrernotepanner
7. Kuzeydoğu boyunun kabileleri: Peeberrangner, Leenerrerter, Pinterrairer, Trawlwoolway, Pyemmairrenerpairrener, Leenethmairrener, Panpekanner
8. Ben Lomond boyunun kabileleri: Plangermaireener, Plindermairhemener, Tonenerweenerlarmenne
9. İstiridye Koyu boyunun kabileleri: Leetermairremener, Linetemairrener, Loontitetermairrelehoinner, Toorernomairremener, Poredareme, Laremairremener, Tyreddeme, Portmairremener, Pydairrerme, Mumirimina (Moomereriner, Moomairremener)
*1835 yılında açıldığında sağ kalan son 300 Tasmanya yerlisinin konduğu Flinders Adası'ndaki etnik gulag 1847 yılında kapatıldığında yalnızca 46 yerli hayatta idi.
Tasmanya'ya ilk Britanyalı yerleşimciler 1803 yılında gelmiştir. 1803 yılındaki yerli nüfusunun 4.000 ilâ 9.000 arasında olduğu tahmin ediliyor. Tasmanya'daki Britanyalıların nüfus artışı 1817-1830 yılları arasında 2.000 kişiden 23.000 kişiye ulaşmıştır. Tasmanya'ya geldikten sonra 75 yıl boyunca uygulanan Britanya politikası, çoğunluğu 1803-1847 yıllarında 4.000 ilâ 7.000 arasındaki Tasmanya yerlisinin imhasına yol açmıştır. 1835 yılında açıldığında sağ kalan son 300 Tasmanya yerlisinin konduğu ve etnik gulag olarak nitelendirilen Flinders Adası'ndaki toplama kampı 1847 yılında kapatıldığında yalnızca 46 yerli hayatta idi. En sonki "safkan" Tasmanya yerlisi erkek 1869 yılında ölen , en sonki "safkan" Tasmanya yerlisi kadın ise 1876 yılında ölen Truganini'dir ve "Tasmanya yerlilerinin sonuncusu" olan Truganini'nin geride bir avuç "yarımkan" bırakarak ölmesiyle soykırım tamamlanmış oldu. akıcı biçimde konuşabilen son kişi ise "yarımkan" (1834–1905) olup ölümü üzerine Tasmanya dileri de tükenmiş oldu.
1803 yılındaki Britanya sömürgeleştirmesi öncesinde Tasmanya yerlilerinin nüfusu 3.000–15.000 arasında tahmin edilmektedir.
Bağışıklık sistemi Avrasya'nın bulaşıcı hastalıklarına karşı zayıf olan Tasmanya yerlilerinin kırılmasında bu salgın hastalıkların da çatışmalarla birlikte etkisi olmuştur.
Tasmanya Soykırımı, Polonyalı sosyolog Zygmunt Bauman'ın tanımladığı modern soykırımın bürokratik profiline uymaz.Yale Üniversitesi'nden soykırım tarihçisi 'e göre, Avustralya'daki Tasmanya Soykırımı birçok yönden Amerika'daki Yuki Soykırımı ile güneybatı Afrika'daki Herero Soykırımına benzemektedir. Her üçünde de kendini human («insan») olarak vasıflandıran birçok Beyaz yerleşimci tarafından yerliler subhuman («insan-altı, alt-insan : insan olmayan, insanla aynı kategoride bulunmayan, insandan daha aşağıda bulunan») olarak görülmüştür.Sosyal Darwinizm insan evriminin en alt aşağı basamağında Tasmanya yerlilerini sınıflandırır. 19. yüzyılda yaygın biçimde Tasmanya yerlilerinin modern insan (Homo sapiens sapiens) ile onun primat ataları arasında bağlantı halkası olduğuna inanılırdı. Evrim (naturalistic evolution) varsayımları göz önüne alındığında, Tasmanya yerlileri genellikle insandan daha aşağıda görülmüş ve sonuç olarak birçok kişi onlara hayvanlar gibi davranmanın ahlaksız ve yanlış olmadığına kendini inandırmıştır.
Etno-Tarih
![image](https://www.wikipedia.tr-tr.nina.az/image/aHR0cHM6Ly93d3cud2lraXBlZGlhLnRyLXRyLm5pbmEuYXovaW1hZ2UvYUhSMGNITTZMeTkxY0d4dllXUXVkMmxyYVcxbFpHbGhMbTl5Wnk5M2FXdHBjR1ZrYVdFdlkyOXRiVzl1Y3k5MGFIVnRZaTg0THpoakwwRjFjM1J5WVd4cFlWOXNiMk5oZEdsdmJsOXRZWEF1Y0c1bkx6UXdNSEI0TFVGMWMzUnlZV3hwWVY5c2IyTmhkR2x2Ymw5dFlYQXVjRzVuLnBuZw==.png)
![image](https://www.wikipedia.tr-tr.nina.az/image/aHR0cHM6Ly93d3cud2lraXBlZGlhLnRyLXRyLm5pbmEuYXovaW1hZ2UvYUhSMGNITTZMeTkxY0d4dllXUXVkMmxyYVcxbFpHbGhMbTl5Wnk5M2FXdHBjR1ZrYVdFdlkyOXRiVzl1Y3k5MGFIVnRZaTgxTHpVeEwwSmhjM05wWVc1ZmNHeGhhVzVmTVRRd01EQmZRbEF1YW5Cbkx6RTFNSEI0TFVKaGMzTnBZVzVmY0d4aGFXNWZNVFF3TURCZlFsQXVhbkJuLmpwZw==.jpg)
Tasmanya'ya insanların 40.000 yıl önce Avustralya ile Tasmanya arasında Bass Boğazı'nda bir kara köprüsü yoluyla geldikleri düşünülüyor. Buzların erimeye başlamasıyla birlikte kara köprüsünün denizin altında kalması sonucu Avrupalıların 18. yüzyıl sonu ile 19. yüzyıl başlarında gelmesine kadar yaklaşık 8.000 yıl boyunca Avustralya'dan izole yaşadıkları genetik araştırmalarla desteklenmektedir.
Diğer insanlardan binlerce yıldır ayrı kalıp izole ada yaşamı sürdüren yerlilerin konuştuğu hakkında bilinenler azdır ve başka dillerle tatmin edici bir ilgi kurulamamıştır. Tasmanya dillerini ve ile birlikte süper-ailesinde sınıflandırmayı önermiş ve bu aileye katmamıştır. Fakat bu tartışmalı aile tarihî dilbilimciler tarafından kabul edilmemektedir.
Tasmanya dillerinde örnekler:
anlamı | Kuzey | Kuzeydoğu | Ortadoğu | Güneydoğu | Kuzeybatı |
kadın | lu | lu | lowa | lowa | nowa |
kadınlar | luriga | luna | lowana | lowana | nowaleā |
Arka plan
![image](https://www.wikipedia.tr-tr.nina.az/image/aHR0cHM6Ly93d3cud2lraXBlZGlhLnRyLXRyLm5pbmEuYXovaW1hZ2UvYUhSMGNITTZMeTkxY0d4dllXUXVkMmxyYVcxbFpHbGhMbTl5Wnk5M2FXdHBjR1ZrYVdFdlkyOXRiVzl1Y3k5MGFIVnRZaTh5THpJMEwxWmhibDlFYVdWdFpXNGxNamR6WDB4aGJtUmZNVGcxTWk1cWNHY3ZNekF3Y0hndFZtRnVYMFJwWlcxbGJpVXlOM05mVEdGdVpGOHhPRFV5TG1wd1p3PT0uanBn.jpg)
![image](https://www.wikipedia.tr-tr.nina.az/image/aHR0cHM6Ly93d3cud2lraXBlZGlhLnRyLXRyLm5pbmEuYXovaW1hZ2UvYUhSMGNITTZMeTkxY0d4dllXUXVkMmxyYVcxbFpHbGhMbTl5Wnk5M2FXdHBjR1ZrYVdFdlkyOXRiVzl1Y3k5MGFIVnRZaTgxTHpWaEwweGhjM1JmYjJaZmRHaGxYMVJoYzIxaGJtbGhibk5mVjI5dlpHTjFkRjh5WDJGdVpGOHpYeTFmVkdGemJXRnVhV0Z1Y3k1cWNHY3ZNVFV3Y0hndFRHRnpkRjl2Wmw5MGFHVmZWR0Z6YldGdWFXRnVjMTlYYjI5a1kzVjBYekpmWVc1a1h6TmZMVjlVWVhOdFlXNXBZVzV6TG1wd1p3PT0uanBn.jpg)
![image](https://www.wikipedia.tr-tr.nina.az/image/aHR0cHM6Ly93d3cud2lraXBlZGlhLnRyLXRyLm5pbmEuYXovaW1hZ2UvYUhSMGNITTZMeTkxY0d4dllXUXVkMmxyYVcxbFpHbGhMbTl5Wnk5M2FXdHBjR1ZrYVdFdlkyOXRiVzl1Y3k5MGFIVnRZaTg1THprd0wweGhjM1JmYjJaZmRHaGxYMVJoYzIxaGJtbGhibk5mVjI5dlpHTjFkRjh4WHkxZlRXOTBhR1Z5WDJGdVpGOURhR2xzWkM1cWNHY3ZNVFV3Y0hndFRHRnpkRjl2Wmw5MGFHVmZWR0Z6YldGdWFXRnVjMTlYYjI5a1kzVjBYekZmTFY5TmIzUm9aWEpmWVc1a1gwTm9hV3hrTG1wd1p3PT0uanBn.jpg)
Amerika'nın Britanya tarafından sömürgeleştirilmesi sürecinde Amerikan Bağımsızlık Savaşı sonrası 1783 yılında Amerika sömürgesini kaybeden Büyük Britanya'nın yeni hapishane yerleşimi olarak düşündüğü Avustralya'daki sömürgeleştirme hareketi esas olarak 1788 yılında başlamıştır ve bundan 15 yıl sonra da 1803 yılında Tasmanya'ya ilk Britanyalı yerleşimciler gelmiştir. Bu gelenler yeni bir tarım ceza kolonisi kurmak isteyen asker ve hükümlüler ile serbest kolonicilerden oluşuyordu.
Yerli halk ile göçmen yerleşimciler arasındaki çatışma genellikle birbirine bağlı iki ekonomik sorun etrafında döner: doğal kaynaklara erişim ve toprak kontrolü. Yerleşimcilerin ekonomik rekabeti yerli ekonomisini tehdit etmeye başlayınca yerliler de geleneksel üretim modlarını korumak için mücadeleye başlar. Britanyalılar geldikten kısa zaman sonra yerleşimcilerle yerliler arasındaki ekonomik çatışma başlamıştır.
İlk yıl boyunca Britanya'dan ve Hindistan'dan ithal edilen yiyecekler seyrek olarak adaya getirilir, gelenler de büyük ölçüde deniz suyundan bozulmuş, kurtlanmış tamamen yenilemez durumdaki tahıl ve tuzlama ettir. Böylece, 1803-1804 kışında 'ndeki yerleşimde iskorbüt, ishal ve nezle (catarrh) görülmüştür. Bu durumu dönemin yetkilileri "neredeyse bir kıtlık tutarı" olarak anmışlardır. Hayatta kalmak için Britanyalı yerleşimciler yerel avlara yönelmiş ve emu (Dromaius novaehollandiae diemenensis), kara kuğu, valabi ve kanguru avlamaya başlamıştır. Açlık ve kıtlıkla mücadele eden ilk yerleşimcilerin hayatını büyük olasılıkla kanguru eti kurtarmıştır. 1808 yılında yerleşimin kurulu olduğu alanda kanguru ve diğer avların sayısı azalınca yerleşimciler içbölgeye uzanmaya başlamışlardır. Azalan avların rekabeti sonucu Britanyalılar ile yerliler arasındaki ilk şiddetli çatışmalar görülmüştür.
Britanyalıların 1820-1828 yıllarında kırlık alandaki yerleşimleri ekonomik gerilim yaratmış ve yerliler ile yerleşimcileri kaynama noktasına getirmiş, Beyaz nüfus 5.400 kişiden 18.128 kişiye ulaşmıştır. Beyazlarca Tasmanya'ya getirilen koyun sayısı 1816-1828 yıllarında 12 kat artarak 54.600 baştan 791,120 başa ulaşmıştır. Hükûmet yerleşimciler için geniş arazileri ayırmış ve adanın yaklaşık % 30 kadarı mera ya da tarım arazisi hâline getirilmiştir. Bu kamulaştırılan alanlar yerlilerin birincil avlaklarıdır ve 1828 yılında yerliler Britanyalılara karşı ayaklanırlar. Arazi kaybı ile birlikte yiyecek kaynaklarının da yok edilmesi yerli yaşamını tehdit eder duruma gelmiştir.
Katliamlar
Tasmanya'daki çatışmalarda taraflar üç kolda toplanır: 1. yerleşimciler, askerler, memurlar; 2. kır haydutları (); 3. Tasmanya yerlileri.
Tasmanya yerlilerinin erkekleri tüfeklerle vurulmuş, kadınlarına tecavüz edilmiş ya da işkence ve zehirli un verilerek öldürülmüş, çocukları ise çalıştırılmak üzere kaçırılmıştır. Kır haydutları kadınları için Tasmanya yerlilerine saldırmışlardır.
Çoğunlukla kaçak eski hükümlülerden oluşan soyguncu Tasmanya haydutlarının (Tasmanian bushrangers) yaptığı katliamların yalnızca bir tanesi kaydedilmiştir. 1807-8 yılında güney içbölgede (Southern interior) Lemon ve Brown adlı iki kır haydutu (bushranger) ikisi erkek üçü kadın beş Tasmanya yerlisini işkence ederek öldürmüştür
Risdon Cove Katliamı 1804
![image](https://www.wikipedia.tr-tr.nina.az/image/aHR0cHM6Ly93d3cud2lraXBlZGlhLnRyLXRyLm5pbmEuYXovaW1hZ2UvYUhSMGNITTZMeTkxY0d4dllXUXVkMmxyYVcxbFpHbGhMbTl5Wnk5M2FXdHBjR1ZrYVdFdlkyOXRiVzl1Y3k5MGFIVnRZaTgzTHpjNUwwdGhibWRoY205dkxXbHVMV1pzYVdkb2RDNXFjR2N2TWpVd2NIZ3RTMkZ1WjJGeWIyOHRhVzR0Wm14cFoyaDBMbXB3Wnc9PS5qcGc=.jpg)
(İng. Risdon Cove Massacre,Risdon Cove massacre): Tasmanya'nın başkenti Hobart'ın 7 km kuzeyinde 'nin doğu kıyısındaki 'de 3 Mayıs 1804 günü patlak veren bu katliam, Tasmanya'da Beyazlar tarafından yerlilere karşı düzenlenen ilk katliamdır. Mevsimlik göç sırasındaki bir kanguru av partisinde bir araya gelen Mumirimina kabilesinden çoğu kadın ve çocuktan oluşan 200 yerli Britanyalı yerleşimcilerin Risdon Cove'deki yerleşimine yaklaştıklarında, gündüz öğlene yakın saat 11 sıralarında askerler yerlilerin üzerine ateş açarlar. Katliamdan sonra yetim kalan bir çocuk Beyazlar tarafından kaçırılmıştır ve bu kayda geçmiş kaçırılan ilk çocuk olayıdır. Bir görgü tanığı «yerliler sonra evlerinden sürüldüler ve onların kadın ve çocukları sığırtmaçlar () tarafından çalındı» biçiminde anlatmıştır. Yerlilerle Beyazlar arasında cereyan eden bu olay tarihçilerce farklı farklı değerlendirilir. Avustralyalı yazar ve tarihçi 'a (d. 1942) göre bu olay bir katliam değil; tamamen yanlış anlamayla kendini savunma olayıdır, zira askerlerin önceden öldürme amacı yoktu ve taraflardan herhangi biri bu olaylardan sorumlu tutulamaz.
Oyster Bay boyunun on kabilesinden biri olan Mumirimina (Moomereriner, Moomairremener) kabilesinin işgal yıllarındaki nüfusu 800 kişidir. Oyster Bay boyunun toprakları Tasmanya'nın güneyindeki en iyi Doğu boz kangurusu (Macropus giganteus) avlağıdır. Burası erken işgal döneminde yerlilerle ciddi açlık sıkıntısı çeken Beyazlar arasında kanguru avı rekabetinin olduğu ve ırklararası çatışmaların görüldüğü alandır. 1808 yılında 100 yerli ve 20 Beyaz bu çatışmalarda ölmüştür. 1808 yılından sonra bölgede Mumirimina kabilesinden eser kalmamıştır.
Cape Grim Katliamı 1828
(İng. Cape Grim massacre): 'ın (günümüzdeki Tasmanya'nın) kuzeybatı ucundaki burnunda 10 şubat 1828 günü misket tüfeği olan dört Beyaz çoban tarafından North West boyunun Pennemukeer kabilesinden yerlilere yapılan katliam. Pusuya düşürdükleri yerlilere tüfekle ateş açan çobanlar 30 yerliyi öldürüp cesetlerini 60 m yükseklikteki kayalık uçurumdan denize atmışlardır. Kurtulanların sayısı bilinmiyor ve çobanlar katliam yaptıkları tepeyi daha sonra «Zafer Tepesi/Dağı» (Victory Hill / Mount Victory) olarak adlandırmışlardır. Bu katliam, Van Diemen's Land Company tarafından yapılan son şiddet olaydır.
Öncesinde, 1827 Aralık ayında kadınlarını şirket çobanlarının taciz ve tecavüzünden korurken yerliler öldürülmüştür. Misilleme olarak bir yerli adam 118 koyunu yok etmiştir. Şirket de cezalandırma amacıyla Şubat 1828'de 12 yerliyi öldürmüş, son intikamı da 10 Şubat günü çobanlar yapmıştır.
Soykırım
![image](https://www.wikipedia.tr-tr.nina.az/image/aHR0cHM6Ly93d3cud2lraXBlZGlhLnRyLXRyLm5pbmEuYXovaW1hZ2UvYUhSMGNITTZMeTkxY0d4dllXUXVkMmxyYVcxbFpHbGhMbTl5Wnk5M2FXdHBjR1ZrYVdFdlkyOXRiVzl1Y3k5MGFIVnRZaTh4THpFMUwwOTVjM1JsY2w5amIzWmxYMjF2WWk1cWNHY3ZNalV3Y0hndFQzbHpkR1Z5WDJOdmRtVmZiVzlpTG1wd1p3PT0uanBn.jpg)
Sosyal Darwinizm insan evriminin en alt aşağı basamağında Tasmanya yerlilerini sınıflandırır. Tasmanya yerlilerinin modern insan (Homo sapiens sapiens) ile onun primat ataları arasında bağlantı halkası olduğu inancı 19. yüzyılda oldukça yaygındı. Evrim (naturalistic evolution) varsayımları göz önüne alındığında, Tasmanya yerlileri genellikle insandan daha aşağıda görülmüş ve sonuç olarak birçok kişi onlara hayvanlar gibi davranmanın ahlaksız ve yanlış olmadığına kendini inandırmıştır. Tasmanya Soykırımı, modern çağda evrimsel natüralizmin (evolutionary naturalism) ürettiği çok sayıdaki trajedinin birçok örneğinden biridir. 1890 yılında başkan yardımcısı James Barnard «imha süreci, evrim yasalarının bir aksiyomu ve en güçlünün hayatta kalmasıdır» (the process of extermination is an axiom of the law of evolution and survival of the fittest) biçiminde yazmıştır.
HMS Beagle gemisinin sonuna doğru 1836 Şubat ayında (Flinders Adasındaki toplama kampı açıldıktan bir yıl sonra) Charles Darwin Tasmanya'ya uğramıştır:
Ocak sonunda Beagle Tasmanya'daki Hobart Limanı'na —altı günlük bir yolculuğa— doğru demir aldı. Hobart'ta Darwin, Wellington Dağı'na çıkma fırsatı buldu. Bunun için, kendisinin de kabul ettiği gibi, beş buçuk saat süren zor bir tırmanış ve tümüyle zor bir gün gerekti. Topraklarından atılıp Bass Boğazı'ndaki adaya sürülen yerlilere yapılanlar burada da onu çok üzdü: "Çok gaddarca bir davranış."
Darwin günlüğünde şöyle yazar:
The Aboriginal blacks are all removed & kept (in reality as prisoners) in a Promontory, the neck of which is guarded. I believe it was not possible to avoid this cruel step; although without doubt the misconduct of the Whites first led to the Necessity.
İngiliz bilimkurgu yazarı Herbert George Wells 1898 yılında yayımladığı Dünyaların Savaşı romanında önce şöyle demiş, tartışmalar üzerine bir sonraki sürümünde kaldırmıştır:
We must remember what ruthless and utter destruction our own species has wrought, not only upon animals such as the vanished bison and dodo, but also upon its own inferior races. The Tasmanians, in spite of their human likeness, were entirely swept out of existence in a war of extermination waged by European immigrants, in the space of fifty years.
Hayvan soykırımı
![image](https://www.wikipedia.tr-tr.nina.az/image/aHR0cHM6Ly93d3cud2lraXBlZGlhLnRyLXRyLm5pbmEuYXovaW1hZ2UvYUhSMGNITTZMeTkxY0d4dllXUXVkMmxyYVcxbFpHbGhMbTl5Wnk5M2FXdHBjR1ZrYVdFdlkyOXRiVzl1Y3k5MGFIVnRZaTlqTDJNekwxUmhjMjFoYm1saGJsOUZiWFV1YW5Cbkx6RTFNSEI0TFZSaGMyMWhibWxoYmw5RmJYVXVhbkJuLmpwZw==.jpg)
![image](https://www.wikipedia.tr-tr.nina.az/image/aHR0cHM6Ly93d3cud2lraXBlZGlhLnRyLXRyLm5pbmEuYXovaW1hZ2UvYUhSMGNITTZMeTkxY0d4dllXUXVkMmxyYVcxbFpHbGhMbTl5Wnk5M2FXdHBjR1ZrYVdFdlkyOXRiVzl1Y3k5MGFIVnRZaTlqTDJNNUwxZHBiR1pmUW1GMGRIbGZiR0Z6ZEY5M2FXeGtYMVJvZVd4aFkybHVaUzVxY0djdk1UVXdjSGd0VjJsc1psOUNZWFIwZVY5c1lYTjBYM2RwYkdSZlZHaDViR0ZqYVc1bExtcHdadz09LmpwZw==.jpg)
Tasmanya'da bazı Tasmanya hayvanları da soykırımdan (soy tükenmesi) kurtulamamıştır.
(Dromaius novaehollandiae diemenensis) da 19. yüzyılın ortalarında 1850 civarında Beyazlar tarafından yok edilmiştir.
Tasmanya kurdu ya da Tasmanya kaplanı (Thylacinus cynocephalus): Tasmanya'da içbölgedeki ormanlık ve kıyıdaki fundalık alanı tercih eden Tasmanya kurdunun habitatı Britanyalı yerleşimcilerin sürüleri için elverişli ortam sağladığı için onların hedefi hâline gelmiştir. Beyazların ilk yerleşmeye başladığı dönemlerde Tasmanya kurdunun bulunduğu yöreler kuzeydoğu, kuzeybatı ve kuzey-orta bölgeleridir. İlk başlarda Beyazlarca nadiren karşılaşan kurtlar, daha sonra yavaş yavaş koyunlara saldırmaya başlayınca Beyazların dikkatini çekmiştir. 1830 gibi erken dönemde kurtlar için ödül koymuş ve 1888-1909 yılları arasında da Tasmanya hükûmeti öldürülen her yetişkin kurt için 1 £ ve her yavru için de 10 şilin ödeme yapmıştır. 2.184 kurt için ödeme yapılmıştır, fakat gerçek sayının bundan daha fazla olduğu düşünülüyor. Neslinin tükenmesinde çiftçiler ile ödül avcılarının payı vardır. Bununla birlikte, yok olmasında birden fazla faktörün sebep olması muhtemeldir. Beyazların getirdiği vahşi köpekler ile rekabet de nihai tükenme sebebi olabildiği gibi, habitat kaybı ve av türlerinin eşzamanlı yok olumu da etken olabilir. 1920'lerin sonlarında vahşi doğada ender rastlanır olmuştur. Vahşi doğadaki en son bireyi 1930 yılında vurulmuştur.
İnsan soykırımı
![image](https://www.wikipedia.tr-tr.nina.az/image/aHR0cHM6Ly93d3cud2lraXBlZGlhLnRyLXRyLm5pbmEuYXovaW1hZ2UvYUhSMGNITTZMeTkxY0d4dllXUXVkMmxyYVcxbFpHbGhMbTl5Wnk5M2FXdHBjR1ZrYVdFdlkyOXRiVzl1Y3k5MGFIVnRZaTgwTHpReEwxUnlkV2RoYm1sdWFWOWhibVJmYkdGemRGODBYM1JoYzIxaGJtbGhibDloWW05eWFXZHBibVZ6TG1wd1p5OHpNREJ3ZUMxVWNuVm5ZVzVwYm1sZllXNWtYMnhoYzNSZk5GOTBZWE50WVc1cFlXNWZZV0p2Y21sbmFXNWxjeTVxY0djPS5qcGc=.jpg)
![image](https://www.wikipedia.tr-tr.nina.az/image/aHR0cHM6Ly93d3cud2lraXBlZGlhLnRyLXRyLm5pbmEuYXovaW1hZ2UvYUhSMGNITTZMeTkxY0d4dllXUXVkMmxyYVcxbFpHbGhMbTl5Wnk5M2FXdHBjR1ZrYVdFdlkyOXRiVzl1Y3k5MGFIVnRZaTh6THpNd0wweGhjM1JmYjJaZmRHaGxYMVJoYzIxaGJtbGhibk5mVjI5dlpHTjFkRjh4TVY4dFgxQmhkSFI1TG1wd1p5OHpNREJ3ZUMxTVlYTjBYMjltWDNSb1pWOVVZWE50WVc1cFlXNXpYMWR2YjJSamRYUmZNVEZmTFY5UVlYUjBlUzVxY0djPS5qcGc=.jpg)
![image](https://www.wikipedia.tr-tr.nina.az/image/aHR0cHM6Ly93d3cud2lraXBlZGlhLnRyLXRyLm5pbmEuYXovaW1hZ2UvYUhSMGNITTZMeTkxY0d4dllXUXVkMmxyYVcxbFpHbGhMbTl5Wnk5M2FXdHBjR1ZrYVdFdlkyOXRiVzl1Y3k5MGFIVnRZaTgwTHpReEwxUnlkV2RoYm01cGJtbGZNVGcyTmk1cWNHY3ZNalV3Y0hndFZISjFaMkZ1Ym1sdWFWOHhPRFkyTG1wd1p3PT0uanBn.jpg)
Yazılı kayıtların az olmasına rağmen, yerlilerin birincil politik mağduriyetlerinin kötü muamele ve kadın ve çocukların kaçırılıp esir edilmesi görünüyor. Tasmanya'nın erken sömürge döneminde yiyecek sıkıntısı yanında Britanyalı kadınların azlığı da (zira her altı erkeğe bir kadın oranı vardır) ırklararası şiddeti ve yerlilerin hayalkırıklığını artırmıştır. 1827 yılında Avustralya sömürge öncülerinden İskoçyalı gemi cerrahı (1789–1864) «kolonide kadın hoşluğunun yokluğu/kıtlığı/açlığı» (the dearth of ‘female lovliness’ in the colony) bulunduğunu yazmıştır. Bu yokluk sıkıntısını fok avcıları (sealer) ve yerleşimciler (settler) yerli kadınlara tecavüz ederek ya da onları kaçırıp sürekli karı yaparak gidermişlerdir. Britanyalı yapı ustası ve eğitimsiz vaiz (1791 – 1866) fok avcılarının bu kadın kaçırmasını «minyatür (Afrika köle ticareti)» (African slave trade in miniature) olarak nitelendirmiştir.
1815 Colonial Secretary of New South Wales yazmasına göre, William Stewart avcıların (sealers) yerli kadınları acımasız köleleştirmesini şöyle tarif eder:
“ | they have also a custom of getting the Native women … who they mostly obtain by force and keep them as Slaves or Negroes, hunting and foraging for them, who they transfer and dispose of from one to another as their own property; very few of whom ever see their Native home, being away for a number of years, and, if they do not comply with their desires or orders in hunting, etc., they by way of punishment half hang them, cut their heads with Clubs in Shocking Manner, or flog them most unmercifully with Cats made of Kangaroo Sinews…) | ” |
—William Stewart (1815), |
Yukarıdaki hesabı doğrularcasına Robinson'un jurnallerinde 18 kaçırma, 10 işkence örneği ve avcılar tarafından öldürülen 7 kadın cinayeti yer almıştır. Ayrıca, yerleşimcilerin yerli kadınlara tecavüz etmesi, onları kaçırması ve öldürmesi yerlilerle Beyazlar arasındaki çatışmayı şiddetlendirmiştir. Yerleşimciler, koyun çobanları ve sığırtmaçlar () sık sık yerli kadınlarla zorla birlikte olmuş onları evlerinde hizmetçi olarak çalıştırmıştır ve Britanyalı erkekler yerli kadınlara tecavüz etmek ve öldürmekten suçlu bulunmuşlardır. Kadınlarının tecavüz edilip öldürülmesine tepki olarak az da olsa bazı yerli erkeklerin misilleme yaptıkları kaydedilmiştir.
Yerli çocukların köleleştirilmesi de savaşı kışkırtan diğer bir sebeptir. Yerleşimciler işte çalıştırmak ya da ev hayvanı (pets) olarak bakmak için çocukları çalmıştır. Pratikte çok yaygın olan bu çocuk çalma işi uygulamada iki Tasmanya lieutenant governor ’u tarafından kınama konuşması yapılmıştır. Avustralyalı tarihçi 'ın (d. 1943) söylediğine göre 1817 yılında en az elli kadar yerli çocuk yerleşimcilerin evinde bulunuyordu. 1826 yılında savaş patlak verdiğinde esir edilen çocuk sayısının büyük olasılıkla çok daha yüksek olduğu tahmin ediliyor. Bir Tasmanya yerlisi ("siyah adam") vaiz Robinson'a ("beyaz adam") şöyle demiştir: «Eğer siyah adam gelir de beyaz adamın karısını (lubra) kaçırıp/götürüp çocuklarını (piccaninnies) da öldürürse, bunun için beyaz adam o siyah adamı öldürmez mi?»
1826 yılında Tasmanya yerlileri ekonomik ve siyasi mağduriyetlerinin giderilmesi ve intikam olarak umutsuz gerilla savaşına başlarlar. Oyster Bay boyunun kabile reisi Tukalunginta (Tongerlongeter, Tongerlongter; Beyaz adı: King William; ölümü: 1837) vaiz 'a kendilerinin ve atalarının Beyazlar tarafından acımasızca istismar edildiğini, öldürüldüğünü, eş ve kızlarının kaçırılıp uzağa götürüldüğünü söylemiştir.
Britanyalıların askeri stratejisi tökezlerken yerliler üç yıl Beyazlar üzerine saldırılarını yoğunlaştırmışlardır. 1826 ve 1827 yıllarında sömürgeciler ve mülkleri üzerine yerlilerin yüzden fazla saldırısı olmuş ve 42 Beyaz öldürülmüş birçoğu da yaralanmıştır. Ardından 1828 yılında yerliler iki kez daha Beyazlara saldırı düzenlemiştir.
Gerilla savaşı soykırım sahnesinin ayarlanmasında önemli bir rol oynar. Özel mülkiyetin tahrip edilip yağmalanması, sivillerin öldürülmesi ve set parçalı muharebe direnmesi gibi gerilla savaşı taktikleri askeri davranışı ihlal eder. Yerleşimci toplumlar için bu tür eylemler suç benzetmesiyle nitelendirilir ya da savaşın tatsız unsurları olarak kabul edilir, fakat onlar ahlaki askeri metotlardan kabul edilmez. Savaşmayan sivillerle savaşçılar arasında ayrım yapılmaz, bütün yerli halk hedef haline gelir. Kötü hazırlanmış Avrupa tarzı ordular karşısında sürdürülen gerilla savaşı soykırım için bahane yaratır. Savaşı kazanmanın zor göründüğü durumlarda sömürge güçleri soykırıma yönelirler. Yerlilerin mızraklarını ağaçların gerisinden fırlatıp beyazların ummadığı anda hedef olması ya da vurkaç taktiği yaptıktan sonra ormana kaçmışlar, fakat Britanyalılar peşlerinden gitse bile ormanda onları bulamamışlardır.
![image](https://www.wikipedia.tr-tr.nina.az/image/aHR0cHM6Ly93d3cud2lraXBlZGlhLnRyLXRyLm5pbmEuYXovaW1hZ2UvYUhSMGNITTZMeTkxY0d4dllXUXVkMmxyYVcxbFpHbGhMbTl5Wnk5M2FXdHBjR1ZrYVdFdlkyOXRiVzl1Y3k5MGFIVnRZaTh4THpFeEwwZHZkbDlFWVhabGVTVXlOM05mY0hKdlkyeGhiV0YwYVc5dUxXVmthWFF5TG1wd1p5OHlOVEJ3ZUMxSGIzWmZSR0YyWlhrbE1qZHpYM0J5YjJOc1lXMWhkR2x2YmkxbFpHbDBNaTVxY0djPS5qcGc=.jpg)
1 Aralık 1826 tarihli Van Diemen's Land haftalık gazetesi şöyle yazmıştır:
We make no pompous display of Philanthropy. We say this unequivocally SELF DEFENSE IS THE FIRST LAW OF NATURE. THE GOVERNMENT MUST REMOVE THE NATIVES – IF NOT, THEY WILL BE HUNTED DOWN LIKE WILD BEASTS, AND DESTROYED!
Colonial Times gazetesi ayrıca, yerli erkekleri «vahşi hayvanlar» (wild beasts) gibi avlamanın övgüye değer bulunduğunu ve yerli kadınların da «en kötü amaçlı kullanılmaya uygun» olduğunu yazmıştır.
10 Şubat 1828 günü Van Diemen's Land Company şirketine bağlı sivil çobanların yaptığı Britanya sömürge yetkililerine savaşları kazanmak için soykırım yapmanın yolunu göstermiş olabilir. Yerleşimcilerin soykırımvari taktikleri (genocidal tactics) askeri çıkmaza bir çözüm olarak görülmüş ve her Beyaz yerlileri öldürme yetkisine sahip potansiyel bir asker olarak kabul edilmiştir. Sömürge yönetimi sıkıyönetim ilân ederek yerlilere karşı askerî operasyonlara başlamıştır. 1828 yılında başlatılan bu savaşın adı daha sonra (Black War) olarak anılmıştır.
Vali yardımcısı 1 Kasım 1828 tarihinde sıkıyönetimi ilân ettiğinde, eğer soykırım değilse, etnik temizliği zımnen kurumsallaştırmış oldu:
Whereas the Black or Aboriginal Natives of this Island have for a considerable time past, carried on a series of indiscriminate attacks upon the persons and property of divers of His Majesty's subjects: and have especially of late perpetrated most cruel and sanguinary acts of violence and outrage; evincing an evident disposition systematically to kill and destroy the white inhabitants indiscriminately whenever an opportunity of doing so is presented.
Gazeteci, yayıncı ve yazar olan (1799–1873) sıkıyönetimin ilân edilmesinden sonraki on iki ay içerisinde bu «vahşi yaratıkların» (wild creatures) üçte ikisinden fazlasının yok edildiğini 1835 yılında yazmıştır.
Sıkıyönetim ilânı katliam furyasını başlatmıştır.
Windschuttle gibi soykırım inkârcıları 1830 Şubat ayında hükûmetin canlı yakalanacak yetişkin Tasmanya yerlisi için kişi başına 5 £, çocuklar için 2 £ ödül verildiğini söyleyerek soykırımın olmadığını savunurlar. Fakat, aynı yıl içinde (1 Ekim - 30 Kasım 1830) vali Arthur hükümlü ya da özgür her güçlü Beyaz erkeğe çağrıda bulunarak (Black Line) olarak adlandırılan bir insan zinciri oluşturup Tasmanya kırlarını tarama seferberliği başlatır. 2000 kişiye yakın sayıda silahlı erkek (500 asker, 700 yerleşimci ve 800 hükümlü ya da eski hükümlü) benzer biçimde bir av partisi () gibi hat oluşturmuşlardır. Yerleşim bölgelerinden kırlara sürülen Tasmanya yerlilerini arama faaliyetlerine başlayan bu Kara Hat biçiminde kıstırıcı ve sürücü bir yapılanmayla birkaç hafta boyunca güneye ve doğuya ilerleyerek davam eder. Tasmanya yerlilerinin çok az canlı yakalandığı bu pahalı seferberlik başarısız olmuş, kayıtlara göre 2 (iki) yerli sağ yakalanmış 2 (iki) yerli ise öldürülmüştür. 1831 Nisan ayında Kara Hat denen bu meşale alayları (roving parties) dağıtılır. Tasmanya yerlilerine karşı yapılan bu meşaleli sürek avı Tasmanyalı yazar 'ın 2011 yılında yayımlanan adlı romanına da konu olmuş ve roman Winner of The 2011 Australian/ Vogel’s Literary Award ödülünü kazanmıştır. Amacına ulaşınca 1832 Şubat ayında sıkıyönetim kararı yürürlükten kaldırılır.
Tasmanya yerlilerinin silahları cirit gibi fırlatmalı mızrak, wadi (ahşap mızrak atma aracı) ile taş atılan kol sapanı (showers of stones) gibi kanguru avlarken kullandıkları geleneksel silahlardır ve savaş teknikleri bunlarla vurkaç (hit-and-run) yapmaktır. Beyazların silahı ise misket tüfeği ile tabancadır ve Kara Savaş sırasında uygulanan taktik "bul ve yok et" taktiğidir. 1829 Mayıs ayında Tasmanya yerlilerini avlamak (to hunt) üzere arayıp-bulup yok etme partileri düzenlenmiştir.
Bu vurkaç ile bul ve yok et taktikli çatışmalarda Britanyalıların kaybı az Tasmanya yerlilerinin ise fazla olmuştur. Britanyalıların yerlilerin çoğunu öldürmesi ve yaralı bırakmaması ya da çok az yaralı olması bul ve yok et politikası gereğidir. Plomley sağ olan Tasmanya yerlilerinin 1824 yılındaki sayısını 1.500 olarak tahmin etmiştir. 1835 yılında ise kurtulabilen sağ Tasmanya yerlisi 300 kişidir. Kayıtlara göre Tasmanya adasında son yakalanan yerli ailesi 1842 yılında yedi kişidir.
![image](https://www.wikipedia.tr-tr.nina.az/image/aHR0cHM6Ly93d3cud2lraXBlZGlhLnRyLXRyLm5pbmEuYXovaW1hZ2UvYUhSMGNITTZMeTkxY0d4dllXUXVkMmxyYVcxbFpHbGhMbTl5Wnk5M2FXdHBjR1ZrYVdFdlkyOXRiVzl1Y3k5MGFIVnRZaTh6THpNMUwweGhjM1JmYjJaZmRHaGxYMVJoYzIxaGJtbGhibk5mVjI5dlpHTjFkRjgxWHkxZlRYSmZVbTlpYVc1emIyNWZiMjVmYUdselgyTnZibU5wYkdsaGRHbHZibDl0YVhOemFXOXVMbXB3Wnk4ME1EQndlQzFNWVhOMFgyOW1YM1JvWlY5VVlYTnRZVzVwWVc1elgxZHZiMlJqZFhSZk5WOHRYMDF5WDFKdlltbHVjMjl1WDI5dVgyaHBjMTlqYjI1amFXeHBZWFJwYjI1ZmJXbHpjMmx2Ymk1cWNHYz0uanBn.jpg)
![image](https://www.wikipedia.tr-tr.nina.az/image/aHR0cHM6Ly93d3cud2lraXBlZGlhLnRyLXRyLm5pbmEuYXovaW1hZ2UvYUhSMGNITTZMeTkxY0d4dllXUXVkMmxyYVcxbFpHbGhMbTl5Wnk5M2FXdHBjR1ZrYVdFdlkyOXRiVzl1Y3k5MGFIVnRZaTgwTHpRM0wweEhRVlJoYzIxaGJtbGhYMFpzYVc1a1pYSnpMbkJ1Wnk4eE5UQndlQzFNUjBGVVlYTnRZVzVwWVY5R2JHbHVaR1Z5Y3k1d2JtYz0ucG5n.png)
![image](https://www.wikipedia.tr-tr.nina.az/image/aHR0cHM6Ly93d3cud2lraXBlZGlhLnRyLXRyLm5pbmEuYXovaW1hZ2UvYUhSMGNITTZMeTkxY0d4dllXUXVkMmxyYVcxbFpHbGhMbTl5Wnk5M2FXdHBjR1ZrYVdFdlkyOXRiVzl1Y3k5MGFIVnRZaTloTDJGaEwwSmxibXBoYldsdVgwUjFkR1Z5Y21GMVh5MWZUWEpmVW05aWFXNXpiMjRsTWpkelgyWnBjbk4wWDJsdWRHVnlkbWxsZDE5M2FYUm9YMVJwYlcxNVh5MWZSMjl2WjJ4bFgwRnlkRjlRY205cVpXTjBMbXB3Wnk4eU5UQndlQzFDWlc1cVlXMXBibDlFZFhSbGNuSmhkVjh0WDAxeVgxSnZZbWx1YzI5dUpUSTNjMTltYVhKemRGOXBiblJsY25acFpYZGZkMmwwYUY5VWFXMXRlVjh0WDBkdmIyZHNaVjlCY25SZlVISnZhbVZqZEM1cWNHYz0uanBn.jpg)
Askerî harekât sırasında ve sonrasında, soykırımın son aşaması olan yerlilerin hapsedilmesi Beyazlar tarafından uygulamaya konur. Etnik gulag (ethnic gulag) olarak nitelendirilen bu kapalı rezervasyon alanlarına yerlileri hapsetmek onları mülksüzleştirip Beyazlarla olan ekonomik rekabetini kaldırmak ve siyasi hadımlık (political emasculation) demektir. Bu etnik gulaglar soykırımın devamı için gizli bir bulaşma yeri sağlar. Bu kamplar (ya da Amerika Birleşik Devletleri'nde olduğu gibi Kızılderili rezervasyonları) genelde alenen yerli halkı yerleşimcilerden ve Batı Uygarlığından koruma amaçlıdır. Ancak, Sovyet gulagları gibi, etnik gulaglar da yerlileri nispeten dar bir alana hapsederek yetersiz beslenme (malnütrisyon), yetersiz giyim, yetersiz tıbbi bakım ve sağlıksız koşullar altında önemli sayıda yok etme aracı olarak kullanılmıştır. Yerlilerle diyaloğu iyi olan vaiz 1829 yılında yerlileri bulundukları topraklarından alınıp toplanma alanlarına götürmek için cezbedici müzakerelerine başlamıştır. 3 Şubat 1835 günü gönüllü göç ve zorunlu tehcir (voluntary migration and forced removal) tamamlanmış ve bütün Tasmanya yerlileri Tasmanya ana adasından alınıp onun kuzeydoğusunda bulunan Flinders Adası'na taşınmıştır ve Robinson bunu bir raporla vali Arthur'a bildirmiştir. Vaiz Robinson'un bu projesi ile belki de 35.000 yıldır atalarının yaşadığı topraklardan koparılan ve sağ kalabilen 300 kadar Tasmanya yerlisi gurbetçi yapılmıştır, fakat vaizin yaptığı gerçekte o sağ kalanların da toptan imhasını kolaylaştırmak olmuştur Flinders Adası "soykırımın işlendiği bir toplama kampı" olarak tanımlanmıştır. Flinders Adasında Wybalenna («Black Man's House») ya da Settlement Point denen toplama kampında ölümlerin en sık sebepleri arasında grip gibi , verem ve zatürre görülmektedir. 1835 yılında adadaki cerrah Dr. James Allen, Robinson'a verdiği raporda Tasmanya yerlilerin soğuk iklime uygun olmayan giyeceklerle tutulmasının büyük ölümlere sebep olduğunu belirtmiştir. Doktor Allen bu durumun düzeltilmesi için harekete geçmiş, fakat yöneticiler onun bu uyrarılarını dikkate almamıştır. Kurumsallaştırılmış yetersiz beslenme hastalıkların yayılmasını sağlamış ve ölümler başlamıştır. Yerlilerin günlük "1 pound tuzlama et ve 1,5 pound un" olarak sağlanmıştır ve bunlar beslenme açısından yetersiz, genelde düzensiz ve yerliler için tatsız besinlerdir Bu yetersiz beslenmeyi takviye için yerliler avcılık yapmaya başlamış, fakat sık sık yağmur yağan ve sürekli soğuk rüzgârın estiği Flinders Adasında yetersiz giyeceklerle avcılık verimli olmamıştır. Flinders Adası koşullarının yerliler için ölümcül olduğu başlangıçtan itibaren Britanyalı yetkililer tarafından biliniyordu. 1835 yılında açıldığında son 300 yerlinin konduğu Flinders Adasındaki kamp 1847 yılında kapatıldığında yalnızca 46 yerli hayatta idi.Wybalenna denen kamp yerinde kurtulabilenler Hristiyanlığı kabul etmek zorunda kaldılar.
Kültürel soykırım
![image](https://www.wikipedia.tr-tr.nina.az/image/aHR0cHM6Ly93d3cud2lraXBlZGlhLnRyLXRyLm5pbmEuYXovaW1hZ2UvYUhSMGNITTZMeTkxY0d4dllXUXVkMmxyYVcxbFpHbGhMbTl5Wnk5M2FXdHBjR1ZrYVdFdlkyOXRiVzl1Y3k5MGFIVnRZaTltTDJabUwwWmhibTU1WDBOdlkyaHlZVzVsWDFOdGFYUm9MbXB3Wnk4ek1EQndlQzFHWVc1dWVWOURiMk5vY21GdVpWOVRiV2wwYUM1cWNHYz0uanBn.jpg)
Tasmanya yerlilerine yapılan soykırım sömürge dönemiyle sınırlı kalmamış, fiziksel eylemler yanında kültürel soykırım olarak da sürmüştür. Tasmanya yerlilerinin adları önce İngilizceye yazılabilirlik ölçüsünde adapte edilmiş ya da kısaltılmış popüler Britanyalı adlar verilmiş, sonra da tamamen Britanyalı kişi adlarıyla değiştirilmiştir:
Yerli kişi adı | Birinci değiştirilmiş adı | İkinci değiştirilmiş adı |
Trowkebuner | Rowlebanna | Achilles |
Maleteherbargener | Moutehelargine | Ajax |
Wowwee | Warwee | Albert |
Moomereriner | Long Billy | Alexander |
Plerpleropa.ner | Big Billy | Alfred |
Memerlannelargenna | Charley | Algernon |
Woorrady | Doctor | Alpha |
Meenerkerpackerminer | Big Jemmy | Alphonso |
Tolelerduick | Dray's Jerry | Andrew |
Wetilleetyer | Jemmy | Arthur |
Toyenroun | Ben | Augustus |
Pendeworrewie | Ben | Benjamin |
Tremebonner | Little Jacky | Buonaparte |
Lenergwin | Lenergwin | Columbus |
Moreerminer | Big Jacky | Constantine |
Tepkiler
Soykırıma tepki vermede, pek çok kurban için ortak olan zorluklardan biri potansiyel yandaşlara ulaşımı sınırlandıran izolasyondur. Örneğin, Tazmanya’nın coğrafik izolasyonu İngiliz kamuoyunun bilgi alışverişini ve işlenen canavarlıklara karşı potansiyel protestoyu sınırlandırmıştır.
Tarih yazımı
Avustralya topraklarında soykırım yaşandığını Avustralyalıların çok az bir kısmı bilmektedir. Avustralya historiyografisi (tarih yazımı), özellikle de Britanya sömürge dönemindeki Avustralya yerli tarihi hararetli 'na (en:history wars) da konu olmakta ve kamuoyu tartışmaları sürmektedir.
Tasmanya Soykırımını kıtalararası benzer soykırımlarla (Amerika'daki Yuki Soykırımı ile güneybatı Afrika'daki Herero Soykırımı) karşılaştırma yaparak çalışan Yale Üniversitesi'nden soykırım tarihçisi 'dir ve kendisi soykırımın olduğunu kabul etmektedir.
Yale Üniversitesi'nin «Soykırım Araştırmaları Projesi» (Genocide Studies Program) dahilinde Benjamin Madley'in çalışmaları yanında, Avustralyalı tarihçi (d. 1943) da görülmekte ve Tasmanya yerlilerine yapılan katliamları araştırmaktadır. Ryan, esas olarak Tasmanya yerlilerine yapılan katliamlarla ilgilenmekte ve soykırımı kabul etmektedir.
Avustralyalı yazar ve tarihçi soykırımı kabul etmeyenlerdendir ve kendisi ayrıca da katliam olarak nitelendirmez. Windschuttle'ın kitabı (The Fabrication of Aboriginal History, Volume One: Van Diemen's Land 1803-1847) adanın ilk Avrupalı yerleşimcileri tarafından Tasmanya yerlilerine karşı soykırım yapıldığı fikrini yok etme amacıyla kaleme alınmıştır ve kitabın yayımlanmasından sonra kendisi Holokost inkârcılarının Avustralya dengi (the Australian equivalent of the holocaust deniers) olarak görülmüştür.
Avustralya Melbourne'lü iş adamı ve serbest yazar John Dawson'a göre, Tasmanya Soykırımı tezinin canlandırılmasına yönelik tarihçilerin yaklaşımı cinayet-sır konulu Cluedo adlı popüler masa oyununu hatırlatmaktadır. Ona göre Tasmanya Soykırımı bir varsayımdır (assumption) ve Tasmanya'nın olduğu sömürge döneminin, Windschuttle'ın çalışmasının yayımlanmasından sonra, artık "cezasız suç mahalli" olarak adlandırılamayacağını yazar.
Dipnotlar
- ^ Madley 2004, sayfa: 170-176
- ^ Tatz, Colin : With Intent To Destroy: Reflections on Genocide, Verso Books 2003
- ^ Curthoys 2008, sayfa: 229-252, 230, 245-6
- ^ a b Moses, sayfa: 98
- ^ Curthoys 2008, sayfa: 241 (= To call something “genocide” rather than “extermination” was somehow seen as far more serious for modern Australians; the questions of intent and responsibility were so much closer to home.)
- ^ Ülke İhlal Karneleri: İngiltere[]. UHİM Uluslararası Hak İhlalleri İzleme Merkezi
- ^ Jones 1974, sayfa: 325
- ^ Butlin 1993, sayfa: 133-4
- ^ Plomley1992, sayfa: 10, 29
- ^ Reynolds 1995, sayfa: 4
- ^ From Terror to Genocide: Britain’s Tasmanian Penal Colony and Australia’s History Wars[]
- ^ Rhys Jones:3.000-5.000, N. J. B. Plomley: 4.000–6.000, Henry Reynolds: 5.000–7.000, Colin Pardoe: 12.000+ and David Davies: 15.000.
- ^ Bonwick 1870
- ^ Turnbull 1948
- ^ Flood, Dr Josephine, The Original Australians, sayfa: 128–132
- ^ Bauman, Z. (1989). Modernity and the Holocaust. Ithaca, N.Y.: Cornell University Press 1989.
- ^ Shipway 2005, sayfa: 211
- ^ Madley 2004, sayfa: 177
- ^ Madley 2004, sayfa: 169, 186
- ^ a b Bergman 1996
- ^ Pardoe, Colin (1991). "Isolation and Evolution in Tasmania". Current Anthropology. 32 (1). ss. 1-27. doi:10.1086/203909.
- ^ Blench: Classifications of the Tasmanian languages in relation to the peopling of Australia: sensible and wild theories [1][]
- ^ "The Tasmanians, Part 6: The Tasmanian Languages". 6 Haziran 2013 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 22 Şubat 2013.
- ^ a b c d Madley 2004, sayfa: 170
- ^ Watson 1921, sayfa: 361, 392
- ^ House of Commons 1831, sayfa: 257
- ^ Robson 1983, sayfa: 53
- ^ Nicholls 1977
- ^ Ryan 1996
- ^ Plomley 1992, sayfa: 25
- ^ Ryan 1996, sayfa: 83
- ^ Ryan 1996, sayfa: 85
- ^ a b c d e Madley 2004, sayfa: 171
- ^ a b "Early Bushrangers". 17 Mayıs 2012 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 21 Şubat 2013.
- ^ Tatz 1999, sayfa: 14
- ^ Van Diemonian Time, or, the Civilisational Clean Break, 1803 – 1876[] (= Tasmanian bushrangers who claimed they would just as soon “kill a crow as smoke a pipe”, the overarching cause of the decimation and displacement of the Palawa people is to be more properly identified in the expansion of European pastoral interests that began to accelerate from the 1820s onward.)
- ^ a b Ryan, Abduction and Multiple Killings of Aborigines in Tasmania: 1804-1835, sayfa: 5
- ^ Rayner, Tony (2010). Historical Report Regarding Tasmanian Aborigines and the Brighton Plain 28 Şubat 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Produced for The State of Tasmania Department of Energy, Infrastructure and Resources. August 2010.
- ^ Welcome to Cleburne 8 Şubat 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. (= We acknowledge Tasmanian Aborigines as the traditional owners of the land on which these buildings stand and honour the Mumirimina people who were killed at the Risdon Cove massacre in May 1804.)
- ^ Ryan 2004
- ^ a b c Mumirimina People of the Lower Jordan Valley, sayfa: 3
- ^ Dianne Johnson (2002) Lighting the Way: Reconciliation Stories 10 Şubat 2015 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Annandale, NSW: The Federation Press, 2002, pp. 216 . (sayfa: 101: Chandler and Ryan chose to hold the event at Risdon Cove on the northern side of the Derwent River in Hobart as it was the site of the first Tasmanian massacre in May 1804.)
- ^ Elder 1988, sayfa: 28-29
- ^ Ryan 2008, sayfa: 2-3
- ^ "Massacre at Risdon Cove? An Australian history Mystery" (PDF). 10 Şubat 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi (PDF). Erişim tarihi: 22 Şubat 2013.
- ^ Windschuttle 2002, sayfa: 26
- ^ Mumirimina People of the Lower Jordan Valley, sayfa: 2
- ^ N.J.B. Plomley, Friendly Mission: The Tasmanian Journals and Papers of G.A. Robinson 1829–1834, Tasmanian Historical Research Association, 1966
- ^ Ryan 1996, sayfa: 135-137
- ^ Jan Roberts, pp1-9, Jack of Cape Grim, Greenhouse Publications, 1986
- ^ Ian McFarlane, Cape Grim Massacre 25 Şubat 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. 2006, accessed 26 December 2008
- ^ a b "The Companion to Tasmanian History: Cape Grimm massacre". 25 Şubat 2013 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 22 Şubat 2013.
- ^ "Some examples of racist inhuman policy in history and today". 27 Şubat 2013 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 24 Şubat 2013.
- ^ Moorehead, Alan (1969). Darwin and the Beagle > Darwin ve Beagle Serüveni. Çeviren Nermin Arık, TÜBİTAK popüler Bilim Yayınları, İstanbul 1996 4. (sayfa: 181)
- ^ Keynes, R. D. ed. 2001. Charles Darwin's Beagle diary. Cambridge: Cambridge University Press p. 408 23 Mayıs 2011 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
- ^ The War of the Worlds at Project Gutenberg 25 Ocak 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
- ^ Tyenna Valley… Tasmanian Tigers Roamed 4 Mart 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. by Carol Haberle
- ^ Species dying out on Labor’s watch 27 Şubat 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. by Cassy O’Connor (= It continues the quiet genocide of Tasmania’s animal and plant life too)
- ^ a b "Australia's Thylacine: Where did the Thylacine live?". Australian Museum. 1999. 2 Haziran 2009 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 21 Kasım 2006.
- ^ a b "Wildlife of Tasmania: Mammals of Tasmania: Thylacine, or Tasmanian tiger, Thylacinus cynocephalus". Parks and Wildlife Service, Tasmania. 2006. 21 Temmuz 2008 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 21 Kasım 2006.
- ^ James Boyce (2006). "Canine Revolution: The Social and Environmental Impact of the Introduction of the Dog to Tasmania". Environmental History. 11 (1). doi:10.1093/envhis/11.1.102. 18 Eylül 2009 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 21 Kasım 2006.
- ^ Dr Eric Guiler (2006). "Profile – Thylacine". Zoology Department, University of Tasmania. 18 Mart 2012 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 21 Kasım 2006.
- ^ Paddle (2000), pp. 202–203.
- ^ "Additional Thylacine Topics: Persecution". The Thylacine Museum. 2006. 21 Ağustos 2011 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 27 Kasım 2006.
- ^ Mumirimina People of the Lower Jordan Valley, sayfa: 9
- ^ Plomley 1987, sayfa: 945
- ^ Plomley 1973, sayfa: 2
- ^ Robson 1965, sayfa: 176, 185
- ^ Cunningham 1827, sayfa: 291–293
- ^ Plomley 1966, sayfa: 82
- ^ Watson 1921, sayfa: 576
- ^ Madley 2004, sayfa: 171 < Plomley 1966
- ^ a b c Madley 2004, sayfa: 172
- ^ Plomley 1966
- ^ Plomley 1966, sayfa: 192
- ^ Ryan 1996, sayfa: 78
- ^ Plomley 1966, sayfa: 546, 219
- ^ Mumirimina People of the Lower Jordan Valley, sayfa: 5
- ^ Ryan1996, sayfa: 121-122
- ^ a b Madley 2004, sayfa: 173
- ^ Plomley 1992, sayfa: 26
- ^ Ryan 1996, sayfa: 90, 92
- ^ Plomley, 1992, sayfa: 26, 30
- ^ "Governor Arthur's Proclamation". National Treasures. National Library of Australia. 5 Mart 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 22 Şubat 2013.
- ^ "Arşivlenmiş kopya". 26 Ağustos 2012 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 22 Şubat 2013.
- ^ Turnbull 1948, sayfa: 109
- ^ Plomley 1992, sayfa: 175, 183
- ^ Turnbull 1948, sayfa: 249
- ^ Ryan, Abduction and Multiple Killings of Aborigines in Tasmania: 1804-1835, sayfa: 19
- ^ a b c d e f g Madley 2004, sayfa: 174
- ^ "Arşivlenmiş kopya". 17 Haziran 2013 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 22 Şubat 2013.
- ^ "Arşivlenmiş kopya". 18 Mayıs 2013 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 22 Şubat 2013.
- ^ Melville 1835, sayfa: 79
- ^ Ryan, Abduction and Multiple Killings of Aborigines in Tasmania: 1804-1835, sayfa: 19-23
- ^ Windschuttle 2002, sayfa: 209
- ^ a b c Ryan 2008, sayfa: 23
- ^ Plomley 1991, sayfa: 108
- ^ "Arşivlenmiş kopya". 28 Ekim 2011 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 24 Şubat 2013.
- ^ Ryan 1996, sayfa: 113
- ^ Madley 2012, sayfa: 116
- ^ Turnbull 1948, sayfa: 98
- ^ Plomley 1992, sayfa: 29
- ^ "Tension in Tasmania over who is an Aborigine". 26 Şubat 2013 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 23 Şubat 2013.
- ^ "National Galery of Australia". 9 Haziran 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 24 Şubat 2013.
- ^ a b c d e Madley 2004, sayfa: 175
- ^ Reynolds 1995, sayfa: 121–157
- ^ Ryan 1996, sayfa: 170
- ^ Ryan 1996, sayfa: xxi, 183
- ^ Turnbull 1948, sayfa: 176–177
- ^ Ryan 1996, sayfa: 186, 196
- ^ Madley 2004, sayfa: 176
- ^ Reynolds 1995, sayfa: 159
- ^ Tasmania (Northern Region): Flinders Island 27 Şubat 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. (= Flinders Island itself played a large part in the systematic attempted genocide of the Tasmanian Aboriginal people; between 1831 and 1834 the remnants of the Tasmanian tribes were hunted down and relocated here. Settled at windswept Wybalenna, on the west coast of the island, the Aborigines were without adequate food and shelter, and were forced to accept Christianity as their culture was expunged.)
- ^ Angela Melville, Cultural Genocide in Tasmania 27 Şubat 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
- ^ Bischoping-Fingerhut 1996 (çev: Çalışkan 2003), sayfa: 250
- ^ Tatz 2001, sayfa: 16
- ^ Moses 2008
- ^ "Historian dismisses Tasmanian aboriginal genocide "myth"". 18 Kasım 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 23 Şubat 2013.
- ^ Madley 2004
- ^ "Arşivlenmiş kopya". 26 Şubat 2013 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 23 Şubat 2013.
- ^ "The University of Newcastle Australia: Prof. Lyndall Ryan". 26 Şubat 2013 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 23 Şubat 2013.
- ^ Karen Fox (2011). Māori and Aboriginal Women in the Public Eye: Representing Difference, 1950-2000. Published by ANNU E Press. (sayfa: 5)
- ^ New English Rewiev: Why Intellectuals Like Genocide 26 Şubat 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. by Theodore Dalrymple
- ^ Dawson 2008
Kaynakça
- Atkins, T. (1869). Reminiscences of Twelve Years’ Residence in Tasmania and New South Wales; Norfolk Island and Moreton Bay; Calcutta, Madras and Cape Town; The United States of America; and the Canadas. Malvern: The “Advertiser” Office.
- Backhouse, J. (1843). A Narrative of a Visit to the Australian Colonies. London: Hamilton, Adams and Co..
- Bacon, J. (1999). “Transcript of Premier Jim Bacon upon his announcement that Wybalenna on Flinders Island is to be returned to the Aboriginal People”. Hobart: Department of Premier and Cabinet.
- Barta, Tony (2005). "Mr. Darwin's Shooters: On Natural Selection and the Naturalizing of Genocide". Patterns of Prejudice 39, no. 2 (2005): 116-36
- Bergman, Jerry (1996), "Nineteenth Century Darwinism and the Tasmanian Genocide". Creation research Society Quarterly, Volume 32, Number 4, March, 1996 → Abstract
- Bischoping, Katherine and Natalie Fingerhut (1996). Border Lines: Indigenous Peoples in Genocide Studies 27 Şubat 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Canadian Review of Sociology/Revue canadienne de sociologie. Volume 33, Issue 4, pages 481–506, November 1996. Çeviren: Gülhanım Çalışkan (2003). "Sınır Çizgileri: Soykırım Çalışmalarında Yerli Halklar". ASOS, cilt 5, sayı 1, yıl 2003
- Bonwick, James (1870). The black war of Van Diemen's Land. London : S. Low, Son & Marston
- Butlin, N.B. (1993). Economics and the Dreamtime: A Hypothetical History. Cambridge University Press, Melbourne
- Cunningham, Peter Miller (1827). Two Years in New South Wales: A Series of Letters, Volume II. London: Henry Colburn.
- Curthoys, Ann (2008). "Genocide in Tasmania: The History of an Idea". In A. Dirk Moses (ed.) Empire, colony, genocide: conquest, occupition, and subaltern resistance in world history Berghahn Books
- Dawson, John (2004): Washout: On the academic response to The Fabrication of Aboriginal History, Sydney 2004,
- Dawson, John (2008). "Van Demonisation: The Revival of the Tasmanian Genocide Thesis" [online]. Quadrant, Vol. 52, No. 11, Nov 2008: 48-53. Availability: <http://search.informit.com.au/documentSummary;dn=068564629654062;res=IELLCC> ISSN: 0033-5002. [cited 23 Feb 13].
- Elder, Bruce (1988). Blood on the Wattle, Massacres and Maltreatment of Australian Aborigines since 1788, Child & Associates, Sydney
- House of Commons (1831). Correspondence between Lt. Governor Arthur and His Majesty’s Secretary of State for the Colonies on the Subject of the Military Operations Lately Carried Out Against the Aboriginal Inhabitants of Van Diemen’s Land. London: House of Commons.
- Jones, R.M. (1974). "Tasmanian Tribes", Appendix in N. Tındale, Aboriginal Tribes of Australia. Australian National University Press, Canberra
- McFarlane, Ian (2002). Aboriginal Society in North West Tasmania: Dispossession and Genocide, PhD Thesis, University of Tasmania, Tasmania.
- Madley, Benjamin (2004). "Patterns of frontier genocide 1803–1910: the Aboriginal Tasmanians, the Yuki of California, and the Herero of Namibia." Journal of Genocide Research (2004), 6(2), June, 167–192.
- Madley, Benjamin (2012), "Chapter 9: Tactics of nineteenth-century colonial massacre: Tasmania, California and Beyond". In Theatres of Violence: Massacre, Mass Killing and Atrocity throughout History. Edited by Philip G. Dwyer and Lyndall Ryan. Berghahn Books.
- Melville, Henry (1835). The History of the Island of Van Diemen’s Land from the Year 1824 to 1835, Inclusive; During the Administration of Lieutenant-Governor George Author. Original 1835; reprint with introduction, Sydney: Halstead Press, 1965
- Moses, A. Dirk (2000). "An antipodean genocide? The origins of the genocidal moment in the colonization of Australia" 28 Şubat 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Journal of Genocide Research (2000), 2(1), 89–106
- Moses, A. Dirk (2008)Moving the Genocide Debate Beyond the History Wars 28 Şubat 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., Australian Journal of Politics and History Volume 54, Number 2, 2008, sayfa: 248-270.
- Mumirimina People of the Lower Jordan Valley. Tasmanian Aboriginal Centre, 19 February 2010.
- Nicholls, M., ed. (1977). The Diary of the Reverend Knopwood: 1803–1808. Hobart: Tasmanian Historical Research Association.
- Plomley, Noel J. B., ed. (1966). Friendly Mission: The Tasmanian Journals and Papers of George Augustus Robinson: 1829–1834. Kingsgrove: Halstead Press.
- Plomley, Noel J. B. (1973). An Immigrant of 1824. Hobart: Tasmanian Historical Research Association.
- Plomley, Noel J. B., ed. (1987). Weep in Silence: A History of the Flinders Island Aboriginal Settlement with the Flinders Island Journal of George Augustus Robinson. Hobart: Blubber Head Press.
- Plomley, Noel J. B. (1992). The Aboriginal/Settler Clash in Van Diemen’s Land: 1803–1831. Hobart: University of Tasmania.
- Princsep, A. (1833). The Journal of a Voyage from Calcutta to Van Diemen’s Land: Comprising a Description of that Colony during Six Months Residence. London: Stewart.
- Reynolds, H. (1995). Fate of a Free People: A Radical Re-examination of the Tasmanian Wars. Ringwood: Penguin Australia.
- Richards, J., ed. (1950). Tasmanian Letters. Christ Church: Jayrich Productions.
- Robson, L. (1965). The Convict Settlers of Australia: An Inquiry into the Origin and Character of the Convicts Transported to New South Wales and Van Diemen’s Land, 1787–1852. Carlton: Melbourne University Press.
- Robson, L. (1983). A History of Tasmania, Volume I: Van Diemen’s Land from Earliest Times to 1855. Oxford: Oxford University Press.
- Ryan, Lyndall (1996). The Aboriginal Tasmanians. St Leonards: Allen & Unwin.
- Ryan, Lyndall (2004). "Risdon Cove and the Massacre of 3 May 1804: Their Place in Tasmanian History", Tasmanian Historical Studies, 9: 107-123
- Ryan, Lyndall (2008). List of multiple killings of Aborigines in Tasmania: 1804-1835, Online Encyclopedia of Mass Violence, [online], published on 5 March 2008, accessed 22 February 2013, URL : http://www.massviolence.org/IMG/article_PDF/List-of-multiple-killings-of-Aborigines-in-Tasmania-1804.pdf 28 Şubat 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., ISSN 1961-9898
- Ryan, Lyndall Abduction and Multiple Killings of Aborigines in Tasmania: 1804-1835. Yale University
- Shipway, Jesse (2005). "Modern by Analogy: modernity, Shoah and the Tasmanian Genocide" 8 Haziran 2015 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., Journal of Genocide Research, 7, (2) pp. 205–219. ISSN 1462-3528 (2005)
- Tatz, Colin (1999), Genocide in Australia. AIATSIS Research Discussion Paper, Number 8.
- Tatz, Colin (2001), "Confronting Australian genocide". In Aboriginal History, Volume 25 2001.
- Turnbull, C. (1948). Black War: The Extermination of the Tasmanian Aborigines. Melbourne: Lansdowne Press.
- Watson, F., ed. (1921). Historical Records of Australia, Series III, Volume i. Sydney: Government Printe).
- Watson, F., ed. (1922). Historical Records of Australia, Series III, Volume v. Sydney: Government Printer.
- Wellington, J. H. (1967). South West Africa and its Human Issues. Oxford: Oxford Press
- Windschuttle, Keith (2002). The Fabrication of Aboriginal History, Volume One: Van Diemen's Land 1803-1847 28 Şubat 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Macleay Press, Sydney.
wikipedia, wiki, viki, vikipedia, oku, kitap, kütüphane, kütübhane, ara, ara bul, bul, herşey, ne arasanız burada,hikayeler, makale, kitaplar, öğren, wiki, bilgi, tarih, yukle, izle, telefon için, turk, türk, türkçe, turkce, nasıl yapılır, ne demek, nasıl, yapmak, yapılır, indir, ücretsiz, ücretsiz indir, bedava, bedava indir, mp3, video, mp4, 3gp, jpg, jpeg, gif, png, resim, müzik, şarkı, film, film, oyun, oyunlar, mobil, cep telefonu, telefon, android, ios, apple, samsung, iphone, xiomi, xiaomi, redmi, honor, oppo, nokia, sonya, mi, pc, web, computer, bilgisayar
Tasmanya Soykirimi Ingilizce Tasmanian Genocide ya da Tasmanian genocide Tasmanian Aboriginal Genocide Tasmanian Aborigine genocide Palawa genocide Avustralya kitasinin guneyinde eyalet olarak ona bagli Tasmanya adasinda yasamis olan ve 48 kabileden olusan avci ve toplayici Tasmanya yerlilerine Palawa Parlevar karsi 1803 1847 yillarinda Britanyali yerlesimciler tarafindan uygulanan soykirim 1828 1832 yillari arasinda yapilan kaydedilen ilk modern soykirim ornegidir Kara Savas catismalari safkan Tasmanyalilari yok etmeye yonelik bir soykirimdir Tasmanya olayi Avustralya daki soykirimin bilinen tek ornegidir Tasmanya olaylari cagdas Avustralyalilar icin soykirim genocide yerine ondan daha ciddi olan imha biciminde gorulur Turkce kaynaklarda Tasmanya adasindakiler ile Avustralya adasindakiler ozellikle de Queensland eyaletindekiler adi altinda da ele alinir Avustralyali somurge sanatcisi in fircasindan Tasmanya yerlileri Group of Natives of Tasmania 1859Tasmanya kabile haritasi 9 boy ve kaydedilmis 48 kabile 1 Kuzeybati boyunun kabileleri Tommeginer Parperloihener Pennemukeer Pendowte Peerapper Manegin Tarkinener Peternidic 2 Guneybati boyunun kabileleri Mimegin Lowreenne Ninene Needwonnee 3 Guneydogu boyunun kabileleri Mouheneenner Nuenonne Mellukerdee Lyluequonny 4 Buyuk Nehir boyunun kabileleri Leenowwenne Pangerninghe Braylwunyer Larmairremener Luggermairrernerpairrer 5 Kuzey boyunun kabileleri Punnilerpanner Pallittorre Noeteeler Plairhekehillerplue 6 Ortadogu boyunun kabileleri Leterremairrener Panninher Tyerrernotepanner 7 Kuzeydogu boyunun kabileleri Peeberrangner Leenerrerter Pinterrairer Trawlwoolway Pyemmairrenerpairrener Leenethmairrener Panpekanner 8 Ben Lomond boyunun kabileleri Plangermaireener Plindermairhemener Tonenerweenerlarmenne 9 Istiridye Koyu boyunun kabileleri Leetermairremener Linetemairrener Loontitetermairrelehoinner Toorernomairremener Poredareme Laremairremener Tyreddeme Portmairremener Pydairrerme Mumirimina Moomereriner Moomairremener 1835 yilinda acildiginda sag kalan son 300 Tasmanya yerlisinin kondugu Flinders Adasi ndaki etnik gulag 1847 yilinda kapatildiginda yalnizca 46 yerli hayatta idi Tasmanya ya ilk Britanyali yerlesimciler 1803 yilinda gelmistir 1803 yilindaki yerli nufusunun 4 000 ila 9 000 arasinda oldugu tahmin ediliyor Tasmanya daki Britanyalilarin nufus artisi 1817 1830 yillari arasinda 2 000 kisiden 23 000 kisiye ulasmistir Tasmanya ya geldikten sonra 75 yil boyunca uygulanan Britanya politikasi cogunlugu 1803 1847 yillarinda 4 000 ila 7 000 arasindaki Tasmanya yerlisinin imhasina yol acmistir 1835 yilinda acildiginda sag kalan son 300 Tasmanya yerlisinin kondugu ve etnik gulag olarak nitelendirilen Flinders Adasi ndaki toplama kampi 1847 yilinda kapatildiginda yalnizca 46 yerli hayatta idi En sonki safkan Tasmanya yerlisi erkek 1869 yilinda olen en sonki safkan Tasmanya yerlisi kadin ise 1876 yilinda olen Truganini dir ve Tasmanya yerlilerinin sonuncusu olan Truganini nin geride bir avuc yarimkan birakarak olmesiyle soykirim tamamlanmis oldu akici bicimde konusabilen son kisi ise yarimkan 1834 1905 olup olumu uzerine Tasmanya dileri de tukenmis oldu 1803 yilindaki Britanya somurgelestirmesi oncesinde Tasmanya yerlilerinin nufusu 3 000 15 000 arasinda tahmin edilmektedir Bagisiklik sistemi Avrasya nin bulasici hastaliklarina karsi zayif olan Tasmanya yerlilerinin kirilmasinda bu salgin hastaliklarin da catismalarla birlikte etkisi olmustur Tasmanya Soykirimi Polonyali sosyolog Zygmunt Bauman in tanimladigi modern soykirimin burokratik profiline uymaz Yale Universitesi nden soykirim tarihcisi e gore Avustralya daki Tasmanya Soykirimi bircok yonden Amerika daki Yuki Soykirimi ile guneybati Afrika daki Herero Soykirimina benzemektedir Her ucunde de kendini human insan olarak vasiflandiran bircok Beyaz yerlesimci tarafindan yerliler subhuman insan alti alt insan insan olmayan insanla ayni kategoride bulunmayan insandan daha asagida bulunan olarak gorulmustur Sosyal Darwinizm insan evriminin en alt asagi basamaginda Tasmanya yerlilerini siniflandirir 19 yuzyilda yaygin bicimde Tasmanya yerlilerinin modern insan Homo sapiens sapiens ile onun primat atalari arasinda baglanti halkasi olduguna inanilirdi Evrim naturalistic evolution varsayimlari goz onune alindiginda Tasmanya yerlileri genellikle insandan daha asagida gorulmus ve sonuc olarak bircok kisi onlara hayvanlar gibi davranmanin ahlaksiz ve yanlis olmadigina kendini inandirmistir Etno TarihBati Avustralya Kuzey Topraklari Guney Avustralya Queensland Yeni Guney Galler Avustralya Baskent Bolgesi Victoria Tasmanya Hint Okyanusu Timor Denizi Carpentaria Korfezi Arafura Denizi Buyuk Avustralya Korfezi Tasman denizi Bass Bogazi Mercan Denizi Buyuk Okyanus Guney Okyanusu Buyuk Set Resifi 14 000 yil once Avrustralya ile Tasmanya nin Bass Bogazi olusmadan onceki tahmini birlesik hali Tasmanya ya insanlarin 40 000 yil once Avustralya ile Tasmanya arasinda Bass Bogazi nda bir kara koprusu yoluyla geldikleri dusunuluyor Buzlarin erimeye baslamasiyla birlikte kara koprusunun denizin altinda kalmasi sonucu Avrupalilarin 18 yuzyil sonu ile 19 yuzyil baslarinda gelmesine kadar yaklasik 8 000 yil boyunca Avustralya dan izole yasadiklari genetik arastirmalarla desteklenmektedir Diger insanlardan binlerce yildir ayri kalip izole ada yasami surduren yerlilerin konustugu hakkinda bilinenler azdir ve baska dillerle tatmin edici bir ilgi kurulamamistir Tasmanya dillerini ve ile birlikte super ailesinde siniflandirmayi onermis ve bu aileye katmamistir Fakat bu tartismali aile tarihi dilbilimciler tarafindan kabul edilmemektedir Tasmanya dillerinde ornekler anlami Kuzey Kuzeydogu Ortadogu Guneydogu Kuzeybatikadin lu lu lowa lowa nowakadinlar luriga luna lowana lowana nowaleaArka planTasmanya haritasi 1852Tasmanya yerlisi adam ve kadin 1870Tasmanya yerlisi kadin ve cocugu 1870 Amerika nin Britanya tarafindan somurgelestirilmesi surecinde Amerikan Bagimsizlik Savasi sonrasi 1783 yilinda Amerika somurgesini kaybeden Buyuk Britanya nin yeni hapishane yerlesimi olarak dusundugu Avustralya daki somurgelestirme hareketi esas olarak 1788 yilinda baslamistir ve bundan 15 yil sonra da 1803 yilinda Tasmanya ya ilk Britanyali yerlesimciler gelmistir Bu gelenler yeni bir tarim ceza kolonisi kurmak isteyen asker ve hukumluler ile serbest kolonicilerden olusuyordu Yerli halk ile gocmen yerlesimciler arasindaki catisma genellikle birbirine bagli iki ekonomik sorun etrafinda doner dogal kaynaklara erisim ve toprak kontrolu Yerlesimcilerin ekonomik rekabeti yerli ekonomisini tehdit etmeye baslayinca yerliler de geleneksel uretim modlarini korumak icin mucadeleye baslar Britanyalilar geldikten kisa zaman sonra yerlesimcilerle yerliler arasindaki ekonomik catisma baslamistir Ilk yil boyunca Britanya dan ve Hindistan dan ithal edilen yiyecekler seyrek olarak adaya getirilir gelenler de buyuk olcude deniz suyundan bozulmus kurtlanmis tamamen yenilemez durumdaki tahil ve tuzlama ettir Boylece 1803 1804 kisinda ndeki yerlesimde iskorbut ishal ve nezle catarrh gorulmustur Bu durumu donemin yetkilileri neredeyse bir kitlik tutari olarak anmislardir Hayatta kalmak icin Britanyali yerlesimciler yerel avlara yonelmis ve emu Dromaius novaehollandiae diemenensis kara kugu valabi ve kanguru avlamaya baslamistir Aclik ve kitlikla mucadele eden ilk yerlesimcilerin hayatini buyuk olasilikla kanguru eti kurtarmistir 1808 yilinda yerlesimin kurulu oldugu alanda kanguru ve diger avlarin sayisi azalinca yerlesimciler icbolgeye uzanmaya baslamislardir Azalan avlarin rekabeti sonucu Britanyalilar ile yerliler arasindaki ilk siddetli catismalar gorulmustur Britanyalilarin 1820 1828 yillarinda kirlik alandaki yerlesimleri ekonomik gerilim yaratmis ve yerliler ile yerlesimcileri kaynama noktasina getirmis Beyaz nufus 5 400 kisiden 18 128 kisiye ulasmistir Beyazlarca Tasmanya ya getirilen koyun sayisi 1816 1828 yillarinda 12 kat artarak 54 600 bastan 791 120 basa ulasmistir Hukumet yerlesimciler icin genis arazileri ayirmis ve adanin yaklasik 30 kadari mera ya da tarim arazisi haline getirilmistir Bu kamulastirilan alanlar yerlilerin birincil avlaklaridir ve 1828 yilinda yerliler Britanyalilara karsi ayaklanirlar Arazi kaybi ile birlikte yiyecek kaynaklarinin da yok edilmesi yerli yasamini tehdit eder duruma gelmistir KatliamlarTasmanya daki catismalarda taraflar uc kolda toplanir 1 yerlesimciler askerler memurlar 2 kir haydutlari 3 Tasmanya yerlileri Tasmanya yerlilerinin erkekleri tufeklerle vurulmus kadinlarina tecavuz edilmis ya da iskence ve zehirli un verilerek oldurulmus cocuklari ise calistirilmak uzere kacirilmistir Kir haydutlari kadinlari icin Tasmanya yerlilerine saldirmislardir Cogunlukla kacak eski hukumlulerden olusan soyguncu Tasmanya haydutlarinin Tasmanian bushrangers yaptigi katliamlarin yalnizca bir tanesi kaydedilmistir 1807 8 yilinda guney icbolgede Southern interior Lemon ve Brown adli iki kir haydutu bushranger ikisi erkek ucu kadin bes Tasmanya yerlisini iskence ederek oldurmustur Risdon Cove Katliami 1804 Dogu boz kangurusu Macropus giganteus Tasmanya Aralik 2005 Ing Risdon Cove Massacre Risdon Cove massacre Tasmanya nin baskenti Hobart in 7 km kuzeyinde nin dogu kiyisindaki de 3 Mayis 1804 gunu patlak veren bu katliam Tasmanya da Beyazlar tarafindan yerlilere karsi duzenlenen ilk katliamdir Mevsimlik goc sirasindaki bir kanguru av partisinde bir araya gelen Mumirimina kabilesinden cogu kadin ve cocuktan olusan 200 yerli Britanyali yerlesimcilerin Risdon Cove deki yerlesimine yaklastiklarinda gunduz oglene yakin saat 11 siralarinda askerler yerlilerin uzerine ates acarlar Katliamdan sonra yetim kalan bir cocuk Beyazlar tarafindan kacirilmistir ve bu kayda gecmis kacirilan ilk cocuk olayidir Bir gorgu tanigi yerliler sonra evlerinden surulduler ve onlarin kadin ve cocuklari sigirtmaclar tarafindan calindi biciminde anlatmistir Yerlilerle Beyazlar arasinda cereyan eden bu olay tarihcilerce farkli farkli degerlendirilir Avustralyali yazar ve tarihci a d 1942 gore bu olay bir katliam degil tamamen yanlis anlamayla kendini savunma olayidir zira askerlerin onceden oldurme amaci yoktu ve taraflardan herhangi biri bu olaylardan sorumlu tutulamaz Oyster Bay boyunun on kabilesinden biri olan Mumirimina Moomereriner Moomairremener kabilesinin isgal yillarindaki nufusu 800 kisidir Oyster Bay boyunun topraklari Tasmanya nin guneyindeki en iyi Dogu boz kangurusu Macropus giganteus avlagidir Burasi erken isgal doneminde yerlilerle ciddi aclik sikintisi ceken Beyazlar arasinda kanguru avi rekabetinin oldugu ve irklararasi catismalarin goruldugu alandir 1808 yilinda 100 yerli ve 20 Beyaz bu catismalarda olmustur 1808 yilindan sonra bolgede Mumirimina kabilesinden eser kalmamistir Cape Grim Katliami 1828 Ing Cape Grim massacre in gunumuzdeki Tasmanya nin kuzeybati ucundaki burnunda 10 subat 1828 gunu misket tufegi olan dort Beyaz coban tarafindan North West boyunun Pennemukeer kabilesinden yerlilere yapilan katliam Pusuya dusurdukleri yerlilere tufekle ates acan cobanlar 30 yerliyi oldurup cesetlerini 60 m yukseklikteki kayalik ucurumdan denize atmislardir Kurtulanlarin sayisi bilinmiyor ve cobanlar katliam yaptiklari tepeyi daha sonra Zafer Tepesi Dagi Victory Hill Mount Victory olarak adlandirmislardir Bu katliam Van Diemen s Land Company tarafindan yapilan son siddet olaydir Oncesinde 1827 Aralik ayinda kadinlarini sirket cobanlarinin taciz ve tecavuzunden korurken yerliler oldurulmustur Misilleme olarak bir yerli adam 118 koyunu yok etmistir Sirket de cezalandirma amaciyla Subat 1828 de 12 yerliyi oldurmus son intikami da 10 Subat gunu cobanlar yapmistir SoykirimBir grup Tasmanya yerlisi Oyster Cove Sosyal Darwinizm insan evriminin en alt asagi basamaginda Tasmanya yerlilerini siniflandirir Tasmanya yerlilerinin modern insan Homo sapiens sapiens ile onun primat atalari arasinda baglanti halkasi oldugu inanci 19 yuzyilda oldukca yaygindi Evrim naturalistic evolution varsayimlari goz onune alindiginda Tasmanya yerlileri genellikle insandan daha asagida gorulmus ve sonuc olarak bircok kisi onlara hayvanlar gibi davranmanin ahlaksiz ve yanlis olmadigina kendini inandirmistir Tasmanya Soykirimi modern cagda evrimsel naturalizmin evolutionary naturalism urettigi cok sayidaki trajedinin bircok orneginden biridir 1890 yilinda baskan yardimcisi James Barnard imha sureci evrim yasalarinin bir aksiyomu ve en guclunun hayatta kalmasidir the process of extermination is an axiom of the law of evolution and survival of the fittest biciminde yazmistir HMS Beagle gemisinin sonuna dogru 1836 Subat ayinda Flinders Adasindaki toplama kampi acildiktan bir yil sonra Charles Darwin Tasmanya ya ugramistir Ocak sonunda Beagle Tasmanya daki Hobart Limani na alti gunluk bir yolculuga dogru demir aldi Hobart ta Darwin Wellington Dagi na cikma firsati buldu Bunun icin kendisinin de kabul ettigi gibi bes bucuk saat suren zor bir tirmanis ve tumuyle zor bir gun gerekti Topraklarindan atilip Bass Bogazi ndaki adaya surulen yerlilere yapilanlar burada da onu cok uzdu Cok gaddarca bir davranis Darwin gunlugunde soyle yazar The Aboriginal blacks are all removed amp kept in reality as prisoners in a Promontory the neck of which is guarded I believe it was not possible to avoid this cruel step although without doubt the misconduct of the Whites first led to the Necessity Ingiliz bilimkurgu yazari Herbert George Wells 1898 yilinda yayimladigi Dunyalarin Savasi romaninda once soyle demis tartismalar uzerine bir sonraki surumunde kaldirmistir We must remember what ruthless and utter destruction our own species has wrought not only upon animals such as the vanished bison and dodo but also upon its own inferior races The Tasmanians in spite of their human likeness were entirely swept out of existence in a war of extermination waged by European immigrants in the space of fifty years Hayvan soykirimi 19 yuzyilin ortalarinda 1850 civarinda Beyazlar tarafindan soyu tuketilenWilf Batty ve vahsi dogada oldurulen son Tasmanya kurdu Mayis 1930 Tasmanya da bazi Tasmanya hayvanlari da soykirimdan soy tukenmesi kurtulamamistir Dromaius novaehollandiae diemenensis da 19 yuzyilin ortalarinda 1850 civarinda Beyazlar tarafindan yok edilmistir Tasmanya kurdu ya da Tasmanya kaplani Thylacinus cynocephalus Tasmanya da icbolgedeki ormanlik ve kiyidaki fundalik alani tercih eden Tasmanya kurdunun habitati Britanyali yerlesimcilerin suruleri icin elverisli ortam sagladigi icin onlarin hedefi haline gelmistir Beyazlarin ilk yerlesmeye basladigi donemlerde Tasmanya kurdunun bulundugu yoreler kuzeydogu kuzeybati ve kuzey orta bolgeleridir Ilk baslarda Beyazlarca nadiren karsilasan kurtlar daha sonra yavas yavas koyunlara saldirmaya baslayinca Beyazlarin dikkatini cekmistir 1830 gibi erken donemde kurtlar icin odul koymus ve 1888 1909 yillari arasinda da Tasmanya hukumeti oldurulen her yetiskin kurt icin 1 ve her yavru icin de 10 silin odeme yapmistir 2 184 kurt icin odeme yapilmistir fakat gercek sayinin bundan daha fazla oldugu dusunuluyor Neslinin tukenmesinde ciftciler ile odul avcilarinin payi vardir Bununla birlikte yok olmasinda birden fazla faktorun sebep olmasi muhtemeldir Beyazlarin getirdigi vahsi kopekler ile rekabet de nihai tukenme sebebi olabildigi gibi habitat kaybi ve av turlerinin eszamanli yok olumu da etken olabilir 1920 lerin sonlarinda vahsi dogada ender rastlanir olmustur Vahsi dogadaki en son bireyi 1930 yilinda vurulmustur Insan soykirimi Son dort safkan Tasmanya yerlisi Sagda oturan kadin 1878 yilinda olen son yerli Truganini dir yaklasik 1860 larOyster Bay boyunun Mumirimina kabilesinden Pilunimina Plownneme Pangum Beyaz adi Flora 1858 yilinda Dr Nixon in cektigi fotograf Oyster Cove Pilunimina genc kiz iken Beyazlar tarafindan kacirilmis ve Bass Bogazi Adalarindaki fok avcilarinin kampinda yillarca erkeklerce harcandiktan spent sonra Robinson tarafindan kurtarilmistir Daha sonra Oyster Bay boyundan Kalamaruwinya adli bir yerli adamla evlendirilmistir Kari koca her ikisi de 1860 yilinda Oyster Cove de olmustur 1878 yilinda olen son Tasmanya yerlisi kadin Truganini 1866 Yazili kayitlarin az olmasina ragmen yerlilerin birincil politik magduriyetlerinin kotu muamele ve kadin ve cocuklarin kacirilip esir edilmesi gorunuyor Tasmanya nin erken somurge doneminde yiyecek sikintisi yaninda Britanyali kadinlarin azligi da zira her alti erkege bir kadin orani vardir irklararasi siddeti ve yerlilerin hayalkirikligini artirmistir 1827 yilinda Avustralya somurge onculerinden Iskocyali gemi cerrahi 1789 1864 kolonide kadin hoslugunun yoklugu kitligi acligi the dearth of female lovliness in the colony bulundugunu yazmistir Bu yokluk sikintisini fok avcilari sealer ve yerlesimciler settler yerli kadinlara tecavuz ederek ya da onlari kacirip surekli kari yaparak gidermislerdir Britanyali yapi ustasi ve egitimsiz vaiz 1791 1866 fok avcilarinin bu kadin kacirmasini minyatur Afrika kole ticareti African slave trade in miniature olarak nitelendirmistir 1815 Colonial Secretary of New South Wales yazmasina gore William Stewart avcilarin sealers yerli kadinlari acimasiz kolelestirmesini soyle tarif eder they have also a custom of getting the Native women who they mostly obtain by force and keep them as Slaves or Negroes hunting and foraging for them who they transfer and dispose of from one to another as their own property very few of whom ever see their Native home being away for a number of years and if they do not comply with their desires or orders in hunting etc they by way of punishment half hang them cut their heads with Clubs in Shocking Manner or flog them most unmercifully with Cats made of Kangaroo Sinews William Stewart 1815 Yukaridaki hesabi dogrularcasina Robinson un jurnallerinde 18 kacirma 10 iskence ornegi ve avcilar tarafindan oldurulen 7 kadin cinayeti yer almistir Ayrica yerlesimcilerin yerli kadinlara tecavuz etmesi onlari kacirmasi ve oldurmesi yerlilerle Beyazlar arasindaki catismayi siddetlendirmistir Yerlesimciler koyun cobanlari ve sigirtmaclar sik sik yerli kadinlarla zorla birlikte olmus onlari evlerinde hizmetci olarak calistirmistir ve Britanyali erkekler yerli kadinlara tecavuz etmek ve oldurmekten suclu bulunmuslardir Kadinlarinin tecavuz edilip oldurulmesine tepki olarak az da olsa bazi yerli erkeklerin misilleme yaptiklari kaydedilmistir Yerli cocuklarin kolelestirilmesi de savasi kiskirtan diger bir sebeptir Yerlesimciler iste calistirmak ya da ev hayvani pets olarak bakmak icin cocuklari calmistir Pratikte cok yaygin olan bu cocuk calma isi uygulamada iki Tasmanya lieutenant governor u tarafindan kinama konusmasi yapilmistir Avustralyali tarihci in d 1943 soyledigine gore 1817 yilinda en az elli kadar yerli cocuk yerlesimcilerin evinde bulunuyordu 1826 yilinda savas patlak verdiginde esir edilen cocuk sayisinin buyuk olasilikla cok daha yuksek oldugu tahmin ediliyor Bir Tasmanya yerlisi siyah adam vaiz Robinson a beyaz adam soyle demistir Eger siyah adam gelir de beyaz adamin karisini lubra kacirip goturup cocuklarini piccaninnies da oldururse bunun icin beyaz adam o siyah adami oldurmez mi 1826 yilinda Tasmanya yerlileri ekonomik ve siyasi magduriyetlerinin giderilmesi ve intikam olarak umutsuz gerilla savasina baslarlar Oyster Bay boyunun kabile reisi Tukalunginta Tongerlongeter Tongerlongter Beyaz adi King William olumu 1837 vaiz a kendilerinin ve atalarinin Beyazlar tarafindan acimasizca istismar edildigini olduruldugunu es ve kizlarinin kacirilip uzaga goturuldugunu soylemistir Britanyalilarin askeri stratejisi tokezlerken yerliler uc yil Beyazlar uzerine saldirilarini yogunlastirmislardir 1826 ve 1827 yillarinda somurgeciler ve mulkleri uzerine yerlilerin yuzden fazla saldirisi olmus ve 42 Beyaz oldurulmus bircogu da yaralanmistir Ardindan 1828 yilinda yerliler iki kez daha Beyazlara saldiri duzenlemistir Gerilla savasi soykirim sahnesinin ayarlanmasinda onemli bir rol oynar Ozel mulkiyetin tahrip edilip yagmalanmasi sivillerin oldurulmesi ve set parcali muharebe direnmesi gibi gerilla savasi taktikleri askeri davranisi ihlal eder Yerlesimci toplumlar icin bu tur eylemler suc benzetmesiyle nitelendirilir ya da savasin tatsiz unsurlari olarak kabul edilir fakat onlar ahlaki askeri metotlardan kabul edilmez Savasmayan sivillerle savascilar arasinda ayrim yapilmaz butun yerli halk hedef haline gelir Kotu hazirlanmis Avrupa tarzi ordular karsisinda surdurulen gerilla savasi soykirim icin bahane yaratir Savasi kazanmanin zor gorundugu durumlarda somurge gucleri soykirima yonelirler Yerlilerin mizraklarini agaclarin gerisinden firlatip beyazlarin ummadigi anda hedef olmasi ya da vurkac taktigi yaptiktan sonra ormana kacmislar fakat Britanyalilar peslerinden gitse bile ormanda onlari bulamamislardir in Ilani Governor Davey s Proclamation etiketli ilan Van Diemen s Land da Vali Arthur zamaninda 1830 yilinda hazirlanmistir Agaclara civilenen ilanda Beyazlar ile yerlilerin kanun onunde esit olduklari tasvir edilmis ve Kara Savas cikmasaydi dostluk ve esit adalet politikasi vurgulanmistir 1 Aralik 1826 tarihli Van Diemen s Land haftalik gazetesi soyle yazmistir We make no pompous display of Philanthropy We say this unequivocally SELF DEFENSE IS THE FIRST LAW OF NATURE THE GOVERNMENT MUST REMOVE THE NATIVES IF NOT THEY WILL BE HUNTED DOWN LIKE WILD BEASTS AND DESTROYED Colonial Times gazetesi ayrica yerli erkekleri vahsi hayvanlar wild beasts gibi avlamanin ovguye deger bulundugunu ve yerli kadinlarin da en kotu amacli kullanilmaya uygun oldugunu yazmistir 10 Subat 1828 gunu Van Diemen s Land Company sirketine bagli sivil cobanlarin yaptigi Britanya somurge yetkililerine savaslari kazanmak icin soykirim yapmanin yolunu gostermis olabilir Yerlesimcilerin soykirimvari taktikleri genocidal tactics askeri cikmaza bir cozum olarak gorulmus ve her Beyaz yerlileri oldurme yetkisine sahip potansiyel bir asker olarak kabul edilmistir Somurge yonetimi sikiyonetim ilan ederek yerlilere karsi askeri operasyonlara baslamistir 1828 yilinda baslatilan bu savasin adi daha sonra Black War olarak anilmistir Vali yardimcisi 1 Kasim 1828 tarihinde sikiyonetimi ilan ettiginde eger soykirim degilse etnik temizligi zimnen kurumsallastirmis oldu Whereas the Black or Aboriginal Natives of this Island have for a considerable time past carried on a series of indiscriminate attacks upon the persons and property of divers of His Majesty s subjects and have especially of late perpetrated most cruel and sanguinary acts of violence and outrage evincing an evident disposition systematically to kill and destroy the white inhabitants indiscriminately whenever an opportunity of doing so is presented Gazeteci yayinci ve yazar olan 1799 1873 sikiyonetimin ilan edilmesinden sonraki on iki ay icerisinde bu vahsi yaratiklarin wild creatures ucte ikisinden fazlasinin yok edildigini 1835 yilinda yazmistir Sikiyonetim ilani katliam furyasini baslatmistir Windschuttle gibi soykirim inkarcilari 1830 Subat ayinda hukumetin canli yakalanacak yetiskin Tasmanya yerlisi icin kisi basina 5 cocuklar icin 2 odul verildigini soyleyerek soykirimin olmadigini savunurlar Fakat ayni yil icinde 1 Ekim 30 Kasim 1830 vali Arthur hukumlu ya da ozgur her guclu Beyaz erkege cagrida bulunarak Black Line olarak adlandirilan bir insan zinciri olusturup Tasmanya kirlarini tarama seferberligi baslatir 2000 kisiye yakin sayida silahli erkek 500 asker 700 yerlesimci ve 800 hukumlu ya da eski hukumlu benzer bicimde bir av partisi gibi hat olusturmuslardir Yerlesim bolgelerinden kirlara surulen Tasmanya yerlilerini arama faaliyetlerine baslayan bu Kara Hat biciminde kistirici ve surucu bir yapilanmayla birkac hafta boyunca guneye ve doguya ilerleyerek davam eder Tasmanya yerlilerinin cok az canli yakalandigi bu pahali seferberlik basarisiz olmus kayitlara gore 2 iki yerli sag yakalanmis 2 iki yerli ise oldurulmustur 1831 Nisan ayinda Kara Hat denen bu mesale alaylari roving parties dagitilir Tasmanya yerlilerine karsi yapilan bu mesaleli surek avi Tasmanyali yazar in 2011 yilinda yayimlanan adli romanina da konu olmus ve roman Winner of The 2011 Australian Vogel s Literary Award odulunu kazanmistir Amacina ulasinca 1832 Subat ayinda sikiyonetim karari yururlukten kaldirilir Tasmanya yerlilerinin silahlari cirit gibi firlatmali mizrak wadi ahsap mizrak atma araci ile tas atilan kol sapani showers of stones gibi kanguru avlarken kullandiklari geleneksel silahlardir ve savas teknikleri bunlarla vurkac hit and run yapmaktir Beyazlarin silahi ise misket tufegi ile tabancadir ve Kara Savas sirasinda uygulanan taktik bul ve yok et taktigidir 1829 Mayis ayinda Tasmanya yerlilerini avlamak to hunt uzere arayip bulup yok etme partileri duzenlenmistir Bu vurkac ile bul ve yok et taktikli catismalarda Britanyalilarin kaybi az Tasmanya yerlilerinin ise fazla olmustur Britanyalilarin yerlilerin cogunu oldurmesi ve yarali birakmamasi ya da cok az yarali olmasi bul ve yok et politikasi geregidir Plomley sag olan Tasmanya yerlilerinin 1824 yilindaki sayisini 1 500 olarak tahmin etmistir 1835 yilinda ise kurtulabilen sag Tasmanya yerlisi 300 kisidir Kayitlara gore Tasmanya adasinda son yakalanan yerli ailesi 1842 yilinda yedi kisidir Vaiz ve uzlasma misyonu nun fircasindan Conciliation Uzlasma tablosu 1870Gri renkte gosterilen Tasmanya ana adasi ve onun kuzeydogusunda bulunan yesil renkli Flinders Adasi Tasmanya yerlilerin soykirim surecinde tuketildigi son noktadir nun fircasindan Mr Robinson s first interview with Timmy tablosu 1840 Hobart Tasmanya Askeri harekat sirasinda ve sonrasinda soykirimin son asamasi olan yerlilerin hapsedilmesi Beyazlar tarafindan uygulamaya konur Etnik gulag ethnic gulag olarak nitelendirilen bu kapali rezervasyon alanlarina yerlileri hapsetmek onlari mulksuzlestirip Beyazlarla olan ekonomik rekabetini kaldirmak ve siyasi hadimlik political emasculation demektir Bu etnik gulaglar soykirimin devami icin gizli bir bulasma yeri saglar Bu kamplar ya da Amerika Birlesik Devletleri nde oldugu gibi Kizilderili rezervasyonlari genelde alenen yerli halki yerlesimcilerden ve Bati Uygarligindan koruma amaclidir Ancak Sovyet gulaglari gibi etnik gulaglar da yerlileri nispeten dar bir alana hapsederek yetersiz beslenme malnutrisyon yetersiz giyim yetersiz tibbi bakim ve sagliksiz kosullar altinda onemli sayida yok etme araci olarak kullanilmistir Yerlilerle diyalogu iyi olan vaiz 1829 yilinda yerlileri bulunduklari topraklarindan alinip toplanma alanlarina goturmek icin cezbedici muzakerelerine baslamistir 3 Subat 1835 gunu gonullu goc ve zorunlu tehcir voluntary migration and forced removal tamamlanmis ve butun Tasmanya yerlileri Tasmanya ana adasindan alinip onun kuzeydogusunda bulunan Flinders Adasi na tasinmistir ve Robinson bunu bir raporla vali Arthur a bildirmistir Vaiz Robinson un bu projesi ile belki de 35 000 yildir atalarinin yasadigi topraklardan koparilan ve sag kalabilen 300 kadar Tasmanya yerlisi gurbetci yapilmistir fakat vaizin yaptigi gercekte o sag kalanlarin da toptan imhasini kolaylastirmak olmustur Flinders Adasi soykirimin islendigi bir toplama kampi olarak tanimlanmistir Flinders Adasinda Wybalenna Black Man s House ya da Settlement Point denen toplama kampinda olumlerin en sik sebepleri arasinda grip gibi verem ve zaturre gorulmektedir 1835 yilinda adadaki cerrah Dr James Allen Robinson a verdigi raporda Tasmanya yerlilerin soguk iklime uygun olmayan giyeceklerle tutulmasinin buyuk olumlere sebep oldugunu belirtmistir Doktor Allen bu durumun duzeltilmesi icin harekete gecmis fakat yoneticiler onun bu uyrarilarini dikkate almamistir Kurumsallastirilmis yetersiz beslenme hastaliklarin yayilmasini saglamis ve olumler baslamistir Yerlilerin gunluk 1 pound tuzlama et ve 1 5 pound un olarak saglanmistir ve bunlar beslenme acisindan yetersiz genelde duzensiz ve yerliler icin tatsiz besinlerdir Bu yetersiz beslenmeyi takviye icin yerliler avcilik yapmaya baslamis fakat sik sik yagmur yagan ve surekli soguk ruzgarin estigi Flinders Adasinda yetersiz giyeceklerle avcilik verimli olmamistir Flinders Adasi kosullarinin yerliler icin olumcul oldugu baslangictan itibaren Britanyali yetkililer tarafindan biliniyordu 1835 yilinda acildiginda son 300 yerlinin kondugu Flinders Adasindaki kamp 1847 yilinda kapatildiginda yalnizca 46 yerli hayatta idi Wybalenna denen kamp yerinde kurtulabilenler Hristiyanligi kabul etmek zorunda kaldilar Kulturel soykirim 1834 1905 1878 yilinda son safkan Tasmanya yerlisi kadin Truganini nin olumuyle Tasmanya irki tukendigi gibi Soykirimin son asamasi olan Flinders Adasinda dogan ve akici bicimde konusabilen son kisi olan yarimkan Fanny Cochrane Smith in 1905 yilinda olumu uzerine Tasmanya dileri de tukenmis oldu Tasmanya yerlilerine yapilan soykirim somurge donemiyle sinirli kalmamis fiziksel eylemler yaninda kulturel soykirim olarak da surmustur Tasmanya yerlilerinin adlari once Ingilizceye yazilabilirlik olcusunde adapte edilmis ya da kisaltilmis populer Britanyali adlar verilmis sonra da tamamen Britanyali kisi adlariyla degistirilmistir Yerli kisi adi Birinci degistirilmis adi Ikinci degistirilmis adiTrowkebuner Rowlebanna AchillesMaleteherbargener Moutehelargine AjaxWowwee Warwee AlbertMoomereriner Long Billy AlexanderPlerpleropa ner Big Billy AlfredMemerlannelargenna Charley AlgernonWoorrady Doctor AlphaMeenerkerpackerminer Big Jemmy AlphonsoTolelerduick Dray s Jerry AndrewWetilleetyer Jemmy ArthurToyenroun Ben AugustusPendeworrewie Ben BenjaminTremebonner Little Jacky BuonaparteLenergwin Lenergwin ColumbusMoreerminer Big Jacky ConstantineTepkilerSoykirima tepki vermede pek cok kurban icin ortak olan zorluklardan biri potansiyel yandaslara ulasimi sinirlandiran izolasyondur Ornegin Tazmanya nin cografik izolasyonu Ingiliz kamuoyunun bilgi alisverisini ve islenen canavarliklara karsi potansiyel protestoyu sinirlandirmistir Tarih yazimiAvustralya topraklarinda soykirim yasandigini Avustralyalilarin cok az bir kismi bilmektedir Avustralya historiyografisi tarih yazimi ozellikle de Britanya somurge donemindeki Avustralya yerli tarihi hararetli na en history wars da konu olmakta ve kamuoyu tartismalari surmektedir Tasmanya Soykirimini kitalararasi benzer soykirimlarla Amerika daki Yuki Soykirimi ile guneybati Afrika daki Herero Soykirimi karsilastirma yaparak calisan Yale Universitesi nden soykirim tarihcisi dir ve kendisi soykirimin oldugunu kabul etmektedir Yale Universitesi nin Soykirim Arastirmalari Projesi Genocide Studies Program dahilinde Benjamin Madley in calismalari yaninda Avustralyali tarihci d 1943 da gorulmekte ve Tasmanya yerlilerine yapilan katliamlari arastirmaktadir Ryan esas olarak Tasmanya yerlilerine yapilan katliamlarla ilgilenmekte ve soykirimi kabul etmektedir Avustralyali yazar ve tarihci soykirimi kabul etmeyenlerdendir ve kendisi ayrica da katliam olarak nitelendirmez Windschuttle in kitabi The Fabrication of Aboriginal History Volume One Van Diemen s Land 1803 1847 adanin ilk Avrupali yerlesimcileri tarafindan Tasmanya yerlilerine karsi soykirim yapildigi fikrini yok etme amaciyla kaleme alinmistir ve kitabin yayimlanmasindan sonra kendisi Holokost inkarcilarinin Avustralya dengi the Australian equivalent of the holocaust deniers olarak gorulmustur Avustralya Melbourne lu is adami ve serbest yazar John Dawson a gore Tasmanya Soykirimi tezinin canlandirilmasina yonelik tarihcilerin yaklasimi cinayet sir konulu Cluedo adli populer masa oyununu hatirlatmaktadir Ona gore Tasmanya Soykirimi bir varsayimdir assumption ve Tasmanya nin oldugu somurge doneminin Windschuttle in calismasinin yayimlanmasindan sonra artik cezasiz suc mahalli olarak adlandirilamayacagini yazar Dipnotlar Madley 2004 sayfa 170 176 Tatz Colin With Intent To Destroy Reflections on Genocide Verso Books 2003 Curthoys 2008 sayfa 229 252 230 245 6 a b Moses sayfa 98 Curthoys 2008 sayfa 241 To call something genocide rather than extermination was somehow seen as far more serious for modern Australians the questions of intent and responsibility were so much closer to home Ulke Ihlal Karneleri Ingiltere olu kirik baglanti UHIM Uluslararasi Hak Ihlalleri Izleme Merkezi Jones 1974 sayfa 325 Butlin 1993 sayfa 133 4 Plomley1992 sayfa 10 29 Reynolds 1995 sayfa 4 From Terror to Genocide Britain s Tasmanian Penal Colony and Australia s History Wars olu kirik baglanti Rhys Jones 3 000 5 000 N J B Plomley 4 000 6 000 Henry Reynolds 5 000 7 000 Colin Pardoe 12 000 and David Davies 15 000 Bonwick 1870 Turnbull 1948 Flood Dr Josephine The Original Australians sayfa 128 132 Bauman Z 1989 Modernity and the Holocaust Ithaca N Y Cornell University Press 1989 Shipway 2005 sayfa 211 Madley 2004 sayfa 177 Madley 2004 sayfa 169 186 a b Bergman 1996 Pardoe Colin 1991 Isolation and Evolution in Tasmania Current Anthropology 32 1 ss 1 27 doi 10 1086 203909 Blench Classifications of the Tasmanian languages in relation to the peopling of Australia sensible and wild theories 1 olu kirik baglanti The Tasmanians Part 6 The Tasmanian Languages 6 Haziran 2013 tarihinde kaynagindan arsivlendi Erisim tarihi 22 Subat 2013 a b c d Madley 2004 sayfa 170 Watson 1921 sayfa 361 392 House of Commons 1831 sayfa 257 Robson 1983 sayfa 53 Nicholls 1977 Ryan 1996 Plomley 1992 sayfa 25 Ryan 1996 sayfa 83 Ryan 1996 sayfa 85 a b c d e Madley 2004 sayfa 171 a b Early Bushrangers 17 Mayis 2012 tarihinde kaynagindan arsivlendi Erisim tarihi 21 Subat 2013 Tatz 1999 sayfa 14 Van Diemonian Time or the Civilisational Clean Break 1803 1876 olu kirik baglanti Tasmanian bushrangers who claimed they would just as soon kill a crow as smoke a pipe the overarching cause of the decimation and displacement of the Palawa people is to be more properly identified in the expansion of European pastoral interests that began to accelerate from the 1820s onward a b Ryan Abduction and Multiple Killings of Aborigines in Tasmania 1804 1835 sayfa 5 Rayner Tony 2010 Historical Report Regarding Tasmanian Aborigines and the Brighton Plain 28 Subat 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arsivlendi Produced for The State of Tasmania Department of Energy Infrastructure and Resources August 2010 Welcome to Cleburne 8 Subat 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arsivlendi We acknowledge Tasmanian Aborigines as the traditional owners of the land on which these buildings stand and honour the Mumirimina people who were killed at the Risdon Cove massacre in May 1804 Ryan 2004 a b c Mumirimina People of the Lower Jordan Valley sayfa 3 Dianne Johnson 2002 Lighting the Way Reconciliation Stories 10 Subat 2015 tarihinde Wayback Machine sitesinde arsivlendi Annandale NSW The Federation Press 2002 pp 216 ISBN 1862874271 sayfa 101 Chandler and Ryan chose to hold the event at Risdon Cove on the northern side of the Derwent River in Hobart as it was the site of the first Tasmanian massacre in May 1804 Elder 1988 sayfa 28 29 Ryan 2008 sayfa 2 3 Massacre at Risdon Cove An Australian history Mystery PDF 10 Subat 2015 tarihinde kaynagindan arsivlendi PDF Erisim tarihi 22 Subat 2013 Windschuttle 2002 sayfa 26 Mumirimina People of the Lower Jordan Valley sayfa 2 N J B Plomley Friendly Mission The Tasmanian Journals and Papers of G A Robinson 1829 1834 Tasmanian Historical Research Association 1966 Ryan 1996 sayfa 135 137 Jan Roberts pp1 9 Jack of Cape Grim Greenhouse Publications 1986 ISBN 0 86436 007 X Ian McFarlane Cape Grim Massacre 25 Subat 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arsivlendi 2006 accessed 26 December 2008 a b The Companion to Tasmanian History Cape Grimm massacre 25 Subat 2013 tarihinde kaynagindan arsivlendi Erisim tarihi 22 Subat 2013 Some examples of racist inhuman policy in history and today 27 Subat 2013 tarihinde kaynagindan arsivlendi Erisim tarihi 24 Subat 2013 Moorehead Alan 1969 Darwin and the Beagle gt Darwin ve Beagle Seruveni Ceviren Nermin Arik TUBITAK populer Bilim Yayinlari Istanbul 1996 ISBN 975 403 052 9 4 sayfa 181 Keynes R D ed 2001 Charles Darwin s Beagle diary Cambridge Cambridge University Press p 408 23 Mayis 2011 tarihinde Wayback Machine sitesinde arsivlendi The War of the Worlds at Project Gutenberg 25 Ocak 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arsivlendi Tyenna Valley Tasmanian Tigers Roamed 4 Mart 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arsivlendi by Carol Haberle Species dying out on Labor s watch 27 Subat 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arsivlendi by Cassy O Connor It continues the quiet genocide of Tasmania s animal and plant life too a b Australia s Thylacine Where did the Thylacine live Australian Museum 1999 2 Haziran 2009 tarihinde kaynagindan arsivlendi Erisim tarihi 21 Kasim 2006 a b Wildlife of Tasmania Mammals of Tasmania Thylacine or Tasmanian tiger Thylacinus cynocephalus Parks and Wildlife Service Tasmania 2006 21 Temmuz 2008 tarihinde kaynagindan arsivlendi Erisim tarihi 21 Kasim 2006 James Boyce 2006 Canine Revolution The Social and Environmental Impact of the Introduction of the Dog to Tasmania Environmental History 11 1 doi 10 1093 envhis 11 1 102 18 Eylul 2009 tarihinde kaynagindan arsivlendi Erisim tarihi 21 Kasim 2006 Dr Eric Guiler 2006 Profile Thylacine Zoology Department University of Tasmania 18 Mart 2012 tarihinde kaynagindan arsivlendi Erisim tarihi 21 Kasim 2006 Paddle 2000 pp 202 203 Additional Thylacine Topics Persecution The Thylacine Museum 2006 21 Agustos 2011 tarihinde kaynagindan arsivlendi Erisim tarihi 27 Kasim 2006 Mumirimina People of the Lower Jordan Valley sayfa 9 Plomley 1987 sayfa 945 Plomley 1973 sayfa 2 Robson 1965 sayfa 176 185 Cunningham 1827 sayfa 291 293 Plomley 1966 sayfa 82 Watson 1921 sayfa 576 Madley 2004 sayfa 171 lt Plomley 1966 a b c Madley 2004 sayfa 172 Plomley 1966 Plomley 1966 sayfa 192 Ryan 1996 sayfa 78 Plomley 1966 sayfa 546 219 Mumirimina People of the Lower Jordan Valley sayfa 5 Ryan1996 sayfa 121 122 a b Madley 2004 sayfa 173 Plomley 1992 sayfa 26 Ryan 1996 sayfa 90 92 Plomley 1992 sayfa 26 30 Governor Arthur s Proclamation National Treasures National Library of Australia 5 Mart 2016 tarihinde kaynagindan arsivlendi Erisim tarihi 22 Subat 2013 Arsivlenmis kopya 26 Agustos 2012 tarihinde kaynagindan arsivlendi Erisim tarihi 22 Subat 2013 Turnbull 1948 sayfa 109 Plomley 1992 sayfa 175 183 Turnbull 1948 sayfa 249 Ryan Abduction and Multiple Killings of Aborigines in Tasmania 1804 1835 sayfa 19 a b c d e f g Madley 2004 sayfa 174 Arsivlenmis kopya 17 Haziran 2013 tarihinde kaynagindan arsivlendi Erisim tarihi 22 Subat 2013 Arsivlenmis kopya 18 Mayis 2013 tarihinde kaynagindan arsivlendi Erisim tarihi 22 Subat 2013 Melville 1835 sayfa 79 Ryan Abduction and Multiple Killings of Aborigines in Tasmania 1804 1835 sayfa 19 23 Windschuttle 2002 sayfa 209 a b c Ryan 2008 sayfa 23 Plomley 1991 sayfa 108 Arsivlenmis kopya 28 Ekim 2011 tarihinde kaynagindan arsivlendi Erisim tarihi 24 Subat 2013 Ryan 1996 sayfa 113 Madley 2012 sayfa 116 Turnbull 1948 sayfa 98 Plomley 1992 sayfa 29 Tension in Tasmania over who is an Aborigine 26 Subat 2013 tarihinde kaynagindan arsivlendi Erisim tarihi 23 Subat 2013 National Galery of Australia 9 Haziran 2015 tarihinde kaynagindan arsivlendi Erisim tarihi 24 Subat 2013 a b c d e Madley 2004 sayfa 175 Reynolds 1995 sayfa 121 157 Ryan 1996 sayfa 170 Ryan 1996 sayfa xxi 183 Turnbull 1948 sayfa 176 177 Ryan 1996 sayfa 186 196 Madley 2004 sayfa 176 Reynolds 1995 sayfa 159 Tasmania Northern Region Flinders Island 27 Subat 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arsivlendi Flinders Island itself played a large part in the systematic attempted genocide of the Tasmanian Aboriginal people between 1831 and 1834 the remnants of the Tasmanian tribes were hunted down and relocated here Settled at windswept Wybalenna on the west coast of the island the Aborigines were without adequate food and shelter and were forced to accept Christianity as their culture was expunged Angela Melville Cultural Genocide in Tasmania 27 Subat 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arsivlendi Bischoping Fingerhut 1996 cev Caliskan 2003 sayfa 250 Tatz 2001 sayfa 16 Moses 2008 Historian dismisses Tasmanian aboriginal genocide myth 18 Kasim 2020 tarihinde kaynagindan arsivlendi Erisim tarihi 23 Subat 2013 Madley 2004 Arsivlenmis kopya 26 Subat 2013 tarihinde kaynagindan arsivlendi Erisim tarihi 23 Subat 2013 The University of Newcastle Australia Prof Lyndall Ryan 26 Subat 2013 tarihinde kaynagindan arsivlendi Erisim tarihi 23 Subat 2013 Karen Fox 2011 Maori and Aboriginal Women in the Public Eye Representing Difference 1950 2000 Published by ANNU E Press ISBN 9781921862618 sayfa 5 New English Rewiev Why Intellectuals Like Genocide 26 Subat 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arsivlendi by Theodore Dalrymple Dawson 2008KaynakcaAtkins T 1869 Reminiscences of Twelve Years Residence in Tasmania and New South Wales Norfolk Island and Moreton Bay Calcutta Madras and Cape Town The United States of America and the Canadas Malvern The Advertiser Office Backhouse J 1843 A Narrative of a Visit to the Australian Colonies London Hamilton Adams and Co Bacon J 1999 Transcript of Premier Jim Bacon upon his announcement that Wybalenna on Flinders Island is to be returned to the Aboriginal People Hobart Department of Premier and Cabinet Barta Tony 2005 Mr Darwin s Shooters On Natural Selection and the Naturalizing of Genocide Patterns of Prejudice 39 no 2 2005 116 36 Bergman Jerry 1996 Nineteenth Century Darwinism and the Tasmanian Genocide Creation research Society Quarterly Volume 32 Number 4 March 1996 Abstract Bischoping Katherine and Natalie Fingerhut 1996 Border Lines Indigenous Peoples in Genocide Studies 27 Subat 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arsivlendi Canadian Review of Sociology Revue canadienne de sociologie Volume 33 Issue 4 pages 481 506 November 1996 Ceviren Gulhanim Caliskan 2003 Sinir Cizgileri Soykirim Calismalarinda Yerli Halklar ASOS cilt 5 sayi 1 yil 2003 Bonwick James 1870 The black war of Van Diemen s Land London S Low Son amp Marston Butlin N B 1993 Economics and the Dreamtime A Hypothetical History Cambridge University Press Melbourne Cunningham Peter Miller 1827 Two Years in New South Wales A Series of Letters Volume II London Henry Colburn Curthoys Ann 2008 Genocide in Tasmania The History of an Idea In A Dirk Moses ed Empire colony genocide conquest occupition and subaltern resistance in world history Berghahn Books Dawson John 2004 Washout On the academic response to The Fabrication of Aboriginal History Sydney 2004 ISBN 1 876492 12 0 Dawson John 2008 Van Demonisation The Revival of the Tasmanian Genocide Thesis online Quadrant Vol 52 No 11 Nov 2008 48 53 Availability lt http search informit com au documentSummary dn 068564629654062 res IELLCC gt ISSN 0033 5002 cited 23 Feb 13 Elder Bruce 1988 Blood on the Wattle Massacres and Maltreatment of Australian Aborigines since 1788 Child amp Associates Sydney House of Commons 1831 Correspondence between Lt Governor Arthur and His Majesty s Secretary of State for the Colonies on the Subject of the Military Operations Lately Carried Out Against the Aboriginal Inhabitants of Van Diemen s Land London House of Commons Jones R M 1974 Tasmanian Tribes Appendix in N Tindale Aboriginal Tribes of Australia Australian National University Press Canberra McFarlane Ian 2002 Aboriginal Society in North West Tasmania Dispossession and Genocide PhD Thesis University of Tasmania Tasmania Madley Benjamin 2004 Patterns of frontier genocide 1803 1910 the Aboriginal Tasmanians the Yuki of California and the Herero of Namibia Journal of Genocide Research 2004 6 2 June 167 192 Madley Benjamin 2012 Chapter 9 Tactics of nineteenth century colonial massacre Tasmania California and Beyond In Theatres of Violence Massacre Mass Killing and Atrocity throughout History Edited by Philip G Dwyer and Lyndall Ryan Berghahn Books Melville Henry 1835 The History of the Island of Van Diemen s Land from the Year 1824 to 1835 Inclusive During the Administration of Lieutenant Governor George Author Original 1835 reprint with introduction Sydney Halstead Press 1965 Moses A Dirk 2000 An antipodean genocide The origins of the genocidal moment in the colonization of Australia 28 Subat 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arsivlendi Journal of Genocide Research 2000 2 1 89 106 Moses A Dirk 2008 Moving the Genocide Debate Beyond the History Wars 28 Subat 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arsivlendi Australian Journal of Politics and History Volume 54 Number 2 2008 sayfa 248 270 Mumirimina People of the Lower Jordan Valley Tasmanian Aboriginal Centre 19 February 2010 Nicholls M ed 1977 The Diary of the Reverend Knopwood 1803 1808 Hobart Tasmanian Historical Research Association Plomley Noel J B ed 1966 Friendly Mission The Tasmanian Journals and Papers of George Augustus Robinson 1829 1834 Kingsgrove Halstead Press Plomley Noel J B 1973 An Immigrant of 1824 Hobart Tasmanian Historical Research Association Plomley Noel J B ed 1987 Weep in Silence A History of the Flinders Island Aboriginal Settlement with the Flinders Island Journal of George Augustus Robinson Hobart Blubber Head Press Plomley Noel J B 1992 The Aboriginal Settler Clash in Van Diemen s Land 1803 1831 Hobart University of Tasmania Princsep A 1833 The Journal of a Voyage from Calcutta to Van Diemen s Land Comprising a Description of that Colony during Six Months Residence London Stewart Reynolds H 1995 Fate of a Free People A Radical Re examination of the Tasmanian Wars Ringwood Penguin Australia Richards J ed 1950 Tasmanian Letters Christ Church Jayrich Productions Robson L 1965 The Convict Settlers of Australia An Inquiry into the Origin and Character of the Convicts Transported to New South Wales and Van Diemen s Land 1787 1852 Carlton Melbourne University Press Robson L 1983 A History of Tasmania Volume I Van Diemen s Land from Earliest Times to 1855 Oxford Oxford University Press Ryan Lyndall 1996 The Aboriginal Tasmanians St Leonards Allen amp Unwin ISBN 1 86373 965 3 Ryan Lyndall 2004 Risdon Cove and the Massacre of 3 May 1804 Their Place in Tasmanian History Tasmanian Historical Studies 9 107 123 Ryan Lyndall 2008 List of multiple killings of Aborigines in Tasmania 1804 1835 Online Encyclopedia of Mass Violence online published on 5 March 2008 accessed 22 February 2013 URL http www massviolence org IMG article PDF List of multiple killings of Aborigines in Tasmania 1804 pdf 28 Subat 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arsivlendi ISSN 1961 9898 Ryan Lyndall Abduction and Multiple Killings of Aborigines in Tasmania 1804 1835 Yale University Shipway Jesse 2005 Modern by Analogy modernity Shoah and the Tasmanian Genocide 8 Haziran 2015 tarihinde Wayback Machine sitesinde arsivlendi Journal of Genocide Research 7 2 pp 205 219 ISSN 1462 3528 2005 Tatz Colin 1999 Genocide in Australia AIATSIS Research Discussion Paper Number 8 Tatz Colin 2001 Confronting Australian genocide In Aboriginal History Volume 25 2001 Turnbull C 1948 Black War The Extermination of the Tasmanian Aborigines Melbourne Lansdowne Press Watson F ed 1921 Historical Records of Australia Series III Volume i Sydney Government Printe Watson F ed 1922 Historical Records of Australia Series III Volume v Sydney Government Printer Wellington J H 1967 South West Africa and its Human Issues Oxford Oxford Press Windschuttle Keith 2002 The Fabrication of Aboriginal History Volume One Van Diemen s Land 1803 1847 28 Subat 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arsivlendi Macleay Press Sydney ISBN 1 876492 05 8