Vikipedi özgür ansiklopedi Türkmanlar sayfasından yönlendirildi Başlığın diğer anlamları için Türkmen anlam ayrımı sayfa

Türkiye Türkmenleri
Diller
Yörük Türkmen çadırı ve sere serpe develer (üst) Balıkesir Türkmen kıyafetleri (orta) Balıkesir Tahtacı Türkmen semahı (alt)


Türkçe (Anadolu ağızları, Rumeli ağızları, Kıbrıs ağzı)
Din
İslam (Hanefi Sünni ve Alevi-Bektaşi ya da Caferi)

Türkiye Türkmenleri ya da Anadolu Türkmenleri, Anadolu Oğuzları veya kısa söylenişiyle Türkmenler (Osmanlıca تركمنلر), Selçuklular döneminde Anadolu ve çevresinde Türkmeneli denen bölgelerde yerleşmeye başlayan, dilleri Türkiye Türkçesine bağlı Anadolu ağızları içinde ele alınan ve Türkiye Türklerini oluşturan Oğuz oymakları Müslüman olup, Hanefi Sünni ve Anadolu Aleviliği (Türkmen Aleviliği ya da Kızılbaş) olarak görülür. Anadolu'nun Türkleşmesi sürecinde etkili olmuşlardır.Türkmen (تركمنلر) ve Yörük (يوروك) kelimeleri tarihî belgelerde eş anlamlı olarak da kullanılmıştır. Osmanlı arşiv belgelerinde, yerleşim durumuna ve şekline bağlı olarak köylü «Türk» olarak adlandırılırken, göçer veya yarı-göçer topluluklar «Türkmen» ya da «Yörük» tabiriyle anılmışlardır. Aşiretler, yerleşik veya konar-göçer olma durumlarına ve bulundukları bölgelere göre «Türkmen» ya da «Yörük» adını almışlardır. Kimilerine göre Kızılırmak'ın doğusundakilere Türkmen batısındakilere ise Yörük denir. Maraş ve çevresinde yaşayan Dulkadirli Türkmenleri için Osmanlı kaynaklarında hem Türkmen hem de Yörük tabiri birlikte kullanılmıştır. Etnik olarak akraba oldukları Türkmenistan Türkmenleri (Horasan Türkmenleri) ile aynı adı taşıdıkları gibi kimi uruğ/oymak adları da ortaktır.

Türkmen aşiretleri, boy beyi (İnallu boyunun adı İnal-oğlu Hamza Bey'den, Gündüzlü boyunun adı Gündüz-oğlu İbrahim Bey'den gelir), kethüda adı, soylarının adı, yaşadıkları yerlerin adı, iktisadî faaliyet ve bunun sonucu olarak besledikleri hayvanlar veya tarıma ait faaliyetleri gibi pek çok sebebe dayalı olarak ad almaktadırlar.

Anadolu'nun Türkleştirilmesinde aktif rol oynamışlardır. Bizanslılar ile mücadelelerinde Selçuklular uç bölgelerine Türkmenleri yerleştirmek suretiyle fetih hareketlerini kolaylaştırma yoluna gitmişler ve Türkistan'dan Teke Türkmenleri ile diğer Türkmen oymaklarını Anadolu'ya yerleştirmeye başlamışlardır.Anadolu Selçuklu Devletinin tarihindeki en büyük Türkmen ayaklanması olan 1240 yılındaki Babai ayaklanması ve peşinden 1243 yılında Moğollarla yapılan Kösedağ Muharebesinde yenilmeleri üzerine Ahiler ve Türkmenler katledilmişlerdir.

İlginç biçimde Anadolu Türkmen aşiretlerinin önemli bölümü, özellikle de Alevi olanlar, Horasan'dan gelmişlerdir.Horasan, Selçukluların Anadolu'ya uzanmadan önce kaldıkları Hazar ötesi Oğuz toprağıdır. Oğuzların bölgedeki yoğunluğunu vermesi bakımından “Horasan’ın her tarafı Türk cephesidir” diyen Yakûbî’nin (öl. 897) Harezm ile Hazar denizi arasındaki bölgeye “Oğuz çölü” demesi önemlidir.

Adlandırma

| ]

Oğuzlar

Bozoklar

Üçoklar

Kayı
Bayat
Alkaevli
Karaevli

Yazır
Döğer
Dodurga
Yaparlı

Avşar
Kızık
Beğdili
Karkın

Bayındır
Beçenek
Çavuldur
Çepni

Dağ Han
Salur
Eymür
Alayuntlu
Yüreğir

İğdir
Büğdüz
Yıva
Kınık

Müslüman Oğuzlar (Türkmenler)

Batı

Doğu

Türkiye
Rumeli

Suriye

Mısır

Irak
Azerbaycan

İran

Horasan

Türkmenistan
Kafkasya
Atal
Afganistan

Salar
(Çin)

Doğu Anadolu Bölgesinde 1696 tarihli Türkmeneli (*Turcomanie*) haritası

Yaklaşık 1700 yılında Johann Baptist Homann (1644-1724) tarafından yapılan haritada Anadolu'da (*Natolia*) Türklerin İmparatorluğu (*Imperii Turcici*) ve bunun içinde ayrı bölge olarak Güneydoğu Anadolu Bölgesinde yer alan Türkmeneli (*Turcomanoe*) ile Pers İmparatorluğu (*Imperium Persicum*) yani Kızılbaş Türkmenlerce İran'da kurulan Safevî Devleti (1501-1736)

Doğu Anadolu Bölgesinde 1730 tarihli Türkmeneli (*Turcomania*) haritası

Orta ve Kuzeydoğu Anadolu'da 1829 tarihli Türkmeneli (*Turkomanien*) haritası

Boz-Ok ve Üç-Ok diye iki ana kola ayrılan Oğuz, etimolojik olarak oġuz < oḳ-u-z «oklar» demektir ve ok (“boy, kabile” ) kelimesi ile ikili organ adlarında (ağız, diz, göz, boynuz) rastlanan -z ikil-çoğul ekine (formans ) dayanır.

Diğer Oğuzlardan ayırt edebilmek için, Müslüman olan Oğuzlar, Türkmen adıyla anılmaya başlanmıştır. Türkmen kelimesi ilk olarak Orta Türkçe dönemine ait Divânu Lügati't-Türk'te «Türkmen» (تُركْمانْ) olarak geçer ve "Bunlar Oğuzlardır. Bunlara Türkmen denilmesinde bir hikâye vardır, şöyledir: ..." biçiminde tanımlanır. Etimolojik olarak Türkmen kelimesi -men/man kuvvetlendirme (mübalağa) eki ile kuruludur ve benzer örnekler arasında kocaman, küçümen, karaman, sarman (< sarıman), kösemen, kölemen, şişman türevleri de vardır.

Başkurt kökenli Türkolog Zeki Velidi Togan, “Umumi Türk Tarihine Giriş” adlı eserinde, «Oğuz’un arsızı Türkmen’in delisine benzer» biçiminde bir darb-ı mesel kullanır. Bu tabir, Türkmenlerin Oğuzlara göre daha terbiyeli ve medeni olduğunu ifade eder.

Mehmet Fuad Köprülü ve 'ya göre, Türkmen adı Oğuzlara sonradan verilmiştir ve Müslüman olan Oğuzlar için kullanılmıştır.; Wilhelm Barthold'a göre, Türkmen adının eski olduğu, aslı hakkında yeterli bilginin olmadığı ve Oğuzların Türkmen adı ile de anıldığı şeklindedir.; İbrahim Kafesoğlu ve Omeljan Pritsak'a göre, Türkmen adı eski bir siyasi topluluk adıdır ve Oğuzlar ile Karluklar bu siyasi topluluğa giren kavimlerdendir.

Günümüzde Türkmen adı uluslararası arenada Türkmenistan Türkmenleri (Orta Asya Türkmenleri, Türkmensahra Türkmenleri) için kullanılırken, Türkiye'de, özellikle de halk arasında (Türkmen ya da Türkman olarak), yaygın biçimde Türkiye Türkmenleri (Balkanlar, Anadolu, Suriye) için kullanılmaktadır. Oğuzların Müslüman olanları Türkmen adıyla anılmaya başladıktan ve bir kısmının Batıya yönelmesinden sonra Hazar Denizi'nin doğusunda (İran'daki Horasan ile bugünkü Türkmenistan'ı oluşturan Maveraünnehir ile Harezm) kalanlar Doğu Türkmenleri olarak, Hazar Denizi'nin batısında (Türkiye, Balkanlar, Suriye, Irak, Azerbaycan) kalanlar ise Batı Türkmenleri olarak da adlandırılmaktadır. Hazar ötesi Türkmenleri adı Türkiye'den bakış açısına göre Hazar'ın doğu yakasındaki Türkmenistan (ya da Yaka) Türkmenlerini, Türkmenistan'dan bakış açısına göreyse etnik olarak Türkmenistan Türkmenlerinden ayrımlaşan Hazar'ın batısındaki Kafkas Türkmenlerini belirtir. Doğu Türkmenleri adı ayrıca Doğu Anadolu-Azerbaycan-İran eksenindeki Akkoyunlular ile Karakoyunlular için de kullanılır. Oğuz-Türkmen coğrafyasının en uzak doğusunda izole olarak Çin'de (Çinghay, Gansu ve Sincan yörelerinde) yerleşik yaşayan ve Oğuzların Salur boyundan gelen Salarlar (Salırlar) Sünni (Nakşibendi) Müslüman olup dilleri Kıpçak-Türkmen özellikleri gösterse de, Türkmen olarak adlandırılmaları oldukça nadirdir ve daha çok Türkmenistan kaynaklarında Sincan Uygur Özerk Bölgesinde yaşayan 5 bin nüfuslu (Hıtayli Türkmenler) ile birlikte Salarlar da Türkmen (= Türkmenistan Türkmeni) olarak nitelendirilir ve her ikisi de Çin Türkmeni olarak kabul edilir.

Oğuz kökeninden gelen Anadolu Türkleri için Selçuklulardan günümüze tarihi kaynaklarda Türkmen adı kullanılır ve bu Türkmen tanımına Oğuz dışı Türkler (, Gürcistan Kıpçakları) dahil edilmez. Anadolu'da Türklerin/Türkmenlerin yoğun olup devletleştiği bölgeler Türkmeneli olarak adlandırılır ve bu Türkmenya bölgeleri Batılıların yaptığı haritalarda da yansır: Doğu Anadolu Bölgesinde Turcomanie (1696), Turcomania (1730), Orta ve Kuzeydoğu Anadolu'da Turkomanien (1829). Yaklaşık 1700 yılında (1644-1724) tarafından yapılan haritada Anadolu'da (Natolia) Türklerin İmparatorluğu (Imperii Turcici) ve bunun içinde ayrı bölge olarak Güneydoğu Anadolu Bölgesinde yer alan Türkmeneli (Turcomanoe) bulunmaktadır. Tarihçi İlber Ortaylı bir makalesinde Cenevizli ve Venedikli tüccar ve diplomatların, 12. yüzyılda, Türkiye'yi Turchia ve Turkmenia olarak tanımladıklarını belirtir.

Bütün dünyanın Osmanlıyı «Türk» olarak gördüğü bir çağda Osmanlıyı «Devlet-i Aliyye» olarak adlandıran Osmanlı ulemasının, Türk ve Türkmenleri küçümsedikleri, kendilerini Türk saymadıkları görülmektedir. Tarihçi Bernard Lewis'e göre, Osmanlı düşüncesinde Osmanlı=Türk özdeşliği yoktur; zira, Osmanlı sıfatı yalnız hanedan için kullanılır ve Osmanlılar Türk adını önceleri göçebe Türkmenlerle, Yörükler için; daha sonraları, kaba saba Türkçe konuşan Anadolu köylüleri ile taşralılar için kullanmışlardır.

Anadolu, Suriye ve Irak'ta yaşayan Türk teşekkülleri, 16. ve 17. yüzyıllarda genel olarak Türkmen ve Yörük şeklinde ikiye ayrılırdı. Faruk Sümer'e göre, Türkmen adı, Anadolu'nun Kızılırmak'tan itibaren doğu ve güneyde kalan bölgeler ile Suriye ve Irak'ta yaşayan aşiretler tarafından kullanılırken Yörük tabiri, Kızılırmak'tan Adalar ve Marmara denizi kıyılarına kadar uzanan yerlerdeki teşekküller ile Rumeli'nde bulunan cemaatleri ifade etmekteydi. (önceki soyadı: Demirtaş, 1925 - 1983) Osmanlı Devrinde Anadolu'da Oğuz Boyları adlı makalesinde Avşarları tanıtırken, Yörük-Türkmen ayrımı yaparak 1. Yörükler arasında Avşarlar (Kütahya, Aydın) ve 2. Türkmen illeri arasında Avşarlar: Doğu ve Güney Anadolu'da: A) Halep Türkmeni Avşarları: a) Köpekli Avşarı, b) Gündüzlü Avşarı c) Avşar oymağı; B) Dulkadırlı Avşarları: 1. İmanlu Avşarı, 2. Kozan mıntıkası Avşarları, 3. Kars (Zülkadiriye) deki Avşar oymakları, 4. Bozok Avşarları, 5. Yeni il; C) Bozulus Avşarları biçiminde sınıflandırmıştır.

Kimilerine göre uzun mesafeli yatay/ova/bozkır göçebeliği yapanlar Türkmen, daha kısa mesafeli dikey/dağ göçebeliği yapanlar ise Yörük olarak tanımlanır.

Yörükler, büyük bir olasılıkla Türkmenler'in bir kolu ise de, giysileri, yerleşme biçimleri, gelenek görenek ve ağız değişiklikleri, bu iki topluluğu birbirinden ayırmaktadır. Bunun, Anadolu'ya değişik tarihlerde gelmiş olmalarından kaynaklandığı söylenebilir. Güneybatı ve Güney Anadolu'daki Yörük ve Türkmen oymaklarına bağlı boylardan Abdal, Akçakocalı, Takami, Karakeçili, Çepni, Avşar, Sancaklılar Türkmen; Yağcılar, Tahtacılar, Kınıklar ve Alpaslanlar gibi boylar, ağız özellikleri bakımından daha çok Yörük öbeğine girmektedirler.Yusuf Halaçoğlu Anadolu'da Aşiretler, Cemaatler, Oymaklar (1453-1650) adlı kitabında kimi aşiret ve oymakları Türkmen adıyla verirken kimilerini de Yörük olarak ayırır.

Türkmen ve Yörük kelimeleri tarihi belgelerde eş anlamlı olarak da kullanılmıştır.

Türkmen kimliği ve kültürü kimi yörelerde yalnızca Alevi inançlı Türklerce temsil edildiğinden, bu yörelerde halk arasında Türkmen kelimesi yalnızca Alevi anlamındadır. Örnek olarak, Kars - Ardahan illerinde yaşayan Aleviler Türkmen adıyla anılırlar. Fakat, Balıkesir'de ise hepsi de etnik olarak Türkmen olsa da, Sünni olan Yörükler ve Manavlar ile Alevi olan Çepniler hariç yalnızca Alevi Tahtacılar Türkmen olarak adlandırılır. Günümüzde Edremit ve çevresindeki Tahtacılara, Yörükler tarafından Türkmen denilmektedir. Bu yörede Türkmenlikten kasıt Alevilik veya Kızılbaşlıktır. Kısacası Balıkesir Edremit'te Türkmenlik, Tahtacılık ve Alevilik/Kızılbaşlık bir şekilde eklemlenmiştir denilebilir. Aynı kökenden gelmelerine rağmen farklı adlarla anılmalarının inanç boyutundan kaynaklandığı, her iki grup tarafından vurgulamaktadır. Türkmenler ve Yörükler her ne kadar birbirleri için aramızda soğan zarı gibi ince fark var deseler de bu farklı dinsel inanç içindeki boylar arasında hemen hemen hiçbir sosyal ilişkinin bulunmadığı gözlemlenmektedir.

Orta Türkçe dönemine ait Divânu Lügati't-Türk'te Kâşgarlı Mahmud Oğuz (اُغُزْ) kelimesi için «Oguz: Bir Türk Boyudur. Oğuzlar Türkmendirler. bunlar yirmi iki bölüktür; her bölüğün ayrı bir belgesi (= damga) ve hayvanlarına vurulan bir alâmeti vardır, Birbirlerini bu belgelerle tanırlar» deyip boyları sıralamış; Yaparlı, Kızık ve Karkın boylarını listeye almamış, fazladan Çarukluğ (جَرُقْلُغْ) boyunu eklemiş, fakat damgasının belli olmadığını da vurgulamıştır.

Boy adı	Orta Türkçe	Türkçe (Türkiye)	Azerice (Azerbaycan)	Türkmence (Türkmenistan)	Anlamı	Ongun
Kayığ	Kayığ (قَيِغْ)	Kayı	Qayı	Gaýa	muhkem, güçlü	sungur
Bayat	Bayat (بَياتْ)	Bayat	Bayad	Baýat	devletli, bol nimetli	puhu (ükü)
Alka-Bölük	Alkabölük (اَلْقابُلُكْ)	Alkaevli	Alkaevli	Agöýli	ak yurtlu/çadırlı	büyük kerkenez (küyenek)
Kara-Bölük	Karabölük (قَرَبُلُكْ)	Karaevli	Qaraevli	Garaöýli	kara yurtlu/çadırlı	küçük kerkenez (küyenek sarı)
Yazğır	Yazgır (ىَزْغِرْ)	Yazır	Yazır	Ýazyr	geniş/yaygın yurtlu	bozdoğan (turumtay)
Töker	Tüger (تُوكَرْ) / (ثُكَرْ)	Döğer	Döğər	Düker	toplayan	küçügen
Totırka	Tutırka (تُوتِرْقا)	Dodurga	Dodurqa	Dodurga	ülke kazanan	kızıl karcığay
Yaparlı		Yaparlı	Yaparlı	Ýaparly	güzel kokulu	?
Afşar	Afşar (اَفْشارْ)	Avşar, Afşar	Afşar	Owşar	çevik av düşkünü	erkek gök doğan (cura laçın)
Kızık		Kızık	Qızıq	Gyryk	yasak ...	çakır
Begtili	Begtili (بَكْتِلى)	Beğdili	Bəydili	Begdili	saygın tanıklı	bahri
Karkın		Karkın, Kargın	Karqın	Garkyn	karaya boyanmış deri	çakır
Bayundur	Bayundur (بايُنْدُرْ)	Bayındır	Bayandur	Baýyndyr	verimli yer	dişi gök doğan (laçın)
Beçenek	Beçenek (بَجَنَكْ)	Peçenek	Peçeneq	Beçene	çalışıp uygulayan	ala toğunak
Çuvaldar	Çuvaldar (جُوَلْدَرْ)	Çavuldur	Çavuldur	Çowdur	ünlü, takdir edilen	buğdayınık
Çepni	Çepni (جَبْني)	Çepni	Çəpni	Çepni	düşmana hızla saldıran	humay
Salğur	Salgur (سَلْغُرْ)	Salur	Salur	Salyr	kılıç salan	kaya kartalı (bürgüt)
Eymür	Eymür (اَيْمُرْ)	Eymür	Eymur	Eýmir	iyi durumda olan	isperi
Ulayuntluğ	Ulayundluğ (اُوﻻيُنْدْلُغْ)	Ulayundluğ	Alayuntluq	Alaýuntly	alaca atlı	delice (yağalbay)
Yüregir	Üregir (اُرَكِرْ) Yüregir (يُرَكِرْ)	Yüreğir, Üreğir	Yürəgir	Üregir	düzen kurucu	biku
İgdir	İgdir (اِكْدِرْ)	İğdir	Iğdır	Igdir	iyilik, büyüklük, yiğitlik	çakır (karcığay)
Bügdüz	Bügdüz (بُكْدُزْ)	Büğdüz	Bügdüz	Bükder	mütevazı yardımcı	ulu doğan (itelgi)
Yıva	Iwa (اِڤـا) Yıwa (يِڤـا)	Yıva	Yıva	Ýiwe	yüksek rütbeli	ak çakır (tuygun)
Kınık	Kınık (قِنِقْ)	Kınık	Qınıq	Kynyk	aziz	erkek çakır (cura karcığay)

Tarih

| ]

1721 yılına ait haritaya göre Türkmenler (*Turcomans*): Doğu Anadolu'da (Ermenistan *Armenia*), İran Azerbaycan'ında (Kürdistan *Curdistan*), Suriye'de (*Arabia Deserta*)

10. yüzyılın ikinci yarısından sonra Oğuzlardan iki ana kopma olmuş; bunlardan birinci kısım (Yunan kaynaklarında Guz, Rus kaynaklarında Torki; → Peçenekler ve Gagauzlar) Karadeniz'in kuzeyinden Balkanlar'a inerken, Selçuk Bey önderliğindeki ikinci kısım ise Oğuz Yabguluğunun bir uç şehri olan Cend'de kalmıştır. Selçuk Bey, Cend'de bir toplantı meclisi kurarak İslamiyete geçme kararı almıştır. Müslüman olan Oğuzları, diğer soydaşlarından ayırt edebilmek için Türkmen denmeye başlanmıştır. Bundan sonra gittikçe yerleşip yaygınlaşan Türkmen adı, 13. yüzyıldan itibaren tamamen Oğuz adının yerini almıştır. İslamiyeti seçen Selçuk Bey önderliğindeki Oğuzlar (ayrıştırıcı yeni adlarıyla: Türkmenler) Hazar Denizi'nin batısına, çoğu bugünkü Türkmenistan topraklarında olan Maveraünnehir ile Harezm ve İran'daki Horasan bölgesine yönelmiştir. Selçuk Bey önderliğindeki Türkmenler bölgedeki Gazneli-Karahanlı-Samani mücadelesinde hassas bir denge siyaseti takip etmişler, fakat Karahanlı ve Gaznelilerin eş zamanlı olarak yaptıkları askerî harekâtta Karahanlıların Maveraünnehir'i Gaznelilerin de Horasan'ı ele geçirmeleri üzerine Türkmenler siyasi açıdan bir kıskaca girmişlerdir. Türkmenlerin Samanilerle başlayan ittifakları sonucu Maveraünnehir'e geçişleri, Karahanlılar ile arka arkaya yaptıkları savaşlar neticesinde elde ettikleri başarılarla hızlanmış Selçuk'un 1009'da 100 yaşında ölümüyle de bu göç hareketi tamamlanmış, Türkmenler bütünüyle Maveraünnehir'e inmiş bulunuyorlardı. Maveraünnehir'deki Karahanlı hakimiyeti Türkmenlere yeni bir açılım yapmaya müsaade etmeyince, Selçuk Bey'in torunlarından Tuğrul Bey Türkmen boylarını alarak çölün gerisine çekilmiş, Çağrı Bey de Anadolu üzerine keşif gezisine çıkmıştır.Horasan'dan İran'ı geçerek Azerbayca'a ulaşan Çağrı Bey buraya daha önce gaza ve akın için gelen Oğuz gruplarını güçlerine katmış, Van Gölü civarında Anadolu'ya Bizans'ın kaleleri olan Vaspurakan (Ermeni Vaspurakan Krallığından kalan) ve Ani kalelerine karşı sefer düzenleyerek büyük kazanç sağlamıştır. 1040 yılındaki Dandanakan Muharebesini kazanan Türkmenler, Gaznelilerin sonunu getirdikleri gibi, Büyük Selçuklu Devletinin de temellerini atmış oldular.Alp Arslan zamanına gelinceye kadar Anadolu Kafkaslardan Kuzey Irak'a uzanan bir yay ile Türkmen kitleleri tarafından kuşatılmıştı. XI. yüzyılın ikinci yansından itibaren Sultan Alp Arslan'ın Ani kapısından girerek başlattığı süreç art arda gelen akınlarla 1071 Malazgirt zaferiyle geri dönülmez bir biçimde perçinlenmiş ve Büyük Selçuklu Devletinin kurulmasından 35 yıl sonra da 1077 yılında Anadolu Selçuklu Devleti kurulmuş oldu.I. Alâeddin Keykubad'ın 45 yaşında zehirlenerek öldürülmesinden sonra yerine liderlikte ve yönetimde yeteneksiz olan II. Gıyaseddin Keyhüsrev geçmiş ve buna bir de veziri Sadeddin Köpek'in yanlış yönlendirmeleri eklenince devletin ana unsuru olan Türkmenlerle yönetimin arası açılmıştır. Devlet Türkmenler üzerine baskı uygulamaya başlamış, Ahilik önderleri Ahi Evren ve hapsedilmiştir. Bozulmuş olan bu dirlik ve düzenliği Türkmenler lehine yeniden tesis etmek isteyen Baba İlyas ve önde gelen halefi Baba İshak müridleri vasıtasıyla geniş ve etkili bir propagandaya başlar ve sonunda Ağustos 1239'da başarısızlıkla neticelenecek olan Baba İshak ayaklanmasında Türkmen isyanı bastırılmış ve 1240 yılında her iki baba idam edilmiştir. Türkmen isyanından kaçan bu yandaş ve müridleri diğer heterodoks zümrelerle dayanışma içine girerek Babailik hareketini başlatmışlardır. Bu isyanın sonucunda Anadolu Selçuklu Türkmen birliği parçalanmış ve büyük yıkım ve ıstıraplara sebep olan Moğol istilasına maruz kalmıştır. Yaygınlaşan Moğol istilalarından sonra Hazar ötesi Türkmenleriyle Azerbaycan ve Anadolu Türkmenleri ayrı topraklarda yaşamış, kültürlerinde ve dillerinde farklılıklar ortaya çıkmıştır. Türkmen Türkçesi ve Türkiye Türkçesi 12. ve 13. yüzyıllarda birbirinden ayrılarak farklı gelişim göstermiştir. Türkistan'daki Mangışlak ve Balhan Türkmenleri Moğol istilasından fazlaca etkilenmeyip Hazar Ötesi Türkmenleri ya da Yaka Türkmenleri olarak bugünkü Türkmenistan'ın temelini oluşturmuşlardır.

Fatih Sultan Mehmet’ten başlayarak Osmanlı padişahları, Türk kökenli olmayan devşirmelere devlet yönetiminde yer vermişlerdir. Bu devşirme yöneticilerin Türkmenlere karşı vergi ve benzeri konularda adaletsiz davranmaları, buna karşılık İran şahlarının, özellikle de Şah Tahmasb’ın devlet idaresinde Türkmenlere görev vermesi, Türkmenlerin Osmanlı Devletinden yüz çevirerek Safevî Devletine yönelmelerine sebep olmuştur. Bundan sonra Anadolu’dan İran’a doğru 17. yüzyılın ortalarına kadar devam eden bir Kızılbaş Türkmen göçü başlamış ve göç eden Türkmenler arasında sayıları çok olmamakla birlikte Çepniler de vardı.Zazaca ya da Kürtçe konuşan Tunceli Alevilerinin (Kırmançlar) asimilasyona uğramış Anadolu Türkmenleri olduğu ileri sürülür.

Moğol istilası

| ]

13. yüzyılda Cengiz Han tarafından başlatılan Moğol istilaları hareketi, Türk dili için, Göktürk, Uygur ve Karahanlı Türkçelerinden sonra Türk dilinin Orta Türkçe denen yeni bir döneminin ve “Doğu Türk Yazı Dili” ve “Batı Türk Yazı Dili” diye ifade edilen Türk dünyasının doğu ve batı kolunun yazı dili için başlangıç noktasıdır.

Uç (اوج) denen Türkmen-Bizans sınırlarındaki Türkmen beyleri Moğol istilası öncesinde Türkiye Selçuklularına bağlı meliklik tarzında idarelerini sürdürürken, istila sonrasında uçlar, iç kesimlerden kaçan Türkmenlerin sığınağı hâline gelmiştir. 13. yüzyılda yaşanan bu göçler ile birlikte uçlardaki Türkmen nüfusunun artması Türkmenlerin kendi hâkimiyetlerini kurmalarını sağlamıştır. Anadolu'nun uçlarında yerleşen Türkmenler, millî kimlik ve kültürlerini buraya taşıyarak, hayat tarzlarını devam ettirmişlerdir. Meydana getirilen beylikler buralarda müesseseler inşa ederek uçların Türkmen tarzında yeniden şekillenmesini sağlamıştır.

Rakka iskânı ve sürgünü

| ]

Osmanlı Devleti 18. yüzyılda Türkmen aşiretlerini on ayrı bölgede iskân etmiştir. Bu bölgeler sırasıyla Kütahya-Aydın, Konya-Karaman, İç-İl ve Teke, Sivas-Erzurum, Çukurova, Diyarbekir-Malatya, Rakka ve Haleb eyaletleri dâhilinde Hama ve Humus, Belih Nehri havalisi, Harran-Ovası, Menbic Nahiyesi, Kıbrıs adası ve Rumilidir.

18. yüzyılda iskân edildikleri yerde huzursuzluk sebebi olan veya iskâna karsı çıkan aşiretler öncelikli olarak Rakka Eyaletine (ایالت رقه) sürülmüştür. Rakka bölgesine 18. yüzyıl başlarından itibaren başlamak üzere, sırasıyla 1706, 1709, 1712, 1717, 1718, 1719, 1723, 1726, 1729, 1731 yılları arasında on farklı zamanda aşiret sürgünü yapılmıştır. Sürgün burada aşiretleri yerleşik düzene geçirebilmek amacıyla bir iskân metodu olarak kullanılmıştır. Rakka bölgesinde yapılan iskân çalışmalarıyla devlet, bölgede Arap unsuruna karşı bir muvazene oluşturmak gayesi gütmüştür.

Osmanlı Devleti zamanında Suriye'de bulunan bazı Arap aşiretlerinin baskısı sonucunda Türkmenler Anadolu'nun içlerine göç etmeye zorlanmıştır. Ortaya çıkan olumsuz nüfus değişimi Osmanlı Devleti'ni tedbir almaya itmiştir. Aneze Araplarının saldırısını önlemek için Rakka Eyaletine Türkmen aşiretleri yerleştirilmeye başlanarak güneydeki Arap saldırılarının önü alınmaya çalışılmıştır. Bazı Türkmen boylarının bu bölgelere yerleştirilme nedenlerinden biri de isyan etmelerinden dolayı cezalandırma amaçlıdır.

Yerleşiklik ve göçebelik

| ]

Hakanları Kınık boyundan olan Büyük Selçuklu Devleti döneminde Horasan'dan gelen Oğuz-Türkmenlere Anadolu'nun kapısını ardına kadar açan 1071 Malazgirt Zaferi'nden sonra Bağdat'ta 1072 - 1074 yılları arasında yazılan Divânu Lügati't-Türk'te yirmi iki bölükten (boydan) oluştuğunu söylediği Oğuzların (Türkmenlerin) ilk boyunu «birincisi ve başları Kınık'lardır ve zamanımızın hakanları bunlardandır» diyerek veren Kâşgarlı Mahmud yatuk (يَتُقْ) kelimesini iki örnekle şöyle tanımlar: « يَتُقْ نانكْ yatuk nenğ atılan, unutulan her şey. Tenbele يَتُقْ كِشي yatuk kişi denir. Oğuzlardan bir takımları vardır ki şehirlerinden dışarıya çıkmazlar, savaş yapmazlar. Onun için bunlara يَتُقْ yatuk denir, "tenbeller ve atılmışlar" demektir.» Oğuzlarca/Türkmenlerce yerleşikliğin henüz "tembellik edip yan gelip yatma" olarak görüldüğü o çağdan yıllarca sonra bile Fatih Sultan Mehmet döneminden beri tutulmaya başlanan Osmanlı tahrir defterlerinde konar-göçer Türkmenlerin göçerliği bırakıp konarlıkta karar kılan/kıldırılan kısmı yatık yerine oturak olarak adlandırılmış (Oturak Bahadırlı, Oturak Barza, Oturak Çebi, Oturak Çepni, Oturak Kızıklı ...), göçerlikte ısrar edenler ya da göz yumulanlar ise göçer (ya da yürük/yörük) olarak (Göçer Barza ...) kaydedilmiştir.

Türkmenler köken olarak hayvancılık (sığır, koyun, keçi) yapan, binit (binek hayvanı) olarak atı yüklet (yük hayvanı) olarak da deve'yi (çift hörgüçlü deve) kullanan yarı göçebe (konar-göçer) halktır. Göçebe olarak 11. yüzyılın ikinci yarısında 1071 Malazgirt zaferinden sonra Anadolu'ya yoğun olarak göç edilmiş ve 21. yüzyılın başlarına kadar bu göçebelik azalarak da olsa sürdürülmüştür. Anadolu Türkmenleri içinde göçebeliği en son yakın zamanlarda bırakan grup Yörüklerdir. Osmanlı Devleti'nin, özellikle 16. yüzyılın sonlarından itibaren, bozulmaya başlayan askerî, siyasi ve malî sisteminden en çok konar-göçer gruplar etkilenmiş; sistemi düzeltmek isteyen Osmanlılar, Yörük (dikey göç edenler) ve Türkmenleri (yatay göç edenler) toprağa bağlamak, onları kayıt altına alıp vergilendirmek maksadıyla iskân etmeye zorlamıştır. Özellikle yatay göç yapan Türkmen oymakları arasında iskâna çok direniş gösterilmesine rağmen sonuçta onlardan büyük bir kısmı yerleşmek zorunda kalmış; direnenler ise Anadolu'yu bir ağ gibi ören uzun göç yolları kesintiye uğradığı için yayla/yaylak (yaz geçirilen, yazlanan/yaylanan) veya kışla/kışlak (kış geçirilen, kışlanan) mahallerine yakın yerlerde göçlerine devam edebilmişlerdir. Yörükler ise, kısa menzilli dağ göçerliğinin getirdiği avantaj ile kısmen de olsa göçerliklerine devam edebilmiş ve bu anlamda Yörük kimliği yaşatılabilmiştir.

Başta saray ve ordu olmak üzere İstanbul ile diğer büyük şehirlerin hayvanî gıda tüketiminin karşılanabilmesi ve o devrin en hızlı ulaşım ve savaş vasıtası olan atın geniş ölçüde yetiştirilmesi için göçebe aşiretlerin yaylacılık faaliyetlerinin devam ettirilmesi gerektiğinden, onları tamamen iskân edip de bu alandaki ihtiyacın karşılanamaması riskinin gerçekleşmemesi için Osmanlı devleti konar-göçerlere kısmen göz yummuş, fakat bu faaliyetlerin yapılmasında dahi göçebelerin denetim altında tutulabilir düzeyde olmasına özen göstermiştir.

Çukurova Türkmenleri (ya da Çukurova Yörükleri) konar-göçer yaşama biçiminden toprağa bağlı yerleşik düzene en son geçenlerdir ve bunlar hayvancılığın yanı sıra kilimcilik, demircilik, el sanatları ve tarımla uğraşırlar; bir bölümü de hayvancılığa bağlı olarak yazları yaylalara göçerek bu kültürü sürdürüyorlar.

2010'lu yıllarda Türkiye'de konargöçer Yörük kültürünün son temsilcileri adı verilen gruptur.

Türkiye içi Anadolu Türkmenleri

| ]

Anadolu Türkmenlerinin çoğu asırlar içinde yerleşik hayata geçmiş ve oymak/aşiret bağları yok olmuştur. Yine de oymak ya da aşiret adlarıyla ayırt edici topluluk olarak günümüzde de varlığını sürdüren Türkmen alt grupları bulunmaktadır.

Yörükler

| ]

Yörükler ya da Yürükler (Yörük Türkmenleri ya da Yörük Türkleri, Osm. يوروك), büyük ölçüde, 17. yüzyıla kadar yerleşik hayata geçmeyerek, yaşamına göçebe olarak devam eden Türkmen topluluklarına verilen isimdir. Geçimini hayvancılıkla sağlayan göçebe Türkmenlere Yürük denir. Yörükler gibi açıkça konar-göçer hayatı temsil eden Türkmenler Osmanlı kayıtlarında bazen “Yörük” bazen de “Yörük Türkmenleri” olarak geçmektedir. Bir kavram olarak Yörük kelimesi, Türklerin Anadolu'ya akmaya başlamaları ve aynı zamanda yerleşik hayata hızla yönelmeleri ile ortaya çıkmış; eski geleneksel tarzını devam ettirmek isteyen Türkmen grupları bu adla adlandırılmaya başlanılmıştır. Osmanlı kanunnamelerinde genelde konargöçer olarak nitelendirilseler de bütün Yörük gruplarının konargöçer olmadıkları da görülmekte ve yerleşik (belgelerde: mütemekkin ya da oturak ve sakin) durumda olan Yörükler de bunmaktadır. Yörüklerin başında bulunan kişiye “mir-i Yörükan” ya da “Yörük Beyi” denir.Yörük ~ Yürük kelimesi yörümek ~ yürümek fiilinden gelir. Müslüman olup hem Sünni hem de Alevilik görülür.

Anadolu Yörükleri : İçel Yörükleri, Alaiye Yörükleri, Tekeli Yörükleri, Bursa Yörükleri, Haruniye Yörükleri, Maraş Yörükleri, Ankara Yörükleri, Eğridir Yörükleri, Araç Yörükleri, Taraklı Yörükleri, Murtana Yörükleri, Nacaklı Yörükleri, Nasırlı Yörükleri, Eski Yörük, Toraman Yörükleri, Tacirleri Yörükleri, Tor Yörüğü.
Rumeli Yörükleri : Tanrıdağı Yörükleri (Karagöz Yürükleri), Naldöken Yörükleri, Kocacık Yörükleri (Kızıl Oğuzlar), Ofcabolu Yörükleri, Vize Yörükleri, Yanbolu Yörükleri, Selanik Yörükleri. Tekirdağ Yürükleri. Rumeli ağızlarındaki ilk hecede o > u ve ö > ü daralmaları tipiktir ve Anadolu'da Yörük olarak geçerken Rumeli'de Yürük biçimi kullanılır.

Yörüklerin son kalıntısı (kırmızı)
Sağda Antalya ilinin üst tarafındaki kırmızı alan **Honamlı Yörükleri** coğrafyasıdır

Ankara Yörükleri (Yörükân-ı Ankara), 16. yüzyılda Ankara Vilayetinin Ankara Sancağını yurt olarak kullandıkları gibi, Ankara'nın batısında Sivrihisar, Sultanönü (Eskişehir), Kütahya ve Karahisar-ı Sâhib (Afyon), Aksaray sancakları ve güneyde Karaman eyâletine tabi topraklara kadar uzanan geniş topraklardaki yerleşim yerlerini (köy, mezraa) yurt olarak kullanmışlardır. Ankara Yörükleri, 1523/30 ve 1571 yılına ait tahrir defterlerine göre, Ulu Yörük, Kasaba Yörükleri, Haymana (Büyük ve Küçük), Karalar, Taceddinlü ve Aydın Beylü taifelerinden oluşmakta idi. 1571 yılına ait tahrir defterinde Ankara Yörüklerinin Kasaba Yörükleri denen bölümüne kaydedilmiş olan Karakeçilü cemaatinin şehirde yerleşik olduğu belirtilmiştir. Konar-göçerlerin şehre yerleşmelerinin olağan bir durum olduğu ve şehir hayatının canlılığının konar-göçer halkı şehre çektiği bilinmektedir. Sancak bölgesinde Yörüklerin davalarına “Yörük kadısı” bakmıştır.

Makedonya Yörükleri Makedonya'da yaşarlar.

Honamlı Yörükleri

| ]

ya da Honamlılar: Önce Batı Toroslar'a (Antalya, Isparta ve Teke Yarımadasına) yerleşen, sonra da Orta Toroslar'a (Aladağlar, Binboğalar ve Adana civarına) yayılmış Yörüklerdir. Toroslara Aydın yöresinden dağılmış olması ile hala Anadolu'nun güneyinde Adana, Mersin, Maraş havalisinde Yörüklere “Aydınlı” olarak hitap ederler.

Honamlı aşiretinin mahalle olarak da adlandırılan 9 obası vardır: Çoşlu, Ötgünlü (Hacı İbrahimli ve Hacı Mehmetli), Telliler, Elekli (Hacı Celilli), Karaevli, Recepli, Karsavurdanlı, Eskiler obası, Hacı Abdilli.

Honamlı Yörükleri tarafından yetiştirilen ve bu yörük aşireti tarafından günümüze kadar korunmuş olan, adını da Yörüklerden alan ve son yıllara kadar genel olarak kıl keçisi tabiri içinde yer alan , ancak son birkaç yıldır kıl keçisinden çok farklı morfolojik ve verim özelliklerinin olduğu fark edilerek, Tarımsal Araştırmalar Genel Müdürlüğü tarafından yeni bir keçi ırkı olarak tescil edilmiştir. Honamlı keçisinin yayılma alanı Akdeniz Bölgesi Toros Dağları etekleri, Antalya, Konya, Isparta üçgeninde Yörüklerin yoğun olarak yaşadıkları bölgelerdir.

Konar-göçerlikten yerleşik hayata geçen Honamlıların köyleri:

Isparta iline bağlı köyler. Akkeçili, Gedikli, Yeşilyurt (Sığırlık)
Konya iline bağlı köyler: Cankurtaran, Çayırbaşı, Değirmenköy, , , , Kayabaşı
Ankara iline bağlı köyler: Yağcıoğlu
Antalya iline bağlı köyler: Bereket, Çakış, Çolaklı, Taşağıl, Kemerağzı, Çalkaya (Mandırlar)
Adana iline bağlı köyler: , Aydınyurdu

Sarıkeçili Yörükleri

| ]

(Sarıkeçili Yörükleri, Sarıkeçili Türkmenleri, Sarıkeçi, Sarıkeçilü, Sarıkeçilili, Sarıkeçülülü), Mersin ilinin (eski: İçel) Silifke ilçesinde yaşayan Sünni sarışın konar-göçer Türkmenlerdir ve Yörük kültürünün son temsilcisidirler. Oğuz boylarından hangisine mensup olduğu belli değildir. Eskiden İçel, Aydın, Konya, Karahisâr-ı Sahib, Akşehir ve Saruhan sancakları, Doğanhisarı Kazası (Konya sancağı), Antalya Kazası (Feke Sancağı), Eğridir, Isparta, Burdur, Dazkırı ve Uluborlu kazaları (Hamid sancağı), Tavşanlı, Honoz Kazası (Kütahya Sancağı) (6) onların yaşadığı çevreler idi. Sözü edilen bu yerleşim birimlerindeki Sarıkeçililerin tamamı yerleşmiştir.

Bugün sadece 200 hanelik bir Sarıkeçili ailesi konar-göçer hayat sürdürmektedir. Kışları Içel-Silifke-Gülnar-Anamur sahillerinde yazları da Konya'nın Seydişehir-Beyşehir yaylalarında kira ile yazlamaktadırlar. Yaz kış ev dedikleri kıl çadırlarda kalırlar. Sarıkeçililerin dili başlıbaşına incelenecek bir konudur; çok güzel Türkçe konuşurlar. Kadınları erkekten kaçınmaz; yabancı erkeklerle beraber otururlar ancak konuşmaktan imtina ederler. Besledikleri kıl keçisinin ormana zarar vermesinden dolayı orman müdürlüğünce hareketleri kısıtlanmaktadır. 2010'lu yıllarda Türkiye'de konargöçer Yörük kültürünün son temsilcisidirler.

Çepniler

| ]

Çepniler (Çepni Türkmenleri, Çetmiler), Üçoklardan köken olarak Danişmendlilere dayanan Sünni ya da Alevi Türkmenlerdir. Karadeniz Çepnilerinin Önemli bir bölümü Sünnîdir. Çepniler Trabzon, Ordu, Gümüşhane ve Giresun'dan başlayarak bu bölge ve çevresinde yerleşiktirler. Alevî Çepniler ise daha çok Ordu, Giresun, Balıkesir, Manisa, İzmir, Çanakkale, Burdur, Gaziantep gibi illerde yerleşiktirler. Giresun'un doğusu ile Trabzon'a bağlı Şalpazarı ve Beşikdüzü ilçelerinde yaşayanlara hâlâ Çepniler denilmektedir. Özellikle Doğu Karadeniz yöresinde sahilden on kilometre iç kısımların tamamını kontrol eden Sinop'a kadar yayılan çevreye egemen olan Çepni boyunun kültürel yapısı ve birbiri ile bağlantıları sebebiyle onları Doğu Karadeniz Çepnileri (Karadeniz Türkmenleri) olarak değerlendirmek, tanımlamak ve yorumlamak daha doğru bir yaklaşımdır; zira Balıkesir yöresinde bulunan ve kökenleri Musul ve Halep yöresine kadar inen Kantemürlü Çepnileri ile aralarında kültürel bakımdan bazı tanımlayıcı farklılıklar bulunmaktadır. Alevi Çepnilerin Dilce ya da Çepni dilcesi adı verilen ve kendi aralarında anlaşmak için kullandıkları gizli dilleri vardır.

Karadeniz Çepnileri: Çepni nüfusun önemli bölümü Karadeniz'de bulunmaktadır. Tarihî bilgiler de Karadeniz'in bir Çepni yurdu olduğunu doğrulamaktadır. Fakat buradaki Çepnilerin Sünni İslamiyeti benimsemiş olmaları kapalı bir toplum olmamalarına ve kimliklerini batıdaki Çepnilere oranla daha az muhafaza etmelerine neden olmuştur. Trabzon Şalpazarı ve Beşikdüzü Çepni kimliğinin en canlı biçimde yaşadığı yerlerdir. Bunun dışında Ordu ve Giresun'da da azımsanmayacak oranda Çepni nüfus bulunmaktadır. Ayrıca Faruk Sümer'e göre Rize'de birtakım yerlerde Çepni nüfus görülmektedir.

Balıkesir Çepnileri: Çepni nüfusun tamamını oluşturduğu köylerin ağırlıklı bir bölümü başta Balıkesir olmak üzere Ege Bölgesi'nde bulunmaktadır. Ege Bölgesi'nde bulunan Çepni nüfusun tamamı Alevi kültürünü benimsemişlerdir. Bu durum Sünni Türklerin yoğun olarak yaşadığı bu bölgede kendi içlerine kapanıp kimliklerini muhafaza etmeleri sonucunu doğurmuştur.

Gaziantep Çepnileri: Anadolu'da Ege Bölgesi ve Karadeniz Bölgesi'nden sonra Çepni nüfus yoğunluğunun en yüksek olduğu yer Gaziantep'tir ve burada altı Çepni mahallesi bulunmaktadır. Gaziantep Çepnilerinin atası olduğunu düşünülen Çepni topluluğu, Halep Türkmenleri arasında bulunan üç kola ayrılmış bir Çepni oymağıdır. 1596 tarihli kayıtlarda bu üç Çepni oymağının Halep Türkmenleri arasında “Köpeklü Avşarı” taifesi içerisinde yer aldığı bilgisi yer almaktadır. Bunlardan birinci kol Antep'in kuzeydoğusunda yaşıyor ve Korkmazlu, Sarılu, Karalar, Köseler ve Şuayyıblu obalarına ayrılıyordu. Bu oba isimlerinden bazılarının Gaziantep'te bulunan bazı Çepni köyleriyle aynı ismi taşıması dikkat çekicidir. İkinci ve üçüncü kol ise “Başı Kızdılu Çepni” olarak adlandırılmaktaydı. Bu iki grup Batı Anadolu'ya göç etmiş Saru Han (Manisa) ve Aydın'a yerleşmişlerdir.

Balıkesir ilinin merkez ilçesine bağlı köyler: Aliağa (Dübecik), Aynaoğlu, Çukurhüseyin, Deliklitaş, Gökçeören, İnkaya, Kabakdere, Karamanlar, Kavakbaşı, Kuşkaya, Macarlar, Ortamandıra, Yeşilyurt, "Koruköy"; Balya ilçesine bağlı köyler: Değirmendere, Kocabük; Bigadiç ilçesine bağlı köyler: Akyar, Çağış (Çiftlik), Elyapan, Güvemçetmi, Kozpınar, Özgören; İvrindi ilçesine bağlı köyler: Soğanbükü; Kepsut ilçesine bağlı köyler: Armutlu; Manyas ilçesine bağlı köyler: Çal, Hekim, (Kalebayır), Kapaklı; Sındırgı ilçesine bağlı köyler: Kocasinan, "Malkaya"; Susurluk ilçesine bağlı köyler: Danaveli, "Söğütlü".
İzmir ilinin Bergama ilçesine bağlı köyler: Karalar, Narlıca, Pınarköy, Sarıdere, Tepeköy, Yalnızev; Dikili ilçesine bağlı köyler: ; Kınık ilçesine bağlı köyler: Arpadere, Arpaseki, Aziziye, Büyükoba, Çaltı, Elmadere, Taştepe; Tire ilçesine bağlı köyler: Çayırlı.
Manisa ilinin Saruhanlı ilçesine bağlı köyler: Dilek kasabası (Harmandalı ve Muradiye köyleri), Kemiklidere; Soma ilçesine bağlı köyler: Karaçam, Ularca; Turgutlu ilçesine bağlı köyler: Çepnibektaş, Çepnidere, "Sarıçalı".
Aydın ilinin Söke ilçesine bağlı köyler: Sofular.
Gaziantep ilinin Araban ilçesine bağlı köyler: Hasanoğlu; Nizip ilçesine bağlı köyler: Köseler; Yavuzeli ilçesine bağlı köyler: Göçmez, Kuzuyatağı, Sarılar, Yarımca.
Gümüşhane ilinin Kürtün ilçesine bağlı köy: Taşlıca; Kastamonu ilinin Tosya ilçesine bağlı köy: Çepni; Kırşehir ilinin Çiçekdağı ilçesine bağlı köy: Çepni; Afyonkarahisar ilinin Hocalar ilçesine bağlı köy: Çepni; Bolu ilinin Mudurnu ilçesine bağlı köy: Çepni; Bursa ilinin Mudanya’ya ilçesine bağlı köy: Çepni; Çorum ilinin ilçesine bağlı köy: Çepni, İskilip ilçesine bağlı köy: Çetmi; Konya ilinin Taşkent ilçesine bağlı köy: , Beyşehir ilçesine (Akçabelen) bağlı köy: ; Sivas ilinin Gemerek ilçesine bağlı köy: Çepni.

Tahtacılar

| ]

Tahtacılar (Tahtacı Türkmenleri, Tahtacı Yörükleri), Güney ve Batı Anadolu'da yaşayan konar-göçer Kızılbaş Türkmenlerdir. Etnik köken olarak içerisinde bulunan dayanmaktadır ve Ağaçerilerin günümüzdeki devamı sayılan Tahtacı Türkmenlerinin sonradan diğer boylarla karıştıkları düşünülmektedir. Yazılı kaynaklarda Tahtacı adına ise ilk olarak 16. yüzyılda Osmanlı vergi nüfusu tahrir defterlerinde “Cemāat-ı Tahtacıyān” şeklinde rastlanmaktadır.Osmanlı Dahiliye Nazırlığı tarafından Niyazi Bey'e hazırlatılan 1918 tarihli “Tahtacı Yörükleri” adlı raporda, kendilerine Kızılbaş diyen Tahtacıların ülke genelinde yoğunlukla Kala-i Sultaniye, Aydın, Isparta, Antalya, İzmir, Narlıdere, Kavacık, Naldöken^[], Menemen, Bayındır, Tire, Milas, Muğla, Ödemiş, Söke, Biga, Burdur, Alaiye, Adana vilayeti ile Binboğa yaylalarında ve Kazdağı eteklerinde yaşadıkları ifade edilmektedir.

Stratejik ve askerî bir bakışla Adana vilayetine bağlı Tahtacı köylerinin coğrafi konumları, enlem ve boylamları, irtifaları, su kaynaklarına uzaklıkları, yaylalarının yerleri ve ormanlık alanları ayrıntılı bir biçimde belirlenmiştir. Karahıdırlı, Sandal, Kuzucubelen, Düğdüören Adana vilayetinin Mersin merkez kazasına bağlı Tahtacı köyleridir. Adana vilayeti Tarsus kazasındaki Tahtacı köyleri ise Dalak Deresi, Belen Keşlik, Kaburgediği'dir. Karaisalu kazasının Kadelli, Çamalan, Hacıkırı, Karaçalı, Pamukalan, Cingöz köyleri ile Ayas'ın Durhasandede mahallesi ve Islahiye'nin Kabaklar ve İdilli köyleri Tahtacı köyleridir. Ayrıca, Sırkantı/Sırkıntı nahiyesi dâhilindeki Tepecikören karyesinde 10 hane; Feke'nin Mansurlu nahiyesinde 15 hanelik Tahtacı topluluğu bulunmaktadır.

Balıkesir'in yerli nüfusu Sünni olan Yörük ve Manav ile Alevi olan Türkmen (Balıkesir'de Tahtacılara Türkmen adı verilir ve en yoğun oldukları yer Kaz dağlarıdır) ve Çepni unsurlarından oluşmaktadır ve kültürel hayatlarına bakıldığında Yörükler ile Manavların; Tahtacı Türkmenleriyle de Çepnilerin birbirlerine daha yakın oldukları görülür. Günümüzde Balıkesir Edremit ve çevresindeki Tahtacılara, Yörükler tarafından Türkmen denilmektedir ve bu yörede Türkmenlikten kasıt Alevilik veya Kızılbaşlıktır; Türkmenler ve Yörükler her ne kadar birbirleri için aramızda soğan zarı gibi ince fark var deseler de bu farklı dinsel inanç içindeki boylar arasında hemen hemen hiçbir sosyal ilişkinin bulunmadığı gözlemlenmektedir.

Sıraçlar

| ]

(Sıraçlı, Sıraç Türkmenleri, Beydili Sıraç Türkmenleri, Saraçlar, Osm. سراج), Sivas, tokat, Amasya, Çorum ve Yozgat yörelerinde yaşayan Beğdili (Beydili) boyundan Kızılbaş (Anşabacılı ve Hubyarlar) Türkmenlerdir. Osmanlı tapu tahrir defterlerinde Sarac (sırac) Cemaati'nın Tokat bölgesinde olduğu belirtilmektedir. Çoğu (% 95) Hubyar'a bağlıdır. Hubyar toplulukları kendi içlerinde bir birlerine Sıraçlar demekte ise de bölgede bulunan diğer Alevi grupları bütün Hubyar mensuplarını Sıraçlar olarak nitelendirmektedirler.

Abdallar

| ]

Abdallar (Türkmen Abdalları, Türkiye Abdalları, Abdal Çingeneleri, Teberler, Carcar, Osm. آبدال), Babai Türkmenlerinin bakiyeleri olan Alevi-Bektaşi Türkmenlerdir. Abdallara Abdali, Abdallu, Teberci, Guyende (Guvende, Gevende), Çingene, Kısımâl, Karacı, Karaduman, Gurbet, Ozan, Çalgıcı, Köçek, Deveci, Usta, Elekçi, Sepetçi, Bohçacı, Davulcu, Carcar, Kıpti, Bodık, Kazancı, Fakçı, Çingan (ses çıkaran), Edeler, Gegel (Geygel) gibi isimler verilmektedir. Adana, Adıyaman, Afyon, Aksaray, Amasya, Ankara, Antalya, Aydın, Bolu, Burdur, Çorum, Denizli, Erzurum, Eskişehir, Gaziantep, Isparta, İçel, Karaman, Kayseri, Kırıkkale, Kırşehir, Konya, Malatya, Manisa, Muş, Nevşehir, Sivas, Tokat, Uşak ve Yozgat yörelerinde dağınık konar-göçer olarak yaşayan Abdallar daha çok demirci, semerci, sünnetçi, çalgıcı gibi meslekleri yaparlar. Osmanlı arşivlerinde Abdalların Türkman taifesinden olup, Maraş, Tarsus Sancağı (Adana Eyâleti), Hayrabolu Kazâsı (Vize Sancağı), İstanbul ve havâlisi, Tatar Pazarı kazâsı (Paşa Sancağı), Rumeli, Kütahya Sancağı, Erzurum Eyâleti, adana, Bozok, Biga, Aydın Sancağı, Çukurova, Zülkadriye Kazâsı (Maraş Sancağı), Karaman Eyâleti, Sivas Eyâleti, Rakka'da yaşadıkları kayıt altına alınmıştır. Yaşantıları Çingeneleri andırdığından çoğu kez Çingenelerle karıştırılırlar. Yerleşik Kıptılar («Çingeneler») olarak da nitelendirilen Abdallar, Osmanlı hükûmet defterlerinde de eskiden Kıbtî («Çingene») diye de yazılmışlardır. Keskinli Hacı Taşan ve Kırşehirli «Bozkırın Tezenesi » Neşet Ertaş Abdallardandır. Kendilerine özgü gizli dilleri vardır. Müze müdürlüğü yapmış olan halk bilimci 1931 ve 1933 yıllarında 3 cilt olarak yayımlanan Cenup’ta Türkmen Oymakları adlı çalışmasında Güney Anadolu'daki Abdal gruplarını şöyle tasnif eder: Fakçılar (av avlıyan Abdallar < faka basmak deyiminde geçen fak < Arapça faḫḫ [فخ] «tuzak, kapan» sözüne dayanır.), Tencili (cambazlık ve kuyumculuk yapan Abdallar), Beğdili (Türkmenlere yamak ve yarıcı duran Abdallar), Gurbet veya Cesis (sepet, küfe yapan Abdallar; bunlar tam göçebedirler), Karaduman Abdalları (İbrahim Paşa'nın İskan Beyi'ne Mısır'dan gönderdiği kalabalık bir musiki ve raks heyetlerinin bakıyyesi olan Abdallar). İstanbul Kuştepe'deki Teber-Abdalların (Aleviler) çoğu, mahalledeki Roman toplulukla ortak kültürel biçimlenme ve adaptasyona rağmen, "Çingene" olmadıkları konusunda çok nettir.

Kuzey Hindistan'ın yarısı, Afganistan ve Türkistan'ın bir bölümünde hüküm süren Ak Hun İmparatorluğu için Bizans kaynaklarında geçen Eftalit adıyla bağlantı kurulmaktadır.

: Çin'de Sincan Uygur Özerk Bölgesinde yaşayan ve Uygurcaya yakın Eynuca (ئەينۇ) denen karışık Türk dilini konuşan Eynulara Uygurlar Abdal (ئابدال) derler.

(, Peştuca Abdali ابدالی‎)

Hindistan Abdalları: Hindistan, Pakistan ve Nepalde yaşayan, Urdu, , Gucaratça, Bengalce gibi Hint dillerini konuşan, Dom Çingeneleri arasında sınıflandırılan, yarı-göçebe Sünni Müslüman halk.

Geygeller

| ]

Geygel aşireti Türkmen grubundandır. Osmanlı belgelerinde Geygel Hacılı adıyla kayıt altına alınmış ve Türkmen olduğu vurgulanmıştır. Adına ilk olarak Yeni-İl kazasında 1583 yılında rastlanan Geygel Türkmenleri, Kangal yöresinde varlığını sürdürmekteydi. Geygel Türkmenleri 1720 yılında Suriye'de Türkmen varlığını korumak için buraya yerleştirilmek istenmiş karar sonrasında uygulanmamıştır. Geygel Türkmenlerinin bir bölümü Ege bölgesine göç etmiştir. Geygel Türkmenleri, 19. yüzyılın ikinci yarısında Aydın yöresindeki Yörükler arasında bulunmaktaydı. Geygel Türkmenlerinin diğer adı "Demirci"dir. Demirclik Türklerin milli mesleği olarak kabul edilir. Orta Asya'dan taşıdıkları bu geleneği 20. yüzyıla kadar getirmişlerdir. Günümüzde ise daha çok tarım ve havancılık mesleğini yapmaktadırlar. Demirciler, Salmanlı Avşar'ının en önemli obasıdır. Ankara'nın Kalecik ilçesindeki Avşar isimli köy halkı da kendilerini Geygel Avşarı olarak tanıtırlar.

İlbeyliler

| ]

Günümüzde İlbeyli adını kullanan Türkmenler Sivas ilinin orta batısındaki merkez ilçeye denk gelen *İlbeyli / Elbeyi Yöresi* denen yörede yaşarlar. Sivas'ın üç yöresinden diğer ikisi olan *Emlek Yöresi* kabaca Şarkışla, Yıldızeli, Gemerek ilçelerine; Alevi-Bektaşi olan *Çamşıhı Yöresi* ise Divriği’nin batısında yer alan ilçelere denktir.

İlbeyliler ya da Elbeyliler (İlbeyli Türkmenleri, Elbeyli Türkmenleri, İlbegiler), Alkaevli (Alkarevli, Alkırevli) boyundan Sivas, Kilis, Maraş ve Suriye (Halep) yörelerinde yaşayan yerleşik Türkmenlerdir.Alevi ya da Hanefi Sünnidirler.

Sivas İlbeylileri: Günümüzde kendisini İlbeyli (Elbeyli) olarak kabul eden ve ağırlıklı olarak Sivas şehir merkeziyle şehrin güneybatısında 42 mahallede yaşayan Türkmenlerdir. Yaklaşık beş asırlık konar göçer hayatından sonra 18. asırda yerleşik düzene geçen İlbeylilerin meskun oldukları bölgede aynı isimle kaza teşkilatı oluşturulmuş; İlbeyli kazası bu statüsünü iki asra yakın korumuştur. Osmanlı'nın son döneminde nahiye hâline getirilen İlbeyli, daha sonra bu konumunu da kaybetmiştir. Halk nezdinde Sivas'ta üç yöre (Emlek Yöresi, Çamşıhı Yöresi ve İlbeyi / Elbeyi Yöresi) vardır ve halk bilhassa Sivas dışında bulunduğu yerden söz ederken “Elbeyi’nin Esköy’ündenim” veya “Emlek Beyyurdu’ndan” yahut da “Çamşıhı’n Kaygısız mahallesinden” gibi ifadeler kullanarak, önce yöresini, sonra mahallesini söyler. İlbeyli / Elbeyi Yöresi halkın “Üst başı Kavlak, alt başı Yanalak” diyerek sınırını çizdiği ve Sivas'ın güney batısında iskân edilmiş 42 pare mahalleden oluşur. Bu köyler Şarkışla ve Sivas toprakları arasında yer alır ve halk şairleri ile de öne çıkarlar.

Sivas'taki köyleri: Akçainiş, Akkuzulu, Apa, Aylı, Bedirli, Bostancık, Çallı, Çaypınar, Çongar, Damılı, Damlacık, Durdulu, Eskiapardı, Eskiköy, Gazibey, Gözmen, Güney, Hanlı, Haydarlı, Hayırbey, Herekli, Hocabey, Kabasakal, Kahyalı, Karalar, Karalı, Kartalca, Kavlak, Kayadibi, Keçili, Kızılova, Kızılöz, Koyuncu, Menşurlu, Sarıdemir, Savcun, Sırıklı, Sorkuncuk, Söğütçük, Tatlıcak, Yanalak, Yaramış, Yeniapardı, Yenikızılcakışla.
Yozgat'taki köyleri: İlbeyli, Çekerek (1827´te Sivas´tan gelmişlerdir).

Maraş İlbeylileri: Geçmişteki Halep Vilayetinde, günümüzde ise Gaziantep, Kilis illeriyle Suriye'de yaşarlar. 1691-1696 yılları arasındaki iskan/sürgün hareketinde Sivas'taki bir kısım İlbeyliler Halep'in kuzeyinde Rakka Eyaletinin (ایالت رقه) Menbiç yakınlarındaki Rakka bölgesine iskan olmak üzere sürgün edilmişlerdir. İlerleyen yıllarda bunlardan 150 aile iskan mahallerinden ayrılarak Maraş civarına gelmişler ve buraya yerleşmişlerdir.

Gaziantep ilinin Oğuzeli ilçesindeki köyler: Kemuntepe (Çiftlik), Küçükkaracaören, Üçkubbe, Oğuzeli.
Kilis ilinin Elbeyli (İlbeyli) ilçesine bağlı köyleri: Aşağıbeylerbeyi, Elbeyli, Çangallı, Elbeyli, Çıldıroba, Elbeyli, Sağlıcak, Elbeyli, Kilis ilinin merkez ilçesine bağlı köyler: Beşenli, Acar, Kilis, Bozcayazı, Kilis.
Suriye'deki köyleri: Alıcı, Arabazı, Ayaşa, Bablimon, Çörten, Eşekçi, Haliloğlu, Kadılar, Kaklım, Kelsenli, Kocalı, Memili, Sandı, Sekizler, Sinsile, Sipahiler, Taşkapı, Til'aşa, Zilif, Ziyaret.

Avşarlar

| ]

Anadolu Avşarları ya da Afşarlar (Avşar Türkmenleri, Afşar Türkmenleri), Oğuzların Bozok kolundan tarihte geniş coğrafyada adları geçen Türkmenlerdir. Anadolu'da Konya-Karaman merkezli Karamanoğulları Beyliği Avşarlar (ya da Salurlar) tarafından kurulmuştur. Türkiye dışında İran ve Afganistan'da da yaşarlar. İran'da Afşarca denen dilleri Güney Azericesi içinde (Linguist List: azb-afs) sınıflandırılırken, Türkiye'deki Avşarların dilleri Anadolu ağızları içinde ele alınır. Faruk Sümer Avşarları “11. yüzyıldan itibaren önemli roller oynamış ve adlarını zamanımıza kadar yaşatmış biricik Oğuz boyudur. Gerek sayıca gerekse oynadığı tarihi rol bakımından en önemli boyun adıdır” biçiminde tanımlar.

Günümüzde Avşar adını kullanan Türkmenler Kayseri ilinin doğusundaki
  Pınarbaşı

  Sarız

  Tomarza
ilçelerinde yaşarlar

Adana, Kahramanmaraş, Karaman, Yozgat, Gaziantep, Sivas, Ankara, Amasya, Çankırı, Tokat, Kırşehir, Niğde, Konya, Kütahya, Burdur, Isparta, Denizli, Muğla, Manisa, Aydın, Balıkesir, Uşak, Afyon, Bolu, Bursa, Antalya, Mersin, Kars, Kastamonu... gibi şehirlerde de Avşarları bulmak mümkünse de, en yoğun olarak yaşadıkları yerler daha ziyade Kayseri'nin Pınarbaşı, Kayseri, Sarız ve Tomarza ilçeleridir. Kayseri ve yöresinde yaşayan Avşarlar yerleşik hayata bir asırdan daha önce geçmiş olmalarına rağmen oba teşkilatını unutmamışlar, kendi kültürlerini günümüze kadar taşıyabilmişlerdir. Günümüzde ise Kocahallı, Haliloğlu (Halloğlu), Kara Recep, Cingözoğlu, Halil Paşaoğlu, Torun, Deler (Deliler) ve Türkmen Aliler (Türkmenliler) olarak 9 ayrı boya ayrılmışlardır. Ayrıca Tufanbeyli (Adana) ilçesine bağlı üç mahallede de yaşamaktadırlar. Türkiye Avşarları esas olarak Sünni olsalar da özellikle Sivas ilinde Alevi Avşarlar da bulunmaktadır.

Avşar obaları: Afşar Karamanlı, Afşarlı /Avşarlı Türkmen), Ağanlı, Akçaali, Akdamlı, Alabaş, Alembeyli, Alp-Ağıl Oğlu, Alplı, Arap Hasanlı, Araşlı, Avşar Delek, Avşarcık, Aydoğmuşlu Beyli, Bab-ı Altun, Bahrili, Bahşayışlı, Balabanlı, Bay (Baş), Bay Temürlü (Hacılı), Bederli, Bedil (Bedin), Begeşli, Beğdenizli, Beylikli, Bostancılıyan, Boynu Kısalı, Bozkoyunlu, Bucak, Burhanlı, Burkalemli, Büyük ve Küçük Avşar, Canbaz, Candık, Ceceli (Çeçeli), Celayirli, Cihanşahlı, Cingöz, Civanşir, Çiğdemli, Çoban Beğli, Çobanoğlu, Çöplü, Çorapoğlu, Cunkerli, Çuylu, Dadalı (Tatalı), Deliler, Dodurlu (Doduryan), Döneklili, Doymuş Oğlu, Doyranlı (Toyranlı), Durali Hacılı, Eberlü, Ekber, Elsüz Oğlanları (Elsüzler), Faydalı, Garibşah, Genceli, Germiyanlı, Gökçeli (Gökçe Oba), Gölegir, Gündüzlü, Habilli, Hacı, Hacı İvazlı, Hacı Mustafalı, Halil Paşalı (Oğlu), Haliloğlu (Halloğlu), Haraçlı, Harikli, Harzem (Horzum), Hedilli, Hemenli, Hobalı (Hoballı, Obalı), Hoca Fakihli, Hovadlı, Hüseyin Hacılı, Hüveydi Aşireti, İbrahim Beyli, İmam Kulu, İmanca, İmanlı, Isalu, İslamlı, Kara Afşar, Kara Budaklı, Kara Gündüzlü, Kara Şeyhli, Karabaş Kethüda, Karamanlılar, Kasımlılar, Kazıklı, Keçilü, Kemallı (Kelelili), Kıralı (Karalı), Koca Nallı, Köçekli (Küçüklü), Köpekli, Köroğlu, Köse Ahmetli, Köse Davut, Köseli, Kozanlı, Kucur (Koçur), Kürt İsmail, Kürtül (Körtül), Kutbeyli, Kütüklü (Kütünlü), Kuyumculu, Mahmudoğlu (Sofular), Maksut Kethüda, Mihmadlu, Musacalı, Musacalı (Muscalı), Mutuklu, Nacak, Nadirli, Nazar Kethüda, Oğuzhanlı, Öksüz(lü)ler, Oruçlu, Papucu Yeni Yer, Paşaoğlu (Paşalı), Pekmezli, Perakende-i Maraş, Puhurcu, Pusucalı, Recep Safi Uşakları, Recepli, Şahsevenler, Sait, Salmanlı, Şamlı, Sancak, Sarı Fakihli, Sarı Hacılı, Sarıveli, Sekiz, Senir, Şerefli, Silsüpür, Sindel, Sindili (Sendil), Sırkıntılı, Sis Afşarları, Sübhan, Süleyman Kethüda, Süleymanlı, Sülü (Sulu) Beğli, Taif, Tapkı (Taygı), Taşoğlu, Tecirli, Terkeşlioğlu, Tohtemür, Topracılı, Torun, Toyurca, Türkmenliler, Uçlu, Ulamışlı, Usalı, Uzun İsaoğlu, Vezirli, Yahşihanlu, Yaka, Yamanlı, Yemliha(n)lu, Yeni Tekeli, Yıvacıklar, Zekeriyyalı.

Varsaklar

| ]

Varsaklar (Farsaklar, Varsak Türkmenleri, Varsak Yörükleri, Varsaklılar, Tarsus Türkmenleri), adını Varsak adlı bir Türkmen beyinden alan, geçmişte 'nde, güney Anadolu'da Mersin iline (eskiden: İçel iline) bağlı Tarsus ilçesinde ve Adana (Feke, Kozan, Saimbeyli) ile Osmaniye (Düziçi, Osmaniye Merkez) illerinde, Aydın ve Kayseri'de yaşayan Türkmenlerdir. 14. yüzyıla ait bir Memlûk (Devletü't-Turkiyye) kaynağında Tarsus Türkmenleri (el-Varsak; Türkmân-ı Tarsus ) tabiri kullanılan Varsaklar Oğuz (Türkmen) boylarından biri olarak zikredilmiştir. 14-15. yüzyıllarda büyük bir kısmı Tarsus'un kuzeybatı ve Silifke'nin kuzeydoğusundaki dağlık bölgede (Bolkar Dağları) olmak üzere, bir kısmı da Taş-İli'nde yaşamaktaydı. 16. yüzyılda büyük kısmı Çukurova ve Konya Ovalarına iskan edilmiştir.

Tarsus Sancağında yaşayan Varsak Türkmenlerini oluşturan boylar (Kusun, Ulaş, Kuştemür, Gökçelü, Esenlü, Elvanlu, Orhan Beğlü) adlarını boy beylerinden almıştır. Varsak Türkmenleri esasen bir federasyondur ve önemli bölümünü oluşturan Ulaş Üçokların Bayındır ve Salur aşiretlerinden; Kusun, Kuştemür, Elvanlı ve Gökçeli de Üçoklardan; Esenli ise Bozaklardan Dodurgalara dayanır.

Türk halk edebiyatı ve müziği içinde varsağı denen ve özel bir ezgiyle söylenen koşmanın en güzel örnekleri Varsak Türkmen şairi Karacaoğlan'ın dizelerinde can bulmuştur. Etimoloji konusunda uzman olan Türkolog Hasan Eren'e göre varsağı kelimesi Varsakların adına -î nispet eki getirilerek oluşturulmuştur ve yapı olarak türkü (< Türk + -î) kelimesinin etimolojisine benzer.

Aydın Varsakları

Çukurova Varsakları ya da Tarsus Varsakları: Varsaklar, Osmanlı-Memlük ve Osmanlı-Karamanoğulları ilişkilerinde önemli roller üstlenmişlerdir. 1250'lerde Ramazanoğulları Beyliği'ni oluşturan 7 Türkmen boyundan biri olan Varsaklar, 1517 yılında Ramazanoğulları ile birlikte Osmanlı himayesine girmişlerdir. Kuzey Çukurova'ya doğru göç eden Varsaklar, 17. yüzyılın sonlarından (1690) itibaren Kozanoğulları'nın piyade askerleri olmuşlardır. Çukurova bölgesinde kalıp, Kozanoğulları içerisinde bulunan Varsaklar, Kozan'ın dağlık bölgeleri ile Feke ve bugünkü Saimbeyli toprakları üzerinde yoğunluk kazanmışlardır. Saimbeyli ve Feke arazileri Kozanoğulları'na mensup ağaların yaylak yerleri olmuştur. Günümüzde de Feke nüfusunun tamamı, Saimbeyli'nin tamamına yakını ve Kozan'ın ise aşağı yukarı yarıya yakını bu aşirete mensup insanlar tarafından yurt tutulmuştur. Ayrıca halk arasında Gavur Dağları denen Nur Dağları bölgesine yerleşen Varsakların çoğunluğu bu dağlardan inerek bir kısmı Düziçi ovasına, bir kısmı da (Ulaşlılar) Osmaniye'ye yerleşmişlerdir.

Kayseri Varsakları ya da Yahyalı Varsakları : Kayseri iline bağlı Yahyalı ilçesinin yüksek kesimlerinde Kapuzbaşı Şelalesi'nin bulunduğu bölgede yaşayan Varsak Türkmenleri, Avlağa, Balcıçakırı, Büyükçakır, Çubukharmanı, Delialiuşağı, Kapuzbaşı, Ulupınar, Yeşilköy köylerinde yaşamlarını devam ettirmektedirler. Kayseri Varsakları konar-göçer hayatını, kültür ve geleneklerini en son terk eden Türkmenler olarak kabul edilebilir; zira, köylerine elektrik, telefon ve yol 1980'li yıllarda gelmiştir.

Baraklar

| ]

Günümüzde Barak adını kullanan Türkmenler Gaziantep ilinin güney doğusundaki
  Oğuzeli

  Nizip

  Karkamış
ilçelerinde yaşarlar

Baraklar (Barak Türkmenleri), Bayat boyunun Dulkadirli koluna bağlı bir Cerid Obası olan, Beğdili boyu ile iç içe yaşamış ve günümüzde güneydoğu Anadolu'da Gaziantep ilinin güneydoğusunda Nizip, Oğuzeli ve Karkamış ilçe sınırları içerisinde geniş bölgeyi kapsayan Barak Ovası denen yörede yaşayan Sünni Türkmenlerdir. Barak Ovası dışında ayrıca, Kilis ve Kuzey Suriye toprakları ile Reyhanlı ve Amik ovalarında da az sayıda Barak Türkmeni bulunmaktadır. Barak yerleşimlerinin yüz yirmi köy ve mezrayı bulduğu belirtilmektedir. Barak Türkmenleri uzun zamandan beri ziraatla uğraşmalarına rağmen örf ve adetleri ile konar-göçer hayatın çoğu özelliklerini hâlen korumaktadırlar. Horasan'dan Anadolu'ya Türkmen göçü sırasında ilk önce Yozgat'a yerleşen Baraklar daha sonraları 1690'lı yılların sonunda Osmanlı Devleti tarafından Rakka'ya sürgün edilmişlerdir. Kültürlerinde kendi adlarıyla anılan Barak uzun havaları önemli yer tutar ve ozan olarak öne çıkar. Adı meşhur bir çobaya verilen Ezo Gelin Oğuzeli ilçesine bağlı Uruş (yeni adıyla Dokuzyol) mahallesinden Baraktır.

Resmi rakamlara göre Karkamış ilçesinde 35 mahallede, 3 bini merkez 10 bini köylerde; 13 bin Nizip merkezde olmak üzere 31 mahallede 4 bin, Oğuzeli'ne bağlı 17 mahallede 7 bin, Gaziantep merkezde 15 bin Barak Türkmeni bulunuyor.

(Yalman) 1931 ve 1933 yıllarında 3 cilt olarak yayımlanan Cenup’ta Türkmen Oymakları adlı çalışmasında Barak Türkmenlerinin on iki obadan meydana geldiğini belirtir: Torunlu, Kürdülü, Eseli, Tiryakili, Göğebakan, Ali İdrisli, Hacı Kasımlı, Mercanlı, Çoksuruklu, Marzıbalı, Çayrazlı, Karakozaklı. Araştırmacı Ömer Özbaş, “Gaziantep Dolaylarında Türkmenler ve Baraklar” adlı eserinde, Barak Türkmenleri'nin esas olarak yedi obaya bölündüğünü ve bu obaların da birçok kola ayrıldığını yazar: Eseli, Karakozaklı, Adıklı, Kürdülü, Abdürrezzaklı, Torun, Bayındır.

Oğuzeli ilçesindeki köyler: Akçamezra, Aşağıgüneyse, Çavuşbaşı, Çatalçam, Çaybeyi, Dikmetaş, Dokuzyol (Uruş), İnkılap, Kabacaağaç, Kersentaş, Kovanlı, Tüzel, Uğurova, Yakacık, Yeşiltepe, Yukarıgüneyse ...
Nizip ilçesindeki köyler: Adaklı, Akkuyu, Aşağıbayındır, Bağlıca (Kubbün, Kubin), Belkıs (Belkız, Kavunlu), Bozalioğlu, Çakmaktepe (Hüseyinefendi, Hösünefendi), Çanakçı, Çatalca, Dazhüyük (Hilfan, Hılfan), Düzbayır (İzan), Ekinci (Hasaniz), Eskikonak (Diveyli), Gevence, Gökçeli (Kürep), Günaltı (Tilmiyen), İkizce, Kayalar (Müskürük), Kesiktaş (Kürdülü Kersentaş), Kıraçgülü (Şıngak, Şinşak), Kıratlı, Kızılcakent (Kınçakent), Kurucahüyük, Nahırtepe (Kerzin), Söğütlü, Yağmuralan (Mizirin), Yarımtepe, Yeniyapan, Yeniyazı (Cidet), Yukarıbayındır.
Karkamış ilçesindeki köyler: Akçaköy, Alaçalı, Alagöz, Arıkdere (Germiş), Ayyıldız, Çiftlik, Eceler (Melike), Elifoğlu, Erenyolu (Tilhabeş), Karacurun, Karanfil (Çakıroğlu), Kelekli (Şara), Kıvırcık, Öncüler (Hülmen), Soylu (Sinsile, Silsile), Subağı (Tüsülmen), Teketaşı (Ticar), Türkyurdu, Yarımca, Yaşar, Yazır, Yeşerti (Kefrik), Yolağzı (Çokşuruk), Zührecik (Zöhrecik, Zörecik).

Suriye Barakları, Tabur, Kasımlı, Torun, İsallı, Tiryaki, Gökbakan, Mahmutlu oymaklarından oluşur. Halep ilinin [en]'ne bağlı Barak Atlı (Arapça: Baragite) yerleşimi bunların adını taşır.

Kars-Ardahan Türkmenleri

| ]

Kars-Ardahan Türkmenleri (Kars-Ardahan Türkmanları yörede: kendilerince Türkmenler, yerlilerce Türkmanlar), kuzeydoğu Anadolu'da Kars - Ardahan illerinde yaşayan Alevi-Bektaşi Türkmenlerdir. Kars yöresinde 28, Ardahan yöresinde 21 pare köy halkı Türkmen adı ile anılırlar. Yörede Türkmen denilince akla Alevi gelir. Bu yöre Alevileri, Türkçeden başka dil kullanmadıkları gibi büyük çoğunluğu Garip Musa Ocağı'nın talibidirler. Kars Türkmenleri Kars yerli köylüleri gibi «gelirim, gidirim» ağız özellikleriyle konuşurken, Ardahan Türkmenleri İstanbul Türkçesine yakın «geliyorum–gidiyorum» şeklinde konuşurlar.

Kars Türkmenleri

| ]

Kars Türkmenleri, büyük çoğunluğu tahminen 100-150 yıl önce Sivas Divriği yöresinden Osmanlı Devletinin güvenlik amacı ile şahlık yöresine gönderdikleri Türkmenlerdir. Kars’ın Selim, Sarıkamış ve Kağızman ilçeleri ile Ardahan'ın Göle ilçesinde çeşitli köylere yerleşmişlerdir. Divriği yöresindeki Yağbasan, Karaçayır, Dölbentli, Akpınar, Tiğnis, Ağyar gibi birçok köy adlarını Kars yöresinde yerleştikleri köylere vermiş olduklarını bildirirler. Bunların hemen hepsi Sivas ve Malatya’daki Alevi-Bektaşi ocaklarına bağlıdırlar. Bir kısmı da Kağızman ilçesinin Sağbaş mahallesinden 1920 yılından sonra Selim Ovasına Fahrettin Erdoğan’ın önerisi ve telkini ile gelen Türkmenlerdir.

Sarıkamış'taki köyleri: (Begdili), (Çerüklü, Zaza), Boyalı (Çepni)
Selim'deki köyleri: Akyar, Akpınar, (Aşağı) Ali Sofu, Aşağı Kotanlı ve Yukarı Kotanlı, Cavlak, Dölbentli, Iğdır, Karaçayır, Karnağaz, Katranlı, Tiknis, Mollamustafa
Göle'deki köyleri: Yeniköy, Kalecik

Ardahan Türkmenleri

| ]

Ardahan Türkmenleri (Meşe-Ardahan Türkmenleri, Damal-Hanak Türkmenleri, Damal Türkmenleri, Hanak Türkmenleri, Dadali Türkmenleri, Dadaliler, Dadalılar, Dedeliler), Kura Nehrinin solunda ve Ardahan'ın kuzeyindeki “Meşe-Ardahan” denilen yörede Ilgar Dağı eteklerinde, eskiden Cumhuriyetin ilanından sonra Kars ilinin Posof ilçesine nahiye olarak bağlanan ve 1992 yılında Ardahan iline ilçe olarak katılan Damal ilçesinin bütün köyleri ile yine Ardahan'a bağlanan Hanak ilçesindeki 8 mahallede yaşayan Alevi-Bektaşi Türkmenlerdir. Etimolojik açıdan Dadali ile Dadalı eş anlamlı olup, «dedesi olan, dedesi bulunan, bir dede’ye bağlı olan» anlamındaki Dedeli kelimesinden gelir ve Dadaliler aralarında hitap şekli olarak «kardeşim, canım» anlamında dadam ifadesini kullanırlar. Halk Damal ve Hanak Alevilerine Türkmen derken, Ardahan'ın Göle ilçesine bağlı iki Bayat boyundan Türk Alevi mahallesi (Yeniköy ve Kalecik) sakinlerine muhtemelen ağız farkından dolayı Dadali saymamıştır. Dadalılar her nedense bazı çevrelerce Kars Aleviliğinde farklı bir yere oturtulmuş; bunlara Gürcü Türkmeni, Türkmen, Yerli Türkmeni veya Cinçavut da denilmiştir. Karsın yerli halkı anlamında Bezbaşlar, Dadalılardan tamamen farklı ve Sünni inançlıdırlar. Dadali yerleşim yerleri daha ziyade, Yörenin Kıpçak Türk coğrafyası kapsamındadırlar.

Günümüzde Alevi Dadali Türkmenleri Ardahan ilinin güney orta-kuzeyinde
Damal (ilçe merkezi ve 12 köy)

Hanak (8 köy)
ilçelerinde yaşarlar

93 Harbi'nden sonra Rus idaresinde kalmış olan bu Türkmenlere Ruslar, kendilerinin esasen Afganistan'dan gelmiş olan Türkler olduğunu ve Türkiye Türkleriyle aralarında bir milliyet münasebeti bulunmadığını aşılamışlardır. Meşe-Ardahan Türkmenleri atalarının “Maraş-altından’’ buralara Akkoyunlu hükûmdarı Uzun Hasan zamanında kendilerinin “Gurculuk” «Gürcülük» dediği (Kıpçak Atabekleri Hükûmeti çağı yani Atabek Yurdu Gürcüce Sa-Atabago denen bölgedeki Çaldır/Çıldır Atabekleri ya da Hristiyan Atabekler Hükûmeti-I (1268-1578)) zamanında geldiklerini söylerler. Gerçekten de bunlar, Akkoyunluların güç kaynağı “Boz-Ulus” adlı ulu Türkmen uruğunun “Maraş-Türkmanı” da denilen “Dulkadırlı” boyundan gelmedirler. Dadali Türkmenleri biri Bektaşi Kolu ve diğeri Hüseyinli Kolu olmak üzere iki koldan oluşurlar. Aşağıda ismi sayılan köylerin halkı her iki kolun karışımından meydana gelmiş olup, bir arada yaşarlar. Bektaşi ve Hüseyinli Dadali Türkmenlerinin dedeleri ayrı ayrıdır ve dedelerin akait içerikli tutumlarında bazı farklılıklar görülür. Bektaşi Dadali Türkmenlerinin dedeleri Çorum, Sivas ve yöresinden gelirlerken, Hüseyinli kolunun dedeleri, Gaziantep ve Maraş'tan gelirler. Bektaşi inançlı Dadaliler, camiye gider, vakit namazlarını kılar, oruç tutarlar. Hüseyni inançlı Dadali kesimde namaz kılınma ve oruç tutulması pek görülmez. Bunlarda Muharrem Orucu 3-12 gün olarak tutulur. Dadali Türkmenlerinde Nevruz/Yenigün kutlamaları geleneği yoktur. Tandır kullanmaya alışık değillerdir; ekmeklerini sacda pişirirler. Göçerliklerini öne çıkarıp yaz gelince çoluk çocuk yaylalara çıkarlar. Köyler ıssız bir biçimde, bekçi ile kalır. Ekicilikleri iyi değildir. Ektikleri arpa ve buğday kışa dahi kalır. Ardahan Türkmenleri Kılık kıyafetleriyle eskiyi yaşatırlar ve bu kıyafetleri Damallı bir hanım “Damal Bebekleri” adı ile üreterek tanıtmıştır. Damalın ünlü bebekleri, bölgenin folklorik özelikleri ile donatılmışlardır. 1960 nüfus sayımına göre Ardahan Türkmenlerinin sayısı 13.000 civarında idi.

Damal'ın bütün köyleri: Aşağıgündeş, Burmadere, Dereköy, Eskikılıç, İkizdere, Kalenderdere, Obrucak, Otağlı, Seyitören, Tepeköy, Üçdere, Yukarıgündeş ve Damal ilçe merkezine katılan köyler (Yukarı Damal, Aşağı Damal, Küçük Damal).
Hanak'taki 8 köy: Çatköy, Çavdarlı, Çiçeklidağ, Çimliçayır, Güneşgören, İncedere, Koyunpınarı, Serinkuyu.

Alevi Türkmenler, sık aralıklarla Maraş, Orta Anadolu ve Kars yöreleri arasında göçlere maruz kalmışlardır.CHP Bölge Müfettişi Ahmet Esat Uras tarafından hazırlanan 1930 tarihli raporda bu Türkmenlerin Çorum, Yozgat ve Sivas yörelerinden geldikleri yazılmıştır:

Çorum, Alaca (Hüseyinabad)'dan gelenler: Yukarı Damal, Aşağı Damal, Aşağıgündeş, Yukarıgündeş, Burmadere ('Sors), Dereköy, Eskikılıç (Kirpeşin), Kalenderdere, Obrucak (Çikora), Otağlı (Erzede), Seyitören, Tepeköy, Külekçi, Samathev

Sivas, Divriği’den gelenler: Hanak'ın Çavdarlı (Virane Nakala), Güneşgören (Kerkeden), Koyunpınarı (Saskara), Serinkuyu (Deneden) köylerine yerleşmiştir.

Yozgat’tan gelenler: Hanak'ın Çatköy, Çiçeklidağ (Fayatlı < Bayatlı), Çimliçayır köylerine yerleşmiştir.

Ardahan Türkmen şivesi: Bu Türkmenler İstanbul Türkçesine uygun bir ağızla konuşmaktadırlar. Dadali Türkmenlerinin ana dilleri tamamen öz Türkçedir: ban « ben», bene «bana», naluk edeyirsin «ne yapıyorsun». Dilleri Fırat doğusunda hiç görülmeyen “-yor” ekini kullanarak “geliyorum-gidiyorum” şeklindedir. Art damak n'si (ñ), Batı Grubu ağızlarının temel seslerindendir ve bu gruba giren ağızları, diğer ağız gruplarından ayıran özelliklerden biridir. Dil bilimci Türkolog Ahmet Bican Ercilasun, bu ñ ünsüzünün Kuzeydoğu Grubu Anadolu ağızlarında olduğu gibi Kars ve Ardahan-Posof yerli ağzında da kendisini muhafaza edemeyip n’ye, Hanak Türkmenleri ağzında kendisini muhafaza edemeyip ğ’ye dönüştüğünü, Kars Azerileri ve Terekemeleri (Karapapaklar) ağzında ise muhafaza edildiğini belirtir.

Karakeçililer

| ]

Manavlar

| ]

Manavlar (Manav Türkmenleri), kuzeybatı Anadolu'da yaşayan Hanefi Sünni yerleşik Türkmenlerdir. Kesin olarak Anadolu'ya Moğol ve Selçuklu tehlikesinden dolayı Latinler Bizans ve İznik Rum İmparatorluğu dönemi yerleşen ve yerleştirilen Uz, Peçenek, Kuman, Bulgar Türklerinin yerleşik hayata geçen Yörüklerle kaynaşması sonucu oluşan bir halktır. Trakya'nın yerlileri Gacallar gibi Gagavuzlarla uzaktan akraba olduğu düşünülen halklardan biridir.

Adapazarı, Bilecik, Balıkesir, Bursa, Çanakkale, Kastamonu, Kocaeli, Eskişehir, Düzce, Afyon ve Zonguldak'ta yoğun olarak yaşayan Türk Topluluğuna Yerli veya Manav denilmektedir. Sakarya ve İzmit illerindeki nüfusun % 60’ını, Balkan-Rumeli bölgelerinden ve Kafkaslar'dan göç eden Türkler, nüfusun %2 0’sini, iç göçle başka kentlerden bölgeye gelenler ise nüfusun %20’sini oluşturmaktadır. Fakat Manavlarla İlgili Yapılan Araştırmalar Yetersizlik Olmakla Birlikte Güvenilirliği Bilinmemektedir.

'Manavların şivesi: Manav adıyla anılan Türkmen ağızlarında Eski Türkçenin (ñ = ng) ve ń (ny) sesleri ile bunlardan ikincisinin ayrışmasının sonucu olan yli biçimler varlığını sürdürmektedir: pazılıyasıń, sāvoluŋ («sağolun»), attıy («attın») vb. Bazı Manav (Yerli) ağızlarında Gagauz Türkçesi ile Rumeli ağızlarındaki (ilk hecede) o > u ve ö > ü daralmaları da görülmektedir: undan («ondan»), kǖde («mahallede») vb. Bu durum çoğunlukla Kıpçak Türkçesinin Oğuz Türkçesine etkisi olarak açıklanır. Öte yandan bölge ağızlarında görülen ḳ > ġ ötümlüleşmesi de tam bir Oğuz özelliğidir: ġarış («karış»), ġavrā vb. Bu ağızlar Eski Türkçede bulunup Türkiye Türkçesinin yazı dilinde değişmiş olan bazı unsurları korumaktadır. Yavuz kelimesinin ilk biçimi olan yabız’ın olumsuz anlamıyla Kandıra’da yaşaması ile bugünkü demek ve yemek fiillerinin Düzce ve Balıkesir Gönen’de ilk biçimlerindeki gibi ili kullanımı, bunun iki örneğidir. Düzce Çilimli’deki verüdük («verirdik»), yapduktan («yaptıktan») vb. yuvarlak ünlülü şekiller, Batı Karadeniz ağızlarının; Balıkesir Gönen'deki alcā («alacağız»), gelcek («gelecek») vb. a/esiz gelecek zaman şekilleri ise Batı Anadolu Yörük Türkmen ağızlarının izlerini taşımaktadır.

Kaçarlar

Türkiye'de Kaçar Türkmenlerinin yerleştiği yerler ve nüfusları.

Van'ın cenubunda,12 Bin nüfus

Afyon Emirdağ'da daha sonradan Kacerli'ye dönüşen mahalle

Diyarbekir'in Şarkında,38 bin Nüfus

Musul Vilayeti'nin merkezinde,23 Bin nüfus

Bağdat Vilayeti'nin şimal-i şarkisinde,13 Bin Nüfus

Bağdat'ın merkezinde,4 bin nüfus [243]

Tunceli Türkmenleri

Tunceli'nin Çemişgezek Ve Pertek İlçesinde Türkmenler Çoğunluktur Hozat İlçesinde İse Önemli Türkmen Nüfusu Vardır Tuncelinin Her İlçesinde Türkmen Köyleri Bulunmaktadır

Çemişgezek'te 32 Köy

Hozat'ta 15 Köy

Nazimiye'de 2 Köy

Pertek (Türkmen Çoğunluğu)

Ana Dili Türkçe Olan Aşiretler :

Todorlular

Şeyh Osmanlı Cemaati

Sarı Saltuklular

Pirsultanlı

Çemişgezekli

Çapanlı

Çarekan

Bozanlı

Bozukanlı

Bozlu

Aslan

Türkiye dışı Anadolu Türkmenleri

| ]

Rumeli Türkmenleri

| ]

Rumeli'nin Türkmenleştirilmesi

| ]

Dobruca'nın bölüşülmesi:
Romanya : , Köstence, Mecidiye^[], Mankalya, Tulça, Babadağ
Bulgaristan : Dobriç, Silistre

Selçuklu dönemi (Dobruca Türkmenleri): Anadolu Türkmenlerinin Balkanlar'daki ilk iskânı Selçuklu döneminde Dobruca'ya yapılmıştır. 1243 yılında yapılan Kösedağ Muharebesi'nde Moğol komutanı Baycu Noyan'a yenilerek Antalya'ya kaçan ve 1246 yılında orada ölen Selçuklu sultanı II. Gıyaseddin Keyhüsrev'in büyük oğlu olan ve Anadolu'nun Kızılırmak nehrinin batısında kalan Selçuklu topraklarını yöneten II. İzzeddin Keykavus ailesi ile birlikte 1261'de Bizans imparatoru VIII. Mihail'a sığınmış ve ardından imparatordan Türkmenlerin yaşam tarzına uygun biçimde yaşayacakları bir yerin kendilerine tahsis edilmesini istemiş ve bunun üzerine de Dobruca gösterilerek yerleşilmiştir. VIII. Mihail tarafından İzzeddin ve adamlarına Dobruca'nın tahsis edilme sebebi Deşt-i Kıpçak Tatarlarının saldırılarına karşı bir savunma hattı oluşturmaktır.Hicrî 662 (Miladî 1263-64) tarihinde Kuzey Dobruca'ya gerçekleşen bu Türkmen göçü Sarı Saltuk'un oğlu önderliğindeki 10-12 bin kişilik bir Çepni grubu tarafından yapılmıştır. İzzeddin'in imparator tarafından kendisine ve Türkmenlerine tahsis edilen yer olan Dobruca'ya gitmeyerek Konstantinopolis'te (İstanbul'da) kalması, imparatoru kuşkulandırmış ve kendisini Enez kalesine hapsetmiştir. Alaeddin Keykubad^[]'ın kızı Melike Hatun'la evlenerek Anadolu Selçuklu sarayına damat olan Altın Ordu hanı Berke Han ve 20 bin kişilik ordusu tarafından Enez'de tutulduğu kaleden kurtarılan İzzeddin iki yıl yaşadığı Konstantinopolis'ten alınıp ailesi ve Dobruca'daki Türkmenlerle birlikte Deşt-i Kıpçak'a götürülmüştür. 15 yıl burada ikamet eden Deşt-i Kıpçak'taki Türkmenler İzzeddin'in 1279 yılında ölümünden sonra Dobruca'ya dönmüş ve Sarı Saltık'ın ölümüne kadar burada kalmışlardır. Altınordu hanı Nogay Han ile birlikte 1281 yılında Kırım'dan Dobruca'ya geçip, Tuna boylarını alan İsmail Saltuk, Dobruca bölgesine yerleşerek 1281-1299 yılları arasında Dobruca'da varlık gösteren kısa ömürlü bir Türkmen beyliği olan Dobruca Beyliğini kurmuştur. Başlangıçta, Müslüman Altın Ordu emiri güçlü Nogay Han'ın himayesi altına giren bu Anadolu Türkmen grubu, burada Baba-Saltuk kasabası ile başka kasabalar kurmuşlardır. 1332'de buradan geçen İbn Battuta, Baba kasabasını "Türklerin oturduğu bir şehir" olarak anar. Nogay 1300 yılında ölünce yerine geçen putperest Moğol hanları zamanında Türkmenlerden bir bölüğü 1301 yılında Anadolu'ya geri dönmek için göç etmiş; kalanlar ise yerli Kumanlar arasında Hristiyarılığı kabul etmişler ve tarihçi Halil İnalcık'a (ve Paul Wittek'e) göre Keykavus'un (كيكاوس Keykaus) halkı anlamına Gagavuz (Gagauz) adıyla günümüze kadar gelmişlerdir. Gagavuzların kökenlerinden birinin de bu Türkmenler olabileceği varsayılmaktadır.

Gagavuzlar, Türk dünyasının batı ucunda Moldova'da yaşayan Ortodoks Hristiyanlığı benimsemiş Oğuz kolundan bir Türk topluluğu olsa da Türkmen olarak nitelendirilmezler ve adlarına ilk olarak 1817 tarihli Rus nüfus sayımındaki belgelerde rastlanmaktadır. Türkiye'de ilk olarak İstoyan Cansızov'un "Balkan Şib-i Ceziresinde Türkler" (Tarih-i Osmanî Encümeni Mecmuası, c.17, İstanbul 1328) adlı makalesinde Gagavuzlardan bahsedilmiştir. Gagavuzlar hakkında ilk önemli bilgileri veren Yaşar Nabi Nayır, Türk Gagauzlar olarak kaydettiği Gagauz adının, Gök kelimesinden gelen Gaga sözüyle Oğuz adının birleşmesinden meydana geldiğini, bunun için de bu Türklere Gök-Oğuz denilebileceğini söyler. Gagavuzların Hristiyanlığı diğer Hristiyanlara göre oldukça farklı özelliklere sahiptir ve Hristiyanlık ve İslamlık inancı pek çok bakımdan iç içe girmiş durumdadır; zira, Hristiyanlıkta olmadığı hâlde kurban kesilmesi, fakirlere yardım edilmesi, hayır için yol, köprü, çeşme yaptırılması, ölülerin yıkanması, domuzun pis kabul edilmesi gibi hususlar, Gagavuzların dinî gelenekleri arasında yer alan İslamî unsurlardır.

Gacallar, Bulgaristan'da Deliorman yöresinde ve Türkiye'de Trakya bölgesinde yaşayan, Gagauzlara benzeyen fakat Müslüman olan Türklerdir ve Oğuz/Kıpçak özellikler de gösterdikleri için Türkmen olarak nitelendirilmezler. Gagauzların “Merkez Diyalekti” diye adlandırdıkları Komrat ve Çadır yöresinde konuşulan Deliorman ağzına da “Gacal diyalekti” ve bu ağzı konuşan Gagauzlara da “Gacal” denir.

Beylikler dönemi: Beylikler döneminde Rumeli'de Saruhanoğulları, Karesioğulları ve Aydınoğulları faaliyet göstermişlerdir. Özellikle Karesioğullarından Ece Halil ve Aydınoğlu Gazi Umur Bey bu faaliyetlerde öne çıkmışlardır.

Osmanlılar dönemi: Rumeli'nin kalıcı olarak İslâm dünyasına kazandırılması Osmanlılar döneminde Gazi Süleyman Paşa'nın gayretleriyle gerçekleştirilmiştir. Rumeli Fatihi olarak da adlandırılan Süleyman Paşa, bu coğrafyada kalıcı olabilmek için babası Orhan Gazi'den buralarda iskân edilmek üzere Anadolu'dan Müslüman Türk halkının nakledilmesini ve bunun yanında, fetihlerin devamı için de sürekli takviye kuvvet gönderilmesini istemiş ve Osmanoğulları'na ilk katılan beylik olan Karesioğulları Beyliği topraklarında kurulan Karesi bölgesinden konar-göçer Türkmen halkı hızlı bir şekilde göçe tabi tutularak Rumeli'ye yerleştirilmeye başlanmıştır. Yeni fethedilen Rumeli topraklarını Türkleştirmek için Anadolu'dan getirilen Türk nüfusu arasında Karasi ilinden gelenler, Gelibolu yarımadasına yerleştirildiler. Rumeli'deki yerleşme Anadolu'dakinden farklı olup, Osmanlı Devleti'nin iskân politikasına uygun olarak gelişmiştir. Osmanlıların uyguladığı politikalar, Rumeli'deki fetihlerin geçici bir macera ve çapulcu hareketi değil, aksine kesin bir yerleşme ve yurt tutma amacını taşıdığının en önemli göstergesidir.

Rumeli Türkmen grupları

| ]

Bulgaristan Türkmenleri

| ]

Günümüzde Bulgaristan'da Türk nüfusun yoğun olduğu bölgeler

Makedonya Türkmenleri

| ]

1340 larda Bizans'taki taht kavgaları sırasında varislerden Matheos Kantakuzinos lehine taraf olarak birkaç kez bölgeye gelen Aydınoğullarından Umur Bey Rodoplar ve Makedonya bölgelerine en az yüz bin Türkmen getirerek burada kalmalarını sağlamış, ardından Aydın'daki Çaka Bey, Semadirek ve Dedeağaç çevrelerinde fiili egemenlik kurduktan sonra yaklaşık 54 bin Türkmeni Dedeağaç ve Kavala üzerinden Orta Rodoplar'a göndererek orada yerleşmelerine yolaçmıştır. 1065-1340'lı yıllar arasında sadece Anadolu'dan getirilerek Batı Trakya, Rodoplar ve Makedonya bölgelerine yerleşen Türkmen sayısı 200 bin civarına ulaşmıştır. Son olarak Osmanlı döneminde Anadolu'dan nakledilen Türkmen aşiretleri sayesinde Balkanlar'ın bütün bölgeleri gibi Yugoslavya-Makedonya toprakları da Müslüman ve Türk karakteri almıştır.

Kıbrıs Türkmenleri

| ]

Kıbrıs Türkmenleri: Kıbrıs adasında yaşayan Türklerden, Osmanlı İmparatorluğu'nun 1571 yılındaki Kıbrıs adasını ele geçirmesinden sonra Anadolu'dan Kıbrıs adasına göç etmiş ve 1974 yılından sonra da çoğunluğu KKTC'de yaşamını sürdüren Türkmenlerdir. Kıbrıs'ın fethi üzerine buraya İçel Türkmenleri ile Karamanlılar (Rauf Denktaş, Karamanlı soyundandır) iskân edilmiştir. 18. yüzyılda Osmanlı Devleti tarafından aşiretlerin sürgün metodu ile iskân edilmeye çalışıldıkları yerlerden birisi de Kıbrıs'tır ve adaya 1706, 1713 ve 1732 yıllarında olmak üzere toplam üç sürgün teşebbüsü vardır. Bunlara ilaveten, 1703 yılında İçil, Alâiye ve Teke sancaklarından bir kısım Türkmen asiretleri “nakl ü irsâl” edilmiştir.

Kıbrıs Türkçesi ya da Kıbrıs Türk Ağızları: Türkçenin Anadolu ağızlarından köken alan ve onlardan farklı gelişen ağızlarıdır. Kıbrıs ağızlarıyla ilgili ilk bilimsel çalışma Hasan Eren’in 1963 yılındaki bildirisidir. Eren 1959 yılında adada yapmış olduğu üç aylık bir araştırma gezisi sırasında bazı köylerden derlediği malzeme yardımıyla Kıbrıs ağzının kökeni meselesini ele almıştır. Eren’in görüşüne göre Kıbrıs ağzının oluşumunda önce Konya ve yöresi, sonra da Antalya, İçel, Alanya gibi yerlerden yapılan göçler rol oynamıştır. Bu durum, adanın fethinden sonra Kıbrıs’a gönderilen Türk nüfus hakkındaki tarihi belgelerle de örtüşür.

Kıbrıs Avşarları

| ]

Kıbrıs Avşarları, adanın 1571 yılında fethiyle buraya yerleştirilen obalar ile 18. yüzyıldan sonra Osmanlıların sürgün ettiği obalardan oluşmaktadır. Kıbrıs’ın fethi üzerine buraya İçel Türkmenlerinin önemli bir kısmı iskan edilmiştir. Daha sonra sürgün vasıtasıyla birçok Türkmen toplulukları adaya gönderilmiştir ki bunlar genelde İçel Yörükleri idi. Bu Yörükler arasında Avşarlar önemli bir nüfusa sahipti. Avşar obaları arasında ise Zekeriyalıların önemli bir kolu olan Kara Hacılılar, Şamlı, Sindel, Horzum, Deliler, Köseli ve Sülü Beğli sayılabilir. 17. yüzyıl sonlarından itibaren girişilen sürgünümsü iskânlarda soyu Kayseri'den getirilen Avşarlara dayanan Alparslan Türkeş, Fazıl Küçük, Osman Örek ve Derviş Eroğlu sayılabilir.

Suriye Türkmenleri

| ]

Şam

Suriye Türkmenleri (ya da Suriye Türkleri, Arapça التركمان, تركمان سوريا ,تركمان سورية), Suriye'de yaşayan çoğu Sünni Hanefi, ufak bir kısmı da Alevi Türkmen oymaklarıdır. Arapça ve Türkiye Türkçesine çok yakın bir Türkçe konuşan bu Türkler, ülkenin diğer toplulukları tarafından da “Türkmenler” olarak adlandırılırlar. 7. yüzyıldan itibaren Oğuz akıncılarının Irak ve Suriye'de görünmeye başladığı ve yoğun Türk göçlerinin 10. ve 11. yüzyıllarda gerçekleştiği bilinmektedir. Suriye'ye yerleşen Oğuz boyları iki koldan ilerlemiştir. Birinci kol; Halep, Hama, Humus ve Şam yöresine yerleşmiştir. Bunlar daha çok Bayat, Avşar, Beğdili, Döğer boyuna mensup oymaklardır. Diğer kol Lazkiye (Bayır-Bucak) ve Trablusşam istikametinde Ensariye dağlarının batısına yerleşen Türk boylarıdır. Sekizinci Abbasi halifesi Mutasım döneminde Şam ve Mısır'a vali olarak tayin edilen ile beraber bölge daha yoğun olarak Türklerle tanışmaya başlamıştır. Tolunoğulları ile başlayan Türklerin yerleşimi 11. yüzyılda Selçukluların bölgeye gelmesi ile devam etmiştir. Yavuz Sultan Selim, 1516 yılında Mercidabık'ta Memlukluları yenerek bugünkü Suriye topraklarını Osmanlılara bağlamıştır. Osmanlı Devleti'ne geçen bölge 1918 yılına kadar kesintisiz olarak 402 yıl boyunca Türklerin hakimiyeti altında kalmıştır.

1906'da yayınlanan Halep Vilayeti Salnamesinde, Halep'te yer alan Türk mahallelerinin adları sayılmakta ve Halep dışında 350 Türk mahallesinin varlığı yer almaktadır. Salnamede Halep şehri ve çevresinde 200 bin, Lazkiye bölgesinde 150 bin, Telkere civarında 50 bin, Kuneytra (Golan) bölgesinde 100 bin ve diğer bölgelerde 300 bine yakın, toplamda 20. yüzyılın başlarında Suriye'de 1 milyona yakın Türk'ün yaşadığı anlaşılmaktadır. Günümüzde Suriye Türkmenlerinin nüfusuna ilişkin resmi veya bilimsel araştırmalara dayalı rakamlar bulunmamaktadır. Son resmi sayıma göre Suriye'nin nüfusu yaklaşık 23 milyondur. Bu nüfus içinde Türkmen nüfusuna ilişkin farklı rakamlar verilmektedir. Suriye Türkmenlerinin ifadelerine göre Türkçe konuşan Türkmen sayısının yaklaşık bir buçuk milyon, Türkçeyi unutmuş Türkmenlerle beraber sayının 3,5 milyon civarında olduğu belirtilmektedir. Suriye'de büyük gruplar hâlinde yaşayan Türkmenler, millî benliklerini koruyabildikleri halde küçük gruplar hâlinde yaşayanlar önemli ölçüde Araplaşmıştır. Suriye Arap Cumhuriyeti'nde azınlık olarak sadece Ermeniler kabul edilmekte, diğer topluluklar Suriye Arap vatandaşı olarak görüldüğü için, yönetim Türkmen ya da diğer toplumlara örgütlenme izni vermemiştir.

Anadolu'da millî mücadele sürerken Suriye'de de Kuvâ-yi Milliye birlikleri kuran Türkmenler, sonrasında Fransızlara karşı verilen bağımsızlık mücadelesinde de öne çıkmışlar ve Fransız mandasından sonra göreve gelen cumhurbaşkanları arasında Türkmenler de bulunmuş, Fransız işgali sona erdikten sonra Suriye'deki Türkmen etkisi 25 yıl sürmüş, 1971'de Hafız Esad'ın iktidara gelmesiyle Türkmenler yönetim mekanizmalarından büyük ölçüde tasfiye edilmişlerdir.

Suriye'de Beydilli (Kadirli, Arapli, Begmişli, Ulaşlı, Karaşıhlı, Güneçbayraktar, Gazlı), Elbeyli (Gavurılli, Şahveli, Tırıklı, Tavli, Ferizli, Kara Taşlı, Doğanlı), Barak (Tabur, Kasımlı, Torun, İsallı, Tiryaki, Gökbakan, Mahmutlu), Bayat, Bayındırlı, Budak, Karkin, Karamanlı, Sallur, İsabeğli, Karakeçili, Musabeğli, Avşar, Bayındır, Berilli, Torun, Yörük, İse Beyli, Karamanlı, Şark Evli, Gızıklı, Bozgeyikli Dede, Karakoyunlu, Sincar gibi Türkmen boyları yaşamaktadır.

Rakka Türkmenleri

| ]

Bugün Rakka sınırları içinde il merkezinden Türkiye sınırına kadar olan bölgede Türkmen yerleşimi yoktur ve Rakka'nın diğer bölgelerinde Türkmenlerin 21 köy ve kasabası bulunmaktadır. Tel Abyad kent merkezinde yaşayan çok sayıda Türkmen aileler mevcuttur. Bu Türkmenler, Dulkadiroğulları Beyliği'ni kuran Türkmen beylerinin torunlarıdır. Osmanlı döneminde; Rakka veya Budak adı ile bilinen bölgeye ve Halep ile Rakka arasında yer alan Gulap isimli yerleşim yerine çok sayıda Türkmen boyu yerleştirilmiştir. Özelikle 1679 yılında İskan Beyi Feriz Bey komutasında Sivas, Yozgat ve Maraş bölgelerinden çok sayıda Türkmen boyu getirilmiştir.

Halep ve Rakka bölgesindeki Türkmenlere Halep veya Culap Türkmeni denir.

Halep Türkmenleri

| ]

Anadolu'dan daha önce Türkleşen bir şehir olan Halep'te günümüzde çok sayıda Türkmen yaşamakta ve sokaklarında Türkçe de konuşulmaktadır. Bölge nüfus, kültür yapısı itibarıyla Güneydoğu Anadolu bölgesinin devamı niteliğindedir. Halep Şehir Merkez'inde Hüllük, Kadı Asker, Beayidin, Hayderiyye ve Eşrefiyye önemli Türkmen mahalleleridir. Şehir merkezinde bulunan mahallelere ilaveten; Kurdağı, Azez, El-Bab ve [en] olmak üzere Halep İli'nde toplam 145 Türkmen mahallesi mevcuttur. Önemli yerleşim birimleri arasında Muarrata, Muarin, Sucu, Cârız, İğde, Barak Atlı, Suran, Hâtımillet, Yeniyapan, Ra'ıl, Dabık, Toybuk, Türkmenbarı, Çobanbey, Mazıcı, Başköy, Bizâh, Sipahiler, Kubbetü'l-Türkmen, Gavûr Elli, Yusufbey, Münbiç, Balaban ve Cerablus gelmektedir. Diğer önemli Türkmen yerleşim birimleri arasında Afrin İlçesi'nde [en], İki Dam, Duraklı, Kızıl Baş, Dikme Taş, Çobana, Haç Bilâl, Ömer Uşağı, Arap Uşağı, Karatepe, Hacı Hasanlı, Dalyanlı, Ramazanlı, Rutanlı, Çobanlı, Kocaman, Sancak; Münbiç'te, Batı Avşar Ocağı, Beş Çurin, Ağ Taş, Bir Hıllo, Cute, Hayye Sagir, Hırfen, Gazeviyye, Mugiret, Şefir, Camusveren, Bozgeyikli, Cubbul Kader, Hammem Sagir, Hayye Kabir, Tauval, Kabir İmo, Mızale; Azez'de [en], [en], Telelin, Kara Mezer, Elbil, Kara Köprü, Tel Ar, Çekkeh, Hercele, [en], [en], Muarrast El-Hatib, Uveylin, Delha, [en], Gidriş, Migidin, [en], Meryemin, Mearıt El-Ertig, Cine, Kefer Nan, Tel Şaeir, Şiferin, Saman Dere; Cerablus'ta Balabay, Balban, Çamıl, Zügara, Kantara, Um Rosetahtani, Armarine, Taş Atan, Tel Şeir, Dügünük, Taşlı Hüyük, Beliz, Yıldız, Belva, Yağmacı, Arap Aziz, Gındıra, Boz Hüyük, Zügara, Gubba, Haydar Başa, Eyn Dedet, Debis, Kanlı Kuyu, Kadılar, Mirze, Kurucu Hüyük, Kerpiçli, Taflı, Doğu Avşar Ocağı, Kara Göz, Dendel Oğlu, Nabgah, Kullu, Zirbe, Gındırıya; El-Bab'da Kalkım, Ufuk, Doyuran, [en], Kocaeli, Memilli, Zılıf, Kersenli, Ayyaşa, Alıcı, Sekizler, Paltacık, Hava Hüyük, Hacı Köse, Öküz Öldüren, Aşnenin Harabası, Askerin Harabesi, Sınsıle, Mulla Yakup, Arapçordik, Halsa, Taş Kapı, Çörten Hüyük, Hacı Veli, Halil Oğlu, Buzluca, Tililih, Bab Leylim, Juppın, Ziyaret, Kaberen, Sandı, Boğaz; Ayne'l-Arap İlçesi'nde Göbek Heyyele ve Görük köyleri gelir.

İdlib Türkmenleri

| ]

İdlib'in Cisr eş-Şuğur ilçesinde, şehir merkezinde yer alan Türkmen semtinde ve vilayetin kırsalında Türkmenler yaşamaktadır. Idlib Türkmenleri Reyhanlı Türkmenlerinin uzantısıdır.

Bayır-Bucak (Lazkiye) Türkmenleri

| ]

Bayır-Bucak, Hatay sınırlarından başlayıp Lazkiye sınırlarına kadar uzanan 60 km kadar derinlikte coğrafi yapısı itibarıyla Amanos Dağları'nın devamı olan bölgenin adıdır. Hatay'ın Yayladağı ilçesi dahil olmak üzere Lazkiye'ye kadar uzanan bölgede tamamıyla Bayır-Bucak Türkmenleri yaşamaktadır ve bunlar Karamanoğlu Türkmenlerinden olup Osmanlı döneminde İç Anadolu ve Akdeniz bölgelerinden getirilip yerleştirilmiştir. Günümüzde Suriye'nin Akdeniz kıyılarında, başta Lazkiye şehir merkezindeki Ali Cemmel Haresi (Türkmen Mahallesi) olmak üzere Basit, Bayır, Kesap nahiye ve köylerinde yaşamakta ve çoğunlukla çiftçilik, rençperlik ve tarımla uğraşmaktadırlar. Önemli yerleşim birimleri arasında Türkmen Dağı, Sılayip Türkmen ile Rabia gelir.

Tartus Türkmenleri

| ]

Tartus'ta daha çok vilayetin kırsalında 3 mahallede yaşamaktadırlar. Önemli yerleşim birimleri arasında Hamidiye gelir.

Humus Türkmenleri

| ]

Günümüzde Humus’ta yaşayan birçok Türkmen Araplaşmıştır. Önemli yerleşim birimleri arasında Kefer Nen, Telbise ile Telkele gelir.

Osmanlı döneminde Humus ve Hama’ya yerleştirilen oymaklar: Kara Avşar, İnallu, Döğer Oğlanı, Hama Değeri Mustafa Kethüda, Hama Düğeri Tabi-i Derviş Kethüda, Şam Beğmişlüsü, Hüccetlü, Kapuuşak, Eymir-i Dündvarlu, Çozlu Çerkezoğulları, İdris Kethüdaya tabi Abalu, Tokuz han Harbendelüsü, Kara Tohtemürlü, Köse Kethüdaya bağlı Şerefli, Uşak obası, Beşiroğulları obası, Eymir-i Sincarlu, Bozlu, Ebu Derda’ya bağlı olan Bozlu, Tohtemürlüsü, Salur (Sellüriyye) Türkmenleri, Dindaşoğlu İsmail Bozulus’a bağlı olan Genceli Avşarı, Kızıl Ali, Danişmendlü’ye tabi Kara Halil.

Hama Türkmenleri

| ]

Hama şehri ve köylerinde önemli sayıda Türkmen yaşamaktadır ve bunlar Humus Türkmenlerinin uzantısıdır. Şehir merkezinde yaşayan Türkmenler Araplaşsa da köylerinde Türkmence konuşulmaya devam edilmektedir. Önemli yerleşim birimleri arasında Circisi gelir.

Şam Türkmenleri

| ]

Şam’da farklı geçmişe sahip üç ayrı Türkmen topluluğu bulunmaktadır. Birincisi Osmanlı döneminden kalmış zengin Türkmen ailelerdir ve bunlar Türklüklerini unutmamış olmalarına rağmen Türkçeyi unutmuş ve devletle yakın ilişkiler geliştirmiştir. İkincisi Golan Tepeleri’nin İsrail tarafından işgal edilmesinin ardından bölgeden göç etmek zorunda kalarak Şam’a yerleşen Türkmenlerdir. Üçüncü grup ise Türkiye’deki Cumhuriyet'in ilk yıllarında devrimleri kabul etmeyip Suriye’ye göç eden Türkmenlerdir ve bunların sayıları net olmamakla birlikte on bin civarında olup Muhyiddin Arabi’nin türbesinin etrafında yoğunlaşan yerleşim birimi Suriye’de “Türk Mahallesi” olarak bilinir ve bunun yanı sıra Şam'ın Mesekin Berze, Muhayyem, Hacer Esved, Kadem, Işşıl Verver ve Cobar Hırmallı mahallelerinde yaşamaktadırlar. Şam'ın kırsalında da az sayıda Türkmen yaşamaktadır.

Golan (Kuneytra) Türkmenleri

| ]

Golan Türkmenleri ya da Kuneytra Türkmenleri: (Arapça تركمان الجوﻻن ) Suriye'nin güneybatı, İsrail'in kuzeydoğu ucundaki tepelik bölge olan Kuneytire ilindeki Golan Tepeleri (Culan Tepeleri) İsrail işgali altındadır. Türkmenlerin yanı sıra Arap ve Çerkeslerin oluşturduğu Golan'da Türkmenlerin sayısı 100 bin civarındaydı ve Golan nüfusunun %25'ini oluşturmaktaydı. Golan'da toplam 20 Türkmen mahallesi bulunmaktaydı. 1967 Altı Gün Savaşı sonrasında İsrail işgaline giren bölgedeki tüm topluluklar göçe zorlanmıştır. Hâlen Suriye'de Golan'dan çıkarılmış 40 bin civarında Türkmen yaşamaktadır. Bu topluluğun bir kısmı Şam merkez geri kalan kısmı da Şam vilayetinin kırsal bölgelerine ve bir kısmı da Humus, Halep illerine yerleşmiştir. Önemli yerleşim birimleri arasında El-Ahmediye gelir.

Filistin Türkmenleri: (Arapça تركمان فلسطين Kunteyra bölgesinde yaşayan Türkmenlerle akrabadırlar. 1069-1070 yıllarında ise Kurlu ve Atsız Beyler, Güney Suriye'yi tamamen ele geçirmiştir. Selçuklu zamanında Alp Arslan Halep şehrini Türkmen komutanlardan 'a bırakmıştır. Ok Oğlu Atsız Halep şehrini teslim alır almaz Suriye, Lübnan ve Filistin^[]'i Fatımi hakimiyetinden almaya çalışmıştır. Şam'ı kuşatıp fethedemeyince Golan bölgesinde Türkmen boylarını toparlayarak Filistin'e doğru yürümüştür. Filistin'deki Fatımileri bozguna uğratarak Ramle, Tabariye ve Kudüs'ü ele geçirmiştir. Ok Oğlu Atsız idare ettiği Türkmen beyliğinin merkezini Kudüs şehri ilan ederek sonrasında Şam'ı kuşatmıştır.

Dera Türkmenleri

| ]

Dera Türkmenleri: Dera'ya Türkmen yerleştirilmesi Hac yolunun güvenliğini sağlamak için Osmanlılarca yapılmıştır. Dera şehir merkezinde Türkmenler bulunmaktadır. Dera Türkmenlerinin büyük çoğunluğu Araplaşmıştır. Önemli yerleşim birimleri arasında Barak, Busra el-Şam, El-Cize, Hirak, Inhil ile Neva gelir.

Ürdün Türkmenleri: Dera Türkmenlerinin uzantıları Ürdün'ün içlerine kadar gitmekte ve orada da yerleşik Türkmen köyleri bulunmaktadır.

Lübnan Türkmenleri

| ]

, Lübnan'nın birkaç mahallesinde yerleşik yaşayan ve nüfusu 9 bin olan Sünni Türkmenlerdir. Lübnan'ın her yerinde olduğu gibi Türkmenler arasında da mezhepçilik son derece güçlü olup mezhep kimliği etnik kimliklerinin önüne geçmektedir; kimliklerinin belirleyici öğesi Sünniliktir. Günümüz Lübnan'ındaki Türkmenlerin varlığının, iddia edildiği gibi Yavuz Sultan Selim tarafından 1516 yılında Mısır Seferi sırasında şu anda bulundukları bölgelere yerleştirilmesi olasılığı düşüktür. Osmanlı bölgeyi ele geçirmeden çok önce bölgede zaten Türkmen boylarının olduğu ve bunların Memlûk Sultanlığı tarafından yerleştirildiği tarih kitaplarında açık şekilde yer almaktadır. Lübnan Türkmenlerinin 12. yüzyılda bölgeye yerleşen Türkmen boylarının devamı olmaları olasılığı daha güçlü gözükmektedir.

Türkiye, Lübnan Türkmenlerinden ilk kez 1989 yılında haberdar olmuştur. Lübnan ordusunda askerlik görevi yürüten Kavaşra mahallesinden Halit Esad, 1989 yılında görevi sırasında Türkçe konuşurken subayı tarafından fark edilir. Subayın Halit Esad'ı Türkiye Büyükelçiliği'ne götürmesi ile ilk ilişki kurulmuştur. Bu ilk tanışmadan sonra Beyrut'a atanan yeni büyükelçinin Akkar bölgesindeki iki Türkmen mahalleninü ziyaret etmesi gelenek hâline gelmiştir. Uzun yıllar Lübnan Türkmenlerinin sadece Akkar bölgesinde yaşayanlardan ibaret olduğu sanılmıştır. Kavaşra mahallesinin yönlendirmesi ile Baalbek şehri yakınındaki Türkmenlerle de 2007 yılında ilişki kurulmuştur.

Akkar Türkmenleri

| ]

Kuzey Vilayeti Akkar bölgesinde Kobayat yakınındaki Kavaşra ve Aydamun adlı iki mahallede yaşayan Sünni Türkmenlerdir ve toplam nüfusları 5.050 kişidir.

Baalbek Türkmenleri

| ]

Doğu Lübnan'da Bekaa vilayeti içinde yer alan Baalbek şehri çevresindeki Sünni Türkmenlerdir ve toplam nüfusları 3.800 kişidir. Bu bölgedeki Türkmenler Baalbek şehri yakınlarına dağılmış ve birbirlerine yaklaşık 15'er dakikalık mesafede bulunan 5 Türkmen mahallesi (, , , , ) ile onlardan uzak izole coğrafyada Hermel şehri yakınındaki bir mahalleden () oluşmaktadır. Baalbek Türkmenleri yaşam tarzı, kültür, sosyo-ekonomik düzey ve Türkçeyi kullanma gibi unsurlar açısından Akkar Türkmenlerinden farklılık taşımaktadır. Baalbek Türkmenleri daha dışa kapalı bir toplumdur ve aşiret olarak örgütlenmiştir. Türkiye'nin Baalbek Türkmenleri ile tanışması Akkar Türkmenlerinin yönlendirmesi ile 2007 yılında gerçekleşmiştir.

Girit Türkleri

| ]

Girit Türkleri ya da Girit Türkmenleri: Girit Adası'nın Osmanlı'dan Yunan hâkimiyetine geçmesi ve Giritli Türklere yönelik saldırıların artması ile adadaki Türklerin o dönemde Osmanlı hâkimiyetindeki bölgelere yerleştirilmesi çerçevesinde Suriye ve Lübnan'a getirilen ve Trablus'ta yaşayan Türklerdir. İlk nesil Rumca ve Türkçe bilmekle beraber yeni nesiller her iki dili de unutmuştur. Aradan geçen 110 yıllık sürede büyük oranda asimile olmuşlardır. Sadece adetler ve bazı gelenekler açısından Türk kültürünün izleri devam etmektedir. Trablusluların bir kısmı kendini Giritli Türk olarak adlandırırken, Hamidiye'dekiler kendini Giritli Türk olarak değil Giritli Müslüman veya Osmanlı olarak tanımlamaktadır. On bin civarında Giritli Türkün Lübnan'da yaşadığı tahmin edilmektedir.

Din

| ]

Türkmenlerde din esas olarak İslamdır ve Hanefi Sünnilik ile Alevilik olmak üzere iki ana mezhep görülür. Mezhepler tarihçisi Ethem Ruhi Fığlalı, Alevilik için Türkmen Sünniliği tabirini kullanır. Fakat, Aleviler hem Sünnilik içinde değerlendirildiği hem de Zazalar ve Kürtler gibi Türkmen dışı Aleviler de bulunduğu için bu tabirin kullanılmasına karşı çıkarlar.

Kızılbaşlık, Türk tarihinin en önemli göç dalgalarından birisinin sonucu olarak ortaya çıkmış olan, temelinde Türk kültürü, vahdet-i vücud görüşünü benimseyen, fazla mezhep kaygısı taşımayan sufilikle yoğrulmuş yüzeysel bir Müslümanlık ve yoğun Ehl-i Beyt sevgisi olan, sosyal ve siyasi bir örgütlenme hareketidir. Bir zümreyi ifade için ilk defa, bir Türk devleti olan Safevi Devletinin kuruluşuna giden süreçte, Şah İsmail’in babası olan Şeyh Haydar (1488) zamanında kullanılmaya başlanmıştır. Safevî Devleti'nin oluşumu için en önemli koşullardan birini oluşturan askeri potansiyel, Kızılbaş olarak adlandırılan unsurlardan meydana gelmiştir ve bu unsurların büyük çoğunluğu ise Türkmen askerlerinden oluşuyordu. Safevî Devleti'nin kuruluşunda önemli rol oynayan ve Anadolu’dan gelen Alevi-Kızılbaş Türkmen oymakları arasında (Sivas-Tokat-Amasya), (Sivas-Tokat-Amasya bölgesinde yaşayan Uluyörük topluluğu), Tekelü (Antalya-Isparta-Burdur), Şamlu (Halep Türkmenlerinden), (Maraş-Yozgat), Varsak (Tarsus), Çepni, (Malatya-Arapgir), (Karaman), (Halep Türkmenlerinden), (Halep Türkmenlerinden), (Erzurum-Hınıs) ve (Tunceli-Çemişkezek) oymakları sayılır ve bu oymaklar arasında en kalabalık olanları Şamlu ve Ustaclulardır. Kızılbaşlığı kabul etmelerine rağmen ilk dönemlerde önemli mevkiler elde edemeyen ve Anadolu kökenli olmayan oymaklar arasında ise Karakoyunlu ve Akkoyunlu mensubu olan Kaçar, Karamanlu, Türkmen ve Afşar^[] oymakları sayılır. Şah İsmail’le birlikte Kızılbaş kavramı, bir anlamda Şah İsmail'i ve Safevileri destekleyen Türklerin ortak adı hâline gelmiştir. Osmanlılar da, Safevi taraftarı olan, onları açıkça destekleyen bütün toplulukları öncelikle “Kızılbaş” olarak adlandırmışlardır. Osmanlılar Safevi Devletini “Devlet-i Kızılbaş”, askerlerini de “Leşker-i Kızılbaş” olarak adlandırmışlardır. Safevi döneminde halk tarafından konuşulan Türkçeye ise Kızılbaşça adı verilmişti. Safevi Devletinde hanedan, komutanlar ve vezirler ağırlıklı olarak Türkmen kökenli olsa da, yaklaşık iki asırlık yönetim sürecinin son yıllarında bürokratikleşme hareketi ve başkentin Tebriz’den İsfahan’a taşınması sebebiyle hâkim Türkmen özellikleri yerini İranlılaşmaya bırakmıştır. 19. asrın sonlarından itibaren Kızılbaş adı yerini, “Alevi” adına bırakmıştır.Faruk Sümer'e göre Şiiliği İran'a getiren unsur Safevi devletini kuran ve Kızılbaş adı ile anılan Anadolu Türkmenleridir Oysaki bu tamamen hatadır çünkü Alevilik ve Şiilik ayrı şeylerdir. Safevî Devleti'ni kuran Şah İsmail Alevidir ve Şah İsmail'den sonra özellikle de devletin son yıllarında devlet Kızılbaşlıktan/Alevilikten Şia mezhebine geçiş yapmıştır.

Dil ve edebiyat

| ]

Oğuz dilleri (ya da Oğuzca) tarihî evrelerine göre şöyle sıralanır:

Eski Oğuzca: Eski Çağ'da Eski Türkçe dönemi Oğuzların dilini kapsar

Orta Oğuzca: Orta Çağ'da Orta Türkçe dönemi Oğuzların dilini kapsar. Büyük Selçuklu Devleti zamanına denk gelen Orta Türkçe dönemindeki Türk lehçelerinin sözlüğü olan Divânu Lügati't-Türk'te Kâşgarlı Mahmud tarafından Oğuz ya da Türkmen olarak belirtilenlerdir. Kaşgarlı‟nın XI. yüzyılın 2. yarısında Oğuzca için verdiği bilgiler, o dönemde Karahanlıların batı kesimini oluşturan Oğuzların Seyhun bölgesinde kurdukları izolasyona uğramış Yabgu Devleti ile o bölgedeki göçebe Oğuzların dili olmalıdır.

Harezm Oğuzcası: Gerçi Harezm Türkçesi döneminde doğrudan doğruya Oğuz Türkçesi ile yazılmış eser yoktur; ancak, Harezm Türkçesiyle kaleme alınan eserlerde kimi Oğuzca şekiller bulunmaktadır.

Selçuklu Oğuzcası (Selçuklu Türkçesi, Selçuklu Türkmencesi): Horasan Selçukluları dönemini temsil eden Oğuzca, Zeynep Korkmaz tarafından “Selçuklu Oğuzcası” veya “Doğu Oğuzcası” olarak da adlandırılmıştır. Büyük Selçuklu Devletinin resmi dili Farsça aynı zamanda edebiyat dili olarak kullanılırken, Arapça din ve bilim dili olarak, Oğuzca ise halkın dilidir.Ethnologue'da İran'da [slq] koduyla yer alan [en] dilinin tükendiği ve muhtemelen [azb] diyalekti olduğu yazılıdır. Anadolu versiyonu Eski Anadolu Türkçesi içinde ele alınır.

Eski Anadolu Türkçesi, Eski Anadolu Oğuzcası: Kimileri Eski Anadolu Oğuzcası, Eski Türkiye Türkçesi, Eski Oğuzca, Eski Oğuz Türkçesi olarak da adlandırır.

Selçuklu dönemi Türkçesi, Selçukluca: Anadolu Selçuklu Devletinin resmi ve edebiyat dili Farsça iken, ahalinin kullanım dili Türkçedir.

Beylikler dönemi Türkçesi, Beylik Türkçesi: Anadolu'da eski Doğu Türkçesinin kalıntılarından da ayıklanmış Oğuzcaya dayalı yepyeni bir yazı dilinin kuruluş dönemidir. Anadolu Selçuklu Devletinin parçalanmasıyla (1307) oluşan Anadolu Beylikleri dönemini temsil eder. Zaman bakımından XIII. yüzyıl sonlarından XV. yüzyıl başlarına, yani Osmanlı Beyliği'nin öteki Beyliklerin varlığına son veren güçlü bir devlet durumuna geçişine kadar uzanır. Ancak, Selçuklu Türkçesinin bitişi ile Beylikler dönemi Türkçesinin başlangıcını birbirinden kesin sınırlarla ayırmak mümkün değildir; XIII. yüzyıl sonu, bu iki dönemi birbirine kaynaştıran bir halka durumundadır.

Osmanlıcaya geçiş dönemi Türkçesi: Anadolu Beyliklerinin siyasi varlıklarına son verilip Osmanlı idaresinde birleştirildikleri dönemdir.

Yeni Oğuzca: Yeni Çağ'da dönemi Oğuzların dilini kapsar. Pratikte Batı Oğuzcası (Türkiye, Gagauz, Azeri) ve Doğu Oğuzcası (Türkmenistan, Horasan, Güney Harezm Oğuzcası) olarak ikiye ayıranlar bulunsa da en geniş sınıflandırmayı yapan Gerhard Doerfer, dilbilimsel anlamda bugün sekiz Türk “dilini” (Oğuzca, Kıpçakça, Uygurca, Güney Sibiryaca, Yakutça, Halaçça ve Bolgarca) ayırt etmekte ve bunlardan biri olan Oğuzca'yı 5 (daha önce 3: Batı, Orta, Kuzey) lehçeye ayırmaktadır:

Batı Oğuzca = Türkiye Türkçesi

Orta Oğuzca = Azerbaycan Türkçesi ve Doğu Anadolu Türkçesi

Güney Oğuzca = Kaşkayca ve akraba ağızlar (İran)

Kuzey Oğuzca, Kuzeybatı Oğuzca = Türkmence (Türkmenistan)

Doğu Oğuzca, Kuzeydoğu Oğuzca = Horasan Türkçesi (İran; ve Özbekistan'daki Özbek Oğuzcası dahil)

'a göre günümüzde Yeni Oğuzcanın Doğu kolunu Türkmenistan Türkmencesi, Batı kolunu Azerice ve Türkiye Türkçesi teşkil etmektedir ve Türkiye Türkçesinin tarihi dönemleri ve o dönemlerin temsilcileri şöyle sınıflandırılır:

I. Tarihî Türkiye Türkçesi (XIII.-XX yy.)

1. Eski Anadolu (Türkiye) Türkçesi (XIII.-XV. yy.)

a. Selçuklu Türkçesi → Sultan Veled, Ahmet Fakih (Çarhnâme, Kitâbu Evsâfı Mesâcidi'ş-Şerîfe), Şeyyad Hamza (Yusuf ve Züleyha, Dâstân-ı Sultan Mahmud) ve Dehhâni ile Yunus Emre'nin Selçuklu zamanı Türkçesinin hususiyetlerini de gösteren manzumeleri

b. Eski Osmanlıca → XIV. yüzyılda yetişen Âşık Paşa (Garibnâme), Kadı Burhaneddin (Divan), (Süheyl ü Nevbahar, Ferhengname-i Sadi Tercümesi, Cemşid ü Hurşid) ve XV. yüzyılda yaşayan Süleyman Çelebi (Mevlid), Ahmed-i Dâ'i (Divan, Çengname), (Muhammediyye), Mercimek Ahmed (Kâbusnâme), Şeyhî (Divan, Harnâme, Hüsrev ü Şirin), Âşıkpaşazâde (Tevârîh-i Âl-i Osman^[]), Ahmed Paşa (Divan), Sinan Paşa (Tazarrunâme, Maarifnâme, Tezkiretül-Evliya), Hamdullah Hamdi (Yusuf u Züleyha), Necâtî (Divan) gibi edebiyatçılar

2. Osmanlı Türkçesi (XVI.-XX yy.)

a. Klâsik (Orta) Osmanlıca (XVI.-XIX yy. ortası) → XVI yüzyılda Divan edebiyatının dilidir. Bâki, Fuzûlî, Hayâlî, Taşlıcalı Yahya, Nef'i, Şeyhülislam Yahya, Nâ'ilî, Nâbi, Nedim, Şeyh Galib, Evliya Çelebi, Naima

b. Yeni Osmanlıca (XIX. yüz yıl ortası - XX. yy. başı) → 1839 Tanzimat hareketinden sonra : Şinasi, Ziya Paşa ve Namık Kemal ile başlar XIX yy sonundaki Servet-i Fünûn ile devam eder: Tevfik Fikret, Cenap Şahabettin, Halid Ziya

II. Modern (Yeni) Türkiye Türkçesi (XX. yy.)

a. Yazı dili (Yeni Türkçe) → günümüz Türkiyesi yazı dili

b. Anadolu halk ağızları → günümüz Türkiyesi halk dili

“	Türk diline kimsene bakmaz-ıdı Türklere hergiz gönül akmaz-ıdı Türk dahı bilmez-idi ol dilleri İnce yolı ol ulu menzilleri	”
—Âşık Paşa (Garibnâme 1329),

Anadolu (Türkiye) Türkmenlerinin diline ait veriler esas olarak üç dönemde yapılan derleme seferberliğiyle ortaya konmuştur: Birinci dönem, Türk Kurtuluş Savaşı yıllarında Rıza Nur'un Maarif Vekilliği döneminde, Besim Atalay gözetiminde Ahmet Saffet, ve Hasan Fehmi^[] beylerin çalışmalarıyla yapılmış; 1929-30 yıllarında tarafından devam ettirilmiş ve malzemeler (Koşay) ile tarafından değerlendirilerek 1932 yılında adıyla bir sözlük olarak yayımlanmıştır ve bu sözlüğün ikinci bölümü Anadilden Derlemeler II (Ankara 1952) adıyla Hamit Zübeyr Koşay ve tarafından hazırlanmıştır; İkinci dönem, Yine köy köy gezilerek hazırlanan ve 1939 - 1957 yılları arasında Türk Dil Kurumu tarafından yayımlanan 7 ciltlik 'dir; Üçüncü dönem, 1960'lı yıllarda köy köy gezilerek yapılan ikinci derleme ile Söz Derleme Dergisi verileri birleştirilerek oluşturulan ve 1963-1982 yılları arasında Türk Dil Kurumu tarafından yayımlanan 12 ciltlik Derleme Sözlüğü'dür. Bu üç dönem dışında kişisel derlemeler ve monografik çalışmalar da bir hayli fazladır. Derlenen bu çalışmalar dilcilerce zaman zaman kullanılarak değişik Oğuz boylarının lehçe ve ağızlarına dair izler yaşayan Anadolu ağızlarında tespit edilmeye çalışılmaktadır.

Selçuklu dönemi ve devamında Konya ve o yüzyıllarda ona bağlı olan Kırşehir Anadolu'nun en önemli eğitim ve kültür merkezleri olup asırlar boyunca özellikle Konya'da yüzlerce eser kaleme alınmıştır. Konya ve Kırşehir, Eski Anadolu Türkçesi yazı diline ait ilk eserlerin verildiği yerlerdir ve bu açıdan bakıldığında ve dönemin şartları dikkate alındığında bu yörelerin ağızlarının yazı diline kaynaklık etmemesi neredeyse imkânsız gibi görünmektedir.

Kültür

| ]

Türkmenlerde görülen evlilik esas olarak iç evliliktir. Antalya Yörüklerinde evlenen erkek çocuklar iki üç çocuk babası olana kadar babadan ayrılmaz, aynı çadırda yaşardı. Alevi Türkmenlerle Sünni Türkmenler arasında evlilik hoş karşılanmaz ve Alevilerde kız alışverişi yapanlar düşkün ilân edilebilmektedir.

Velâyet hakkının kız babasından damada geçişini sembolize eden koltuğa alma ile kırmızı kuşak bağlama geleneği, diğer Türklerde olduğu gibi, Türkiye Türkmenlerinde de görülür. Kırmızı kuşak (gayret kuşağı), gelinin beline kendisinden küçük erkek kardeşi ya da ağabeyi tarafından bağlanır. Düğünün son günü baba evinden getirilip attan indirilen gelin damadın koluna girmez, damat gelinin koluna girer; zira, damat gelini “koltuklayarak” onun bütün sorumluluğunu babasından devralarak yüklenmiş olur. Bugün Anadolu'da koltuğa alma adeti, genellikle Batı Anadolu'da, Güney Marmara, Ege ve Akdeniz bölgelerinde görülmektedir.

Kara çadır

| ]

Yörük çadırı ya da kara çadır: Konar-göçer Türkmenlerin (Yörüklerin) yaz kış ev olarak kullandıkları tek barınak tipi olup genelde ev olarak adlandırılır. Kıl keçisi ve adı verilen keçi ırklarından kırkılan yünler burularak (burma) eğirmenlerde eğirilir ve iki ip birleştirilir (bükme). Bükülmüş bu ipler adı verilen dokuma tezgâhında 5-6 metre uzunlukta yolluklar (kanat) hâlinde kadınlarca dokunur. Bir çadır en az beş, çadır büyüklüğüne göre altı yedi kanattan olur. Bu kanatlar yan yana getirilip dikilir ve birkaç (1-7) direk üstüne gerilir. Oymak başının, aşiret başkanının çadırı en çok direği bulunan çadırdır. Çadırın içi yatılacak, oturulacak, yemek yenilecek bölümler olarak düzenlenmiştir.

Giyim kuşam

| ]

Tarzlarına göre giyim dört ana kategoride ele alınır: 1) sarma giyim; 2) bağcıklı giyim; 3) yarı kuplu giyim; 4) tam kuplu giyim (ilikli, düğmeli, pantolonlu, jaketli, mintanlı, çizmeli). Giyim tarihçilerinin (kostüm bilginlerinin) "atlı göçebe giyimi" dedikleri sonuncu tarz giyim yani yarı kuplu giyim, Türkmen ve Yörüklerde rastlanan giyim tarzıdır. Türkmen şairi Karacaoğlan'ın şiirlerinde geçen Türkmen giyim kuşam terimleri araştırmalara konu olmaktadır. Yörük ve Türkmenlerde el dokumacılığı gelişmiştir. En tipik kadın giyimi üç etek denilen ve eteği üç parçalı entaridir. Yörük kadınları da üç etek adı verilen elbise giyip altına da göz alıcı renklerden yapılmış şalvar çeker; bulûz yerine ceket kullanıp başlarına da kalın dokuma renkli poşu bağlarlar. Yörük veya Türkmen poşusu kırmızı, beyaz, yeşil, mavi ve sarı çubuksu desenlidir. Kimileri poşunun altına, alnı kapatacak biçimde, kimileri de üstüne yağlık bağlarlar. Ak, mavi ya da sarı, uzunlamasına çizgili göynek (gömlek) giyilir. Yaz mevsiminde erkekler pantolon veya şalvar üzerine gömlek giyerler. Dağ köylerinde bu gömlekler üzerine yün kazaklar giyilir.

Yazlık giysiler ince ve boyanmamış ipliklerden dokunurken, kışlıklar dokunduktan sonra sıklaşması için suda çiğnenir (depme) sonra karaya boyanır. Giysiler parçalar katlanarak değil de, üst üste getirilerek dikilir.

Türkmen (Avşar, Barak ...) kızları eskiden bellerine gümüş kakmalı kalın kemerler takarlar ve kemerin “kaş”larına [tokalarına] güneş vurduğunda da parıl parıl parlardı.

Ayakkabı olarak eskiden , çizme, (çedik, iç edik), yemeni kullanılırdı.

Toroslarda yaşayan Türkmen ve Yörükler başlık olarak keçeden yapılan 15 cm yüksekliğinde fes ve tepelik de denen som gümüşten taç, ince ve seyrek pamuklu dokumadan kenarları oyalı yazma ve oyalı tülbent kullanırlar. Genç kız başlığı örtüsüz yalın olup dalfes adını alır ve kızlar saçlarını uzun tutarlar ve kırk örgü yapar ve her örgüye belik denir. Gelinlerde ise beliklerin şakak kısmına gelen örgülerden bir kısmı kısaltılarak (ya da kâkül, kekil) yapılır. Evli kadınlar ise efe adı verilen bir başlık kullanırlar. kadınlar göz alıcı parlak renklerde değil siyah ve mor gibi koyu renkte başlık kullanırlar. Kadın giysileri, , üçetek, dolama, cepken, yelek, şalvar, don, kolçak, bağış, yemeni, edik ve çoraptan oluşur. Erkekler, başlık olarak beyaz keçeden yapılan ve etrafına kefiye sarılan börk, kefiyeli fes ve poşu sarılı terlik kullanılır. Erkek giysileri gömlek, şalvar, yelek, aba, kuşak, yemeni ve körüklü çizmeden oluşur.

Aydın yöresindeki Alevi Türkmenlerin kadın baş bağlama şekli ve kullanılan malzemeler diğer Yörük köylerine göre farklı olup bağlanış şekli de özel bir ustalık gerektirir. Başa tennik (< terlik) denen ter emici kumaş takke giyilir ve kalıbın önüne de penez denen altın dikilir. Tennik üzerine giyilen keten kulak saçları ve kulakları örten keten kumaştan yapılan baş örtüsüdür ve çene altından dolanarak tepede birleştirilir ve işlemeli kulakları arkaya salınır ve kaymaması için de yırtma tabir olunan tülbent bezle bağlanır. Yırtmanın üzerine uzun al ya da uzun çeki denen kırkyama rengarenk bağ sarılarak arkada fiyonk yapılır ve kaymaması için de uzun alın üstüne kısa al denen bağcık kullanılır. Bunların üzerine tomaka ya da ilmeçel denen gümüş, zincir ve paralardan oluşan alınlık takılır ve yanlardan kulak üstüne kadar iner. Bu baş bağlarının üstüne mevsimine göre saplarından canlı çiçek iliştirilir. Kadınların üst giyimi olarak ten gömleği (ya da bürümcük gömlek) denen kolları ve kol uçları oyalı göynek giyilir. Ten gömleği üzerine boyun altından genişleyerek bele kadar inen göğüslük giyilir. Kadınları esas giysisi üç etek zıbındır. Üçetek üzerine ya da doğrudan gömlek ve göğüslük üzerine fermile ya da cepken denen kısa yelek giyilir. Bele şal kuşak takılır. Etek olarak iş yaparken önlük kullanılır. Şalvar bağı olarak (uşgur) kullanılır. Kadınların bacak giyimi olarak kocadon ya da şalvar kullanılır. Ayaklara yün çorap giyilir. Ayakkabı olarak kullanılan pabuçlar dayanıklı ve sade olup siyah deriden topuksuz yapılır.

Adana-Osmaniye bölgesi giyim kültüründe kadın başlıkları oldukça çok çeşit ve biçim arz etmekte ve kullandığı başlık kadının medeni ve ekonomik durumunu yansıtmaktadır.

Muğla ilinin Milas ilçesine bağlı Çomaklıdağ-Kızılağaç birleşik mahallesinde kadınlar günümüzde bile hâlâ gündelik yaşamda geleneksel kıyafetleri (üçetek, göynek, uzun çatal don, öncek ve süslü baş) giymekte ve başlarına doğal çiçekleri takmaktadırlar.

Halı

| ]

Anadolu'da Türkmen ve Yörük halılarında her rengin bir dili ve bildirisi bulunur: kırmızı renk dostluğu, sevgiyi; mavi umudu; yeşil ayrılığı; sarı nazarı dile getirir. Türkmen halılarında kırmızı renk egemendir ve güneşi temsil eder. Balıkesir'de Yağcıbedir halılarının ve atkısı yün iplik olup, halılarda, lacivert, kırmızı, bordo (koyu kırmızı), beyaz ve az da olsa siyah renkler kullanılmaktadır; Türkmenler bu halıların ipliklerini boyamada parlak kırmızı rengi kullanırlar, Yörükler, koyu fes rengini seçerler, Avşar'lar ise gül kırmızısını tercih ederler. Türkmen sarısı ile Yörük sarısı, Avşar yeşili farklı tonlardadır.

Mutfak

| ]

Geleneksel bir sofra düzeni. (Beypazarı)

Türkmenlerde geleneksel olarak yemekler, yer sofrasında sini üzerinde aynı tabaktan yenir. Ana ekmek türü yufka olsa da, bazlama ve kömbe de görülür. Yufka aynı zamanda kaşık çatal olarak da (banak) kullanılır. Konya'nın Çumra ve Karapınar ilçelerinde yaşayan Türkmenlerdeki çorbalar arasında un çorbası, yumurta yemekleri arasında akıtma ve çılbır, et yemekleri arasında kavurma, mülükü (mıkla), sulu köfte ve soğanlama öncelikli yemeklerdir.

Konya Ovası Türkmenlerinde, hayvani gıdalar (yağ, yoğurt, peynir, çökelek) ve sebzelerin mayıs-ekim ayları arası yaz mevsiminin yakıcı sıcağından uzun süre ekşimeden, kokmadan saklandığı ve üzerleri alta sıcak geçirmeyecek nitelikteki dokuma eşyalarla bastırılarak örtüldüğü yöntem olarak kullanılan (basdırık, basdırak), evlerin güneşi en geç ve en az gören kuzey ve batı taraflarında yerden 30–40 cm yükseklikte ve 2x3 m boyutunda yapılmış, toprak ve saman karışımı çamurla sıvalı bir tür olup genellikle geçimini hayvancılıkla sağlayan Türkmenlerin koruma ve saklama geleneğinin ortaya çıkardığı bir mekândır.

Müzik

| ]

Orta Asya'daki halk müziğinin, Anadolu Türk halk müziğinin temellerini oluşturması incelenirken, Oğuz ve Kıpçak müziklerinin ayrı ayrı değerlendirilmesi gerekir; çünkü bu boylara ait ses sistemleri yalnızca Anadolu'da büyük ölçüde birleşmiştir. Kıpçak müziği iken, Oğuz müziği pentatonik değildir. Fakat, İdil-Ural bölgesinden daha batıdaki Kıpçakların müzikleri pentatonik olmamakla beraber makamlar ve ritmik yapı bakımından Oğuz müziğinden ayrılır. Anadolu'da Kıpçak halk müziği dizilerinin en yoğun olarak görüldüğü bölge Orta ve Batı Karadeniz bölgesidir.

Anadolu halk müziğinin sözlü ezgilerinin seslendirilmesinde, yerel dil, şive, ağız gibi özellikler ve bunların bütünü içindeki ‘yöresel söyleme üslûbu’ önem taşır. Sözlü seslendirmeye ilişkin bu özellikler bir ezginin hangi yöreye ait olduğunu belirleyen önemli kodlardır. Güney Türkmenlerinin saz şairleri (ki en güçlüsü Karacaoğlan'dır), Ankara-Elmadağ'dan Suriye'nin Rakka vilâyetine kadar olan coğrafyada asırlardır yaşanmış olan hayatı, eserleriyle ebedîleştirmiştir.

Türkiye ana halk oyunları dağılım haritası

Türküler yapı bakımından uzun hava ve kırık hava diye iki grupta incelenir. Uzun hava türküler içinde bozlak, maya, garip, kerem, hoyrat, divan, kesik, yanık, müstezat, aydost, türkmeni ve ağıtlar gibi doğaçlamalar bulunur. Kırık hava türküleri doğaçlama değil, belli kalıplar çerçevesinde icra edilir. Günümüzde türkülerin icrasında kullanılan başlıca tavırlar şunlardır: Zeybek Tavrı, Sürmeli Tavrı (Yozgat Tavrı), Kayseri Tavrı, Konya Tavrı, Silifke Tavrı, Azeri Tavrı, Ankara Tavrı, Âşıklama Tavrı, Karadeniz Tavrı, Rumeli Tavrı, Karşılama, Teke Tavrı.

Abdal müziği: Ezgilerinde Anadolu'ya ait tarihî ve kültürel doku ile Türkmen dilinin duru inceliklerinin bulunduğu Abdal müziği, Çingenelerle karıştırılan Abdallar tarafından icra edilir. Abdallar, aşiret ve iskân olaylarını anlatan türkülerin yaşatılmasında önemli katkıları bulunan bir Türkmen topluluğudur. Ege müziğinin zeybekler başta olmak üzere en seçkin örneklerini, davul zurnalarıyla Aydın ve çevresi Abdalları; Anadolu'nun caz'ı olarak görülen bozlakları, ilginç form ve ses özellikleriyle halayları, türküleri, oyun havaları, deyişleri, Orta Anadolu Abdalları; âşıklık geleneğinin incelikli söylemlerini, yanık Barak havalarını, , Çukurova ve Barak Abdalları emek ve özveri ile yaşatmaktadırlar. Orta Anadolu Abdal Müziğinin ve Kırşehir ile Keskin bozlaklarının (Abdal Düzeni ya da Teber Ağzı) temsilcileri arasında , Muharrem Ertaş, Çekiç Ali, Neşet Ertaş, Hacı Taşan sayılabilir. Abdal müziği kısa sürede kent insanını da etkilemiş, farklı birçok müzik tarzına esin kaynağı olmuştur. Anadolu pop, Anadolu rock hatta arabesk müziğin temel kaynaklarından biri Neşet Ertaş ile rafine olmuş Abdal müziğidir. Kırşehir yöresi halk müziği kültürünün ağırlıklı yaratıcı etnisitesini Türkmen-Abdalların oluşturduğu görülür ve daha çok erkeklerce icra edilir.

Bozlak: develerin yüksek sesle acı acı bağırmaları için kullanılan bozlamak/bozulamak fiilinden türetilen bozlak, serbest ritimli (uzun hava) ezgiler olup, daha çok Orta Anadolu Bölgesi ve Güney Anadolu Toroslar'ında yaşayan Yörük, Türkmen ve Avşar oymaklarınca kullanılır.Musa Eroğlu'na göre bozlakların Doğu Anadolu'daki karşılığı hoyratlardır. Bozlaklar diğer halk türküleri gibi aşk, yiğitlik, mertlik, ayrılık, gurbet, sıla özlemi gibi konularla birlikte, özellikle Çukurova'ya has bir konu olan aşiret kavgaları üzerine söylenmekte olup, sözlerinin birçoğu Karacaoğlan, Dadaloğlu, , gibi bölgede tanınmış saz şairlerine aittir. Her Türkmen oymağının davul-zurna çalan Abdalları vardır ve bu yüzden Avşar ve Türkmen oymaklarına ait Abdallar, bozlak geleneğinin günümüze kadar ulaşmasında önemli bir rol üstlenmişlerdir. Avşarlar ve Türkmenlerle başlayan bozlak kültürü, sonraki dönemlerde bu boylarla etkileşimde bulunan Abdallar tarafından da benimsenmiş ve günümüze kadar ulaşmıştır. Abdallar, âşıklık ve ozanlık geleneğini de çabuk benimsemiş ve aralarından önemli halk ozanları ve âşıklar yetişmiştir.

Çukurova dolaylarına (Adana ve İçel/Mersin illerinin tamamı, Kahramanmaraş'ın batı ve güney sınırları, Sivas, Kayseri illerinin güney kıyıları, Niğde'nin doğu-güney sınırları) özgü ezgiler, bütün Anadolu ezgileri üzerinde elde edilen bilgilere göre pek bir ayrılığı olmamasına karşın, bölgenin arazi ve iklimi yaşam koşullarına ağır ve zor gelmesi sebebiyle, ister istemez değişik farklar doğurmuştur. Özellikle ezgilerin yaylak (dağlık) yörelerde , yazlak yörelerde de pestten başlaması buna en canlı örnekleri olup, iklim farkına göre soğuk yörelerde söz ve seste "sert" bir yapı, sıcak yörelerde de "yumuşak" bir yapı göze çarpmaktadır. Bu durum, ezgi sözlerine de etkide bulunmuştur; sert sessiz harfler yumuşak sessizlere, sesli harfler de daha koyu bir renge bürünmüştür. Çukurova türkülerini bozlaklar (uzun havalar) ve topuk havalan (kırık havalar) olmak üzere iki grupta toplamak mümkündür.Osmaniye'de ezgiler, Maraş ağzı, Senir ağzı, Varsağı, Gâvur Dağı ağzı, Elbeyli ağzı, Avşar ağzı, Türkmeni ve İskan havası olarak adlandırılmaktadır.

İç Anadolu Bölgesinde eskiden düzenlenen içkili, yemekli, kadın oyunculu (çengili), müzikli, oyunlu eğlenceye (âleme) Kırşehir'de “muhabbet”, Ankara'da “cümbüş”, Konya'da “oturak” denir.

Oyunlar

| ]

Kaşık oyunları: Orta-Güney Anadolu bölgesine (Konya, Antalya, Mersin illeri) has her elde çifte kaşık ile ritm verilen oyunlar olup türleri arasında sallanma, meşeli, keklik, sekme sektirme, keklik mengisi sayılabilir. Aynı zamanda ateş etrafında oynanan sinsin oyunu da verilebilecek en güzel örneklerdendir.

Çalgılar

| ]

Sipsi, Türk halk müziği nefesli çalgıları içinde en küçük tiz sese sahip olan çalgılardan biridir. Batı Akdeniz'de Burdur başta olmak üzere Teke yöresinde çalınan sipsi çeşitleri olarak Burdur sipsisi, kemik sipsi, çifte sipsi, demli çifte sipsi sayılabilir. Burdur ve başka yörelerde sazlıklarda yetişen kamışlardan yapılan sipsi, Manavgat yöresinde dut ve gül dalından yapılmaktadır. Sipsi ve zurnanın birleşiminden yapılan ve sipzur adı verilen müzik aleti yeni icatlardan biridir.

Dernekler

| ]

Yörük-Türkmen Kültürüne Hizmet, İlim, Sağlık, Eğitim, Araştırma, Kalkınma ve Dayanışma Vakfı (YÖRTÜRK)
Dünya Yörük Türkmen Dernekleri Birliği Federasyonu
Akdeniz Yörük Türkmen Dernekleri Federasyonu
Serik Yörük Türkmen Derneği
Adana Yörük Türkmen Derneği
Kahramanmaraş Yörükler Türkmenler Derneği
Çukurova Yörük Türkmen Derneği
Kütahya Yörük ve Türkmenler Derneği
Yörükler Kültür Dayanışma ve Yardımlaşma Derneği (Antalya)
Mersin Yörükler Türkmenler Kültür Derneği
Talas Avşar Türkmenleri Derneği
Honamlı Yörükleri Kültür ve Dayanışma Derneği (HOY-DER 1999)
Balıkesir Oğuz boyları Karasi Yörük Türkmen Turizm Kültür Derneği

Ayrıca bakınız

| ]

Kaynakça

| ]

^ ^a ^b Emre, Ahmet Cevat (1946) Türk Lehçelerinin Mukayeseli Grameri (İlk Deneme) Birinci Kitap Fonetik, İstanbul TDK 1946 (iç kapakta ise İstanbul 1949), adlı kitap Bürhaneddin Erenler Matbaası tarafından basılmış olup, kitabın iç kapağının hemen arkasına Türk Lehçelerinin Mukayeseli Grameri (İlk Deneme) İkinci Kitap Morfoloji (Hazırlanmaktadır) şeklinde ikinci bir kapak konmuş ve eserin ikincisinin yayımlanacağı bu şekilde duyurulmuş fakat bu eser yayımlanmamış ve seri eksik kalmıştır. [Sayfa 174: Anadolu Oğuzları (Türkmenleri)]
^ İkinci Türk Tarih Kongresi: Kongrenin Çalışmaları, Kongreye Sunulan Tebliğler, İstanbul: 20 - 25 Eylül 1937, 1. baskı: Kenan Matbaası, 1943, 2. baskı (tıpkıbasım), 2010, Türk Tarih Kurumu (Sayfa 148: Mâtem alâmeti olarak at kuyruğunu kesmek âdetini, eski Anadolu Oğuzları'nda da devam etmiş olduğunu biliyoruz.)
^ Togan, Zeki Velidi (1946). Umumi Türk Tarihine Giriş cilt: I, sayfa. 210, İstanbul.
^ Turan, Osman (1969). Türk Cihan Hâkimiyeti ve Mefkûresi Tarihi, cilt I-II, İstanbul 1969
^ ^a ^b ^c Emine Erdoğan (1990). Ankara Yörükleri (1463, 1523/30 ve 1571 Tahrirlerine Göre) 15 Şubat 2010 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. OTAM (Ankara Üniversitesi Osmanlı Tarihi Araştırma ve Uygulama Merkezi Dergisi) sayı 18
^ ^a ^b Aksoy, Erdal (2000). Günümüz Kırıkkale Karakeçili Yörüklerinin Aşiret Yapısı 2 Aralık 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Hacettepe Üniversitesi Türkiyat Araştırmaları, 1(165-178).
^ Solak, İbrahim. XVI. Yüzyılda Maraş ve Çevresinde Dulkadirli Türkmenleri 2 Aralık 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
^ İsa Özkan. Herikli Türkmenleri ve Herikli Kelimesinin Etimolojisi 19 Temmuz 2014 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Uluslararası IV. Türk Dili Kurultayı, İzmir-Çesme, 25-29 Eylül 2000
^ ^a ^b Fahrettin Tızlak, Teke Türkmenleri ve Osmanlı Devleti 19 Mart 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Antalya Kent Müzesi Projesi yayınıdır
^ Mehmet Ali Hacıgökmen. Anadolu Selçukluları Zamanında Sadrü'd-din Konevî'nin Türkmen İsyanlarına Bakışı 28 Aralık 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
^ ^a ^b ^c ^d ^e ^f ^g ^h ⁱ ^j ^k ^l ^m ⁿ ^o ^p ^q Erdoğan, Kutluay (derleyen), Demir, Tazegül (düzenleyen) (2011). Kars ve Ardahan Türkmenlerinin Dünü ve Bugünü (Millî Mücadeledeki Yerleri)^[]. Türk Kültürü ve Hacı Bektaş Velî Araştırma Dergisi, İlkbahar 2011/58, sayfa: 191-212
^ ^a ^b ^c Özgül, Vatan (2004). Kızılbaşlık ve Türkmenler 16 Aralık 2011 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Türk Kültürü ve Hacı Bektaş Velî Araştırma Dergisi, sayı: 32
^ ^a ^b Ata, Aysu (2010). Moğol fütuhatı ve Doğu-Batı Türk yazı dili kavramları üzerine 13 Mayıs 2014 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi Türkoloji Dergisi, 17, 1 (2010) 29-37
^ ^a ^b Uğurlu, Mustafa (2011). Oğuzca ve "Anadolu Merkezli Oğuz Türkçesi" 5 Mart 2016 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Turkish Studies - International Periodical For The Languages, Literature and History of Turkish or Turkic Volume 6/1 Winter 2011, p. 123-156, Turkey
^ ^a ^b ^c ^d ^e ^f ^g Korkmaz, Zeynep (2010). Oğuz Türkçesinin tarihi gelişme süreçleri 24 Aralık 2012 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Turkish Studies, International Periodical For the Languages, Literature and History of Turkish or Turkic, Volume 5/1 Winter 2010
^ Brockelmann, Carl (1954). Osttürkische Grammatik der islamischen Literatursprachen Mittelasiens. Leiden (Almanca)
^ Divanü Lûgat-it-Türk Tercümesi, çeviren Besim Atalay, TDK yayınları:523, Ankara 1941, cilt: 3, sayfa: 412-416
^ Daşdemir, Muharrem (2008). Anadolu ağızlarında çekimli yapılarda ortaya çıkan +(E)n eki ve buna bağlı ses değişmeleri 17 Mart 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. A.Ü. Türkiyat Araştırmaları Enstitüsü Dergisi Sayı 36 Erzurum 2008, sayfa: 12
^ Togan, Zeki Velidi (1981), Umumi Türk Tarihi’ne Giriş, İstanbul.
^ Banguoğlu, Tahsin (1959). “Oğuzlar ve Oğuzeli Üzerine”, Türk Dili Araştırmalar Yıllığı Belleten 1959, sayfa: 10
^ ^a ^b ^c ^d Gelekçi, Cahit (2004). Türk Kültüründe Oğuz-Türkmen-Yörük Kavramları 20 Şubat 2017 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Türkiyat Araştırmaları Dergisi, Güz 2004, Sayı 1 ISSN 1305-5992
^ "Türk Meclisi: Salar (Salur Türkleri)". 5 Mart 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 12 Mart 2013.
^ Teres, Ersin (2012). Salır Türklerinin kaynakları ve Salır Türkçesi üzerine araştırmalar^[]. Türkiyat Mecmuası, cilt 22, Güz 2012, sayı 2, sayfa: 103-126
^ Marat Durduyev (yazan), Saadettin Gömeç (çeviren). Çin Türkmenleri 31 Ocak 2012 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Aşkabat, 1992; Tarih Arastırmaları Dergisi, C. 19, S. 30, Ankara 1998, s. 319-364.
^ "Tarihportali.org- Türkiye Kelimesi". 19 Ekim 2013 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 17 Şubat 2017.
^ Solak, Ömer (2009). II. Meşrutiyet Dönemi Romanında “Türk” ve Türklük 6 Ekim 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Selçuk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi • 21 / 2009
^ Lewis, Bernard (2000). Modern Türkiye’nin Doğuşu. Türk Tarih Kurumu Yayınları, Ankara
^ ^a ^b Eröz, Mehmet (1991). Yörükler, İstanbul, Türk Dünyası Araştırmaları Vakfı
^ Timurtaş, Faruk Kadri (önceki: Faruk Demirtaş) (1949). Osmanlı Devrinde Anadolu'da Oğuz Boyları I 11 Temmuz 2012 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi Dergisi. cilt: 7 sayı: 2, sayfa: 321-365.
^ ^a ^b Büyükcan Sayılır, Şeyda (2012). Göçebelik, Konar-Göçerlik Meselesi ve Coğrafi Bakımdan Konar-Göçerlerin Farklılaşması. Türk Dünyası İncelemeleri Dergisi / Journal of Turkish World Studies, XII/1 (Yaz 2012), sayfa: 563-580.
^ ^a ^b ^c ^d ^e "Arşivlenmiş kopya". 6 Ocak 2014 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 10 Mart 2013.
^ Halaçoğlu, Yusuf. Anadolu'da Aşiretler, Cemaatler, Oymaklar (1453-1650): Türkmen ve Yörük Grupları 23 Mayıs 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
^ ^a ^b Divanü Lûgat-it-Türk Tercümesi, çeviren Besim Atalay, TDK yayınları:521, Ankara 1941, cilt: 1, sayfa: 55
^ Divanü Lûgat-it-Türk Tercümesi, çeviren Besim Atalay, TDK yayınları:521, Ankara 1941, cilt: 1, sayfa: 55-58
^ ^a ^b ^c ^d ^e ^f ^g ^h ⁱ ^j Kemal Üçüncü (2006). Anadolu ve Balkanların Fethi Sürecinde Türkmen Boylarının Hazar ötesinden Taşıdığı Sözlü Kültürün işlevi 26 Ekim 2017 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Türk Dünyası Araştırmaları sayı 165, Aralık 2006.
^ (1945). Ebu'l Ferec Tarihi (1945 bas.). Türk Tarih Kurumu.
^ ^a ^b Sümer, Faruk (1972). Oğuzlar, Türkmenler : tarihleri, boy teşkilâtı, destanları (İkinci bas.). Ankara: Ankara Üniversitesi Basımevi. ISBN . 18 Nisan 2022 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 8 Mart 2013.
^ Prof. Yaşar Yüce-Prof. Ali Sevim: Türkiye tarihi Cilt I, AKDTYKTTK Yayınları, İstanbul, 1991 p 28-29
^ Kara, Mehmet (Hzl. Ahmet Bican Ercilasun), Türk Lehçeleri Grameri. Akçağ Yayınları, 1.Baskı, Ankara 2007, sayfa: 233-234
^ Hacı Veysel Eroğlu. Türkmen Türkçesiyle Türkiye Türkçesinin Akrabalık Adlarının Karşılaştırılması 6 Ocak 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
^ Gündüz, Tufan, (1997). Anadolu’da Türkmen Aşiretleri “Bozulus Türkmenleri 1540-1640”, Bilge Yayınları, Ankara.
^ Gündüz, Tufan (2008). Anadolu'da Türkmen Aşiretleri. Yeditepe Yayınevi, İstanbul, 2008.
^ Faruk Söylemez (2004). Anadolu'da Sahte Şah İsmail İsyanı 19 Mart 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi Sayı : 17 Yıl : 2004/2 (71-90 s.)
^ Ali Çelik. Karadeniz Bölgesinde Çepni Varlığı ve Samsun'da bir Çepni Köyü 20 Mart 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
^ Yiğit Uysal, Dersimli Anadolu Türkmenleri ve Onların Tarihi Süreç İçerisindeki Yeri Proje Çalışması 17 Ekim 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
^ Turan, Şakir (2011). Moğolların Anadolu’yu İstilası Sonrası Batı Anadolu’da Türkmen Tarzında Şekillenme 13 Ağustos 2012 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Dumlupınar Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, sayı: 20, Nisan 2011, sayfa: 185-194
^ ^a ^b ^c ^d ^e ^f ^g Erdönmez, Celâl (2007). "Kıbrıs Tarihi Ders Kitaplarında Osmanlı Devrinde Kıbrıs'a Yapılan Sürgünlerle İlgili Bazı Tespitler" 24 Ocak 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., Süleyman Demirel Üniversitesi Fen Edebiyat Fakültesi Sosyal Bilimler Dergisi, Sayı XV, Isparta 2007, s. 65-90.
^ "XVIII. Yüzyıl Rakka Sürgünü". 7 Eylül 2012 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 17 Mart 2013.
^ ^a ^b ^c ^d ^e ^f ^g ^h ⁱ ^j ^k ^l ^m ⁿ ^o ^p ^q ^r ^s ^t Öztürkmen, Ali ve Oytun Orhan (2011). Suriye’de Değişimin Gündeme Taşıdığı Toplum: Suriye Türkmenleri 24 Aralık 2012 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Ortadoğu Analiz, Kasım 2011 - Cilt: 3 - Sayı: 35, Ortadoğu Stratejik Araştırmalar Merkezi
^ Divanü Lûgat-it-Türk Tercümesi, çeviren Besim Atalay, TDK yayınları:523, Ankara 1941, cilt: III, sayfa: 14-15
^ Karaca, Behset (2008). "1522-1532 Tarihlerinde Menteşe Bölgesi Yörükleri" 3 Eylül 2014 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., Fırat Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, cilt: 18, sayı: 2, sayfa: 403-440, Elazığ, 2008.
^ Saydam, Abdullah (2009). Sultanın Özel Statüye Sahip Tebaası: Konar-Göçerler 24 Aralık 2012 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. SDÜ Fen Edebiyat Fakültesi Sosyal Bilimler Dergisi, Aralık 2009, Sayı: 20, sayfa: 9-31.
^ Artun, Erman. “Çukurova Konar-Göçer Türkmenlerinin Halk Kültürlerinde Eski Türk İnançlarının İzleri” 20 Mart 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
^ ^a ^b Selçuk Sakatoğlu (yazı) & Ayaz F. Pınar (fotoğraflar). Toroslar'ın Son Göçerleri Sarıkeçililer^[]. Atlas, 17 Ocak 2011
^ Gürdal, Mustafa (1976). "Antalya Yürükleri" 10 Eylül 2014 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Türk Etnografya Dergisi, Sayı:15
^ ^a ^b Sarı, Serkan (2008). XV-XVI Yüzyıllarda Menteşe, Hamid ve Teke Sancağı Yörükleri 29 Ağustos 2014 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. TC. Süleyman Demirel Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Tarih Anabilim Dalı, Doktora Tezi, Isparta
^ Dulkadir, Hilmi (1997). İçel'de son Yörükler: Sartkeçililer, İçel Valiliği Yayınları
^ Németh Gyula, A hongfoglaló magyarság kialakulása, Budepest 1930, sayfa: 34
^ Gökbilgin, M. Tayyib (1957). Rumeli'de Yürükler, Tatarlar ve Evlâd-ı Fâtihân 22 Ocak 2022 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. İÜ. Edebiyat Fakültesi yay. no: 748, Osman Yalçın Matbaası, İstanbul
^ Kızıl Oğuzlar yahut Kocacıklar hakkında ilk bilgiler ve Anadolu'daki varlıkları^[]
^ Çevik, Hikmet (1971). Tekirdağ Yürükleri, Tekirdağ Halkevi Yayını, İstanbul
^ Kalafat, Yaşar Kaya (1994). Orta Toroslar ve Makedonya Yörükleri Halk İnançlari Karşılaştırması-I 6 Ekim 2015 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Millî Folklor, Aylık Türk Dünyası Folklor Dergisi cilt 3, yıl 6, sayı 23, Güz 1994, sayfa 34-36;
^ ^a ^b ^c "Honamlı Yörükleri". 17 Mart 2013 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 24 Mart 2013.
^ ^a ^b "Honamlı Yörükleri Kültür ve Dayanışma Derneği". 18 Mart 2013 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 14 Mart 2013.
^ ^a ^b "Honamlı keçisi" (PDF). 19 Mart 2013 tarihinde kaynağından (PDF) arşivlendi. Erişim tarihi: 24 Mart 2013.
^ Tanyıldız, Ali (1990). Orta Asya'dan Gedikli mahallesi'ne Honamlı Yörükleri. 2. baskı 1990, Isparta
^ "Arşivlenmiş kopya". 28 Mart 2022 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 17 Mayıs 2020.
^ "Yörüklerin İnanç ve Adetleri". 18 Mart 2013 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 15 Mart 2013.
^ NTV MSNBC: Sarıkeçili Yörükleri 20 Şubat 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Foto-Röportaj Fatih Pınar
^ Anadolu'nun Son Göçerleri Sarıkeçililer^[] (47.inci Antalya Film Festivalinde Belgesel dalında yarışan, Yönetmen Yüksel Aksunun Çektiği 'Anadolu'nun Son Göçerleri Sarıkeçililer' belgesel filmi belgesel dalında birincilik ödülü aldı)
^ ^a ^b ^c ^d ^e ^f Dulkadir, Hilmi Sarkeçililer 25 Kasım 2011 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. sayfa: 481-488
^ Cevdet Türkay, Oymak Aşiret ve Cemaatla, Tercüman Kaynak Eserler dizisi 1
^ Yavuz Çolak (Vet. Sağ. Tek.). Toroslara hükmedenler: Sarıkeçili yörükleri 18 Mart 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
^ Radikal gazetesi: Sarıkeçili Yörükleri, dağda hapis 11 Nisan 2008 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
^ Demir, Necati (2012). Orta ve Doğu Karadeniz Bölgesinde Çepni Türkmenleri ile Güvenç Abdal Ocağı'nın Kuruluşu^[]. Türk Kültürü ve Hacı Bektaş Velî Araştırma Dergisi, 63 p. 77-110
^ Bayraktar, Hakkı. Doğu Karadeniz ve Ağasar Çepnileri 29 Şubat 2012 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
^ Caferoğlu, Ahmet (1954). “Pallacı,Tahtacı ve Çepni Dillerine Dair”, Türkiyat Mecmuası, c.XI, İ.Ü. Ed.Fak.Yay., sayfa: 41-56.
^ Sevinçli, Efdal. Özel gizli bir dil 5 Mart 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
^ ^a ^b ^c ^d ^e ^f ^g ^h ⁱ Şimşek Umaç, Zeynep (2010). Gaziantep Çepni ağzının Türkiye Türkçesi ağız gruplarını belirleyen özellikler bakımından değerlendirilmesi 5 Mart 2016 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Türk Dünyası İncelemeleri Dergisi / Journal of Turkish World Studies, Cilt: X, Sayı 1, Sayfa: 185-206, İzmir 2010.
^ Sümer, Faruk (1993). "Çepni". Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi. Cilt 8. Türkiye Diyanet Vakfı. ss. 269-270. 8 Haziran 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi8 Haziran 2020.
^ Şahin, Halil İbrahim (2004). Balıkesir Çepni Kültürü, Balıkesir Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Balıkesir 2004
^ ^a ^b Mutlu, Hüseyin Kahraman (2011). Balıkesir ve Batı Anadolu Yöresi Tahtacı Türkmenleri 13 Mayıs 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Turkish Studies - International Periodical For The Languages, Literature and History of Turkish or Turkic, Volume 6/1 Winter 2011, p. 1503-1511
^ Çıblak, Nilgün (2003). “Mersin Tahtacı Kültüründeki Terimler Üzerine Bir Deneme” 12 Kasım 2011 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., Folklor / Edebiyat, C.IX, S. XXXIII, ss.217-238.
^ Şahin, İlkay (2012). Güç İlişkileri Ağının Aktörleri Olarak Ortodoksi ve Heterodoksi: Tahtacı Raporu Örneği 4 Mart 2016 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. The Journal of Academic Social Science Studies volume 4, issue 5, p. 435-455, October 2012
^ "Arşivlenmiş kopya". 2 Şubat 2013 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 9 Mart 2013.
^ Ali Kenanoğlu ve İsmail Onarlı, Hubyar Sultan Ocağı ve Beydili Sıraç Türkmenleri. HUBYAR Kültür Derneği Yayınları, İstanbul, 2003
^ ^a ^b ^c ^d ^e Ayata, Saim (2006). Kırşehir Yöresi Abdallarının Din'i İnançları Üzerine Bir Araştırma 28 Eylül 2012 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. TC. Erciyes Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Felsefe ve Din Bilimleri Anabilim Dalı, Dinler Tarihi Bilim Dalı, Doktora Tezi, Temmuz 2006, Kayseri
^ Gürsoy, Şahin (2005). Türkiye Abdalları. Platin Yayınları
^ Çingenelerin Sitesi: Kaybettiklerimiz (2) Diller 22/6/2007 27 Nisan 2011 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.(= Anadolu'nun kimi bölgelerinde Geygel Çingeneleri ve Romani Çingeneleri birlikte yaşamaktadırlar. Buralarda Geygel Çingenelerinin diline çok sayıda Romani sözcüğün de girdiğini görüyoruz. Buna benzer çok sayıda örnek verilebilir. Kimi yerlerde Çingene grupları içlerinde yaşadıkları toplumla ayni gramer yapısına sahip olan diller kullanırlar. Örneğin Anadolu Türkçesi ile Abdal dili ayni kökten gelen Turani dillerdir. Ne var ki, Abdal Çingeneleri dillerini ayni zamanda bir savunma aracı olarak kullandıklarından bu dile zaman içerisinde Farsça, Lugha, Romani kökenli sözcükler girmiştir. Bu sözcükler hemen hemen Anadolu Türkçesi ile ayni olan bir gramerle birlikte kullanılırlar. Ne var ki Abdal olmayanlar gramer yapısı ayni olsa da sözcük haznesi çok farklı olduğundan bu dili anlayamazlar.)
^ ^a ^b Aksüt, Ali, Abdallar 28 Haziran 2012 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
^ Aksüt, Ali. Abdallarla İlgili Notlar, Folklor Edebiyat, cilt: VIII, sayı: 29, sayfa: 11-20
^ Özönder, M. Cihat (1988). "Simbiyotik Bir Cemaat Andırın Çevresi Abdalları" Türk Folkloru Araştırmaları, Öztek Matbaacılık, sayfa: 54-64
^ Poyrazoğlu, Nuri. "Çukurova Abdalları Üzerine", Folklor Edebiyat, cilt: l, sayı: 2, sayfa: 75-79
^ Özhan, Mevlüt (1991). "Kırşehir Abdallarında Sosyal Yaşam", Anadolu Folkloru, cilt: 2, sayı: ll, Temmuz-Ağustos-Eylül 1991, sayfa: 452-455.
^ Sarıkaya, Mahmut & Seyfeli, Mahmut (2004). “Kırşehir Abdal / Teber Dili ve Anadolu, Azerbaycan, Özbekistan Gizli Dilleriyle İlgisi” 8 Eylül 2014 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., TÜBAR-XV-/2004, 243-278.
^ Kolukırık, Suat (2009). “Çingene Olduğu Düşünülen Gruplarda Kimlik: Teber (Abdal) Kimliği,” Kimlikler Lütfen, Türkiye Cumhuriyeti’nde Kültürel Kimlik Arayış ve Temsili (Derleyen Gönül Pultar), Ankara: ODTÜ, 244-254.
^ M. Fuad Köprülü; "Abdal", Edebiyat Araştırmaları II, Ötüken Yayınları, İstanbul 1989, sayfa: 411
^ M. Şakir Ülkütaşır; “Abdallar”, Türk Kültürü Dergisi, Ayyıldız Matbaası, Ankara 1968, sayfa: 251
^ Ali Rafet Özkan (2000). Türkiye Çingeneleri, T.C. Kültür Bakanlığı yayınları, Ankara, sayfa: 32.
^ ^a ^b ^c ^d Parlak, Erol (2012). Anadolu Türkmen müzik sanatında bir Abdal deha: Neşet Ertaş^[]. Türk Kültürü ve Hacı Bektaş Veli Araştırma Dergisi, sayı: 61, sayfa: 289-312
^ Kemal Samancıgil (1945). Bektaşilik Tarihi, Tecelli Matbaası, İstanbul, sayfa: 93.
^ Haykır, Tayfun. Besim Atalay'ın Niğde Maarif Müdürüyken Kaleme Aldığı Bir Yazı Dizisi: “Anadolu'da Türklük” 18 Mayıs 2015 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
^ Yıldırım, Faruk (2011). Abdal Gizli Dili, İnceleme-Sözlük. Karahan Kitabevi Yayınları.
^ Günşen, Ahmet (2004). “Kırşehir, Hacıbektaş, Kaman ve Keskin Yöresi Abdallarının Gizli Dilleri: Teberce”, V. Uluslararası Türk Dili Kurultayı Bildirileri I, (20-26 Eylül 2004), Ankara, TDK Yayınları, 1315-1343
^ Tooru Hayasi & Faruk Yıldırım (2004). A report on the vocabulary of Abdal (Teber) in Southern Anatolia 12 Kasım 2011 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Research Reports, Department of Linguistics, University of Tokyo (Japonca)
^ Türkçe Sözlük, Türk Dil Kurumu, 10. baskı, Ankara, 2005, sayfa: 677
^ ^a ^b Yalman (Yazgın), Ali Rıza (1977). Cenupta Türkmen Oymakları. Haz.: Sabahat Emir, Kültür BakanlığıYay. Ankara. [< 1931, Cenup’ta Türkmen Oymakları I, İstanbul:Burhanettin Matbaası, 95 s.; 1933, Cenup’ta Türkmen Oymakları II, Ankara:Hâkimiyet-i Milliye Matbaası,96 s.; 1933, Cenup’ta Türkmen Oymakları III, Ankara:Hâkimiyet-i Milliye Matbaası, 102 s.]. Bkz. Ali Rıza Yazgın 29 Aralık 2012 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. biyografisi
^ Marsh, Adrian (2008). Etnisite ve Kimlik: Çingenelerin Kökeni 12 Ocak 2011 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Biz Buradayız! Türkiye'de Romanlar, Ayrımcı Uygulamalar ve Hak Mücadelesi. Edirne Roman Derneği, European Roma Right Centre, Helsinki Yurttaşlar Derneği, Nisan 2008, İstanbul
^ Ladstätter, Otto und Andreas Tietze (1994). Die Abdal (Äynu) in Xinjiang. Verlag der Österreichischen Akademie der Wissenschaften, Wien 1994, . (Almanca)
^ Marginal Groups and Itinerants by Ingvar Savanberg pages 602 to 612 in Ethnic groups in the Republic of Turkey / compiled and edited by Peter Alford Andrews, with the assistance of Rüdiger Benninghaus (Wiesbaden : Dr. Ludwig Reichert, 1989)
^ "Geygel Türkmenleri". Gündüz, A. (2022). Geygel Aşiretine Ait Nfs.D 1907-1908- 1909 Numaralı ve H 1260-1266 (M.1844-1850) Tarihli Nüfus Defterlerinde Tespit Edilen Bilgiler. Demokrasi Platformu.
^ ^a ^b ^c Kuzucu, Kemalettin (2004). "Osmanlı Döneminde Sivas İlbeylileri ve İlbeyli Kazası". Osmanlı Tarihi Araştırma ve Uygulama Merkezi Dergisi, Sayı 15, Ankara 2004, sayfa: 165-183.
^ "Arşivlenmiş kopya". 15 Mart 2013 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 11 Mart 2013.
^ ^a ^b ^c ^d ^e Kaya, Doğan (2008). İlbeylioğlu Hikâyesinin Türk Kültürü İçindeki Yeri ve Sivas Eşmetni 2 Ağustos 2020 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Uluslararası Gaziantep Araştırmaları (Sözlü Kültür, Dil Ve Edebiyat) Sempozyum, Gaziantep, 10-12. 04.2008
^ ^a ^b Kaya, Doğan (2006). Sivas İlbeyi Yöresi Türkmenleri Halk Şairleri 18 Temmuz 2020 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., Serhat Kültür, Mayıs-Haziran 2006, sayfa: 42-45. / Erciyes Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, sayı: 20. Kayseri 2006, sayfa: 79-88.
^ Boyacıoğlu, Ramazan (1999). Karamanoğulları'nın kökenleri 19 Mart 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Cumhuriyet Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi C.I S.3 Sivas 1999 s.,27-50
^ Sümer, Faruk (1980). Oğuzlar-Türkmenler, Ankara.
^ Yalçınkaya, Elvan (2011). Avşar Türkmenlerinin Kastamonu Çevresindeki İzleri^[]. Türk Kültürü ve Hacı Bektaş Veli Araştırma Dergisi, 59, sayfa: 91-00
^ ^a ^b Özdemir, Ahmet Z. (1985). Avşarlar ve Dadaloğlu, Ankara
^ "avsarobasi.com: Avşarlar ve Alevilik". 4 Mart 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 11 Mart 2013.
^ Kaya, Adnan Menderes (2004). Avşar Türkmenleri 6 Mart 2016 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., Geçit Yayınları, Mayıs 2004, Kayseri
^ "avsarobasi.com: Avşar Obaları Listesi". 20 Mayıs 2013 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 11 Mart 2013.
^ ^a ^b ^c ^d ^e ^f Bilgili, Ali Sinan (1999). Osmanlı'ya Karşı Bir Türkmen Boyu: Tarsus Varsakları 19 Mart 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Osmanlı, IV, Ankara, 1999, s.170-179
^ ^a ^b Gökbel, Ahmet (2007). Anadolu'da Varsak Türkmenleri. Atatürk Kültür Dil ve Tarih Yüksek Kurumu, Atatürk Kültür Merkezi yayınları: 349, Araştırma inceleme dizisi: 50. Genişletilmiş 2.baskı 2007, Ankara
^ Gökbel, Ahmet (1998), Anadolu Varsaklar’ında İnanç ve Adetler, Atatürk Kültür Merkezi Baskanlığı Yayınları, Ankara.
^ Poş, Abdullah (2005). Osmanlı Döneminde Tarsus (1516-1923) 4 Mart 2016 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Çukurova Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, cilt: 5, sayı: 1, Ocak-Haziran 2005
^ Prof. Dr. Hasan Eren, Türk Dilinin Etimoloji Sözlüğü, Ankara 1999, sayfa: 433)
^ ^a ^b ^c Bülbül, Davut (2006). Düziçi'nde geçiş dönemleri (doğum-evlenme-ölüm) 17 Mart 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. TC. Niğde Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Türk Dili ve Edebiyatı Anabilim Dalı, Türk Halk Edebiyatı Bilim Dalı, yüksek lisans tezi. Niğde
^ "Malazgirt'ten Kayseri'ye". 3 Nisan 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 14 Mart 2013.
^ "Arşivlenmiş kopya". 2 Mayıs 2013 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 13 Mart 2013.
^ Sadun Köprülü, Biz Türkmeniz : Tanınmış Yiğit Türkmen Barak Aşireti Oymağı^[]
^ ^a ^b ^c ^d ^e Andaç Şahin, Özlem (2007). Gaziantep'te yaşayan Barak Türkmenleri'nin inanç, adet ve geleneklerinin dinler tarihi açısından değerlendirilmesi 16 Mart 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. TC. Erciyes Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Felsefe ve Din Bilimleri Anabilim Dalı, Dinler Tarihi Bilim Dalı, Yüksek Lisans Tezi, Ocak 2007, Kayseri
^ Hürriyet gazetesi: Böyle olur Türkmen düğünü^[], 05 Haziran 1999
^ Özbaş, Ömer (1958). Gaziantep Dolaylarında Türkmenler ve Baraklar, Gaziantep.
^ Kırzıoğlu, M. Fahrettin (1964), “Kars-Ardahan Türkmanları”, Türk Folklor Araştırmaları Dergisi, Ağustos 1964, Sayı: 181, sayfa: 3495-97.
^ Kalafat, Yaşar (2007), “Karşılaştırmalı Dadali Türkmen Halk İnançları”, GAP Bölgesinde Alevi Bektaşi Yerleşmeleri ve Şanlıurfa Kültür Mozayığında Kısas Uluslararası Sempozyum Bildirileri, 25-27 Mayıs 2007 Şanlıurfa, Cem Vakfı, İstanbul, sayfa: 209-215.
^ ^a ^b ^c ^d ^e ^f ^g ^h ⁱ ^j ^k ^l ^m Kalafat, Yaşar (2008). Dadalı Türk Halk İnançları 12 Kasım 2011 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. & kendi sitesindeki tekrarı 4 Mart 2014 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. (17.01.2008)
^ ^a ^b ^c Küçükuğurlu, Murat (2012). Cumhuriyetin ilk yıllarında Kars-Erzurum yöresi Alevi-Türkmenleri ve Esat Uras'ın bir raporu 19 Mart 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Türk Kültürü ve Hacı Bektaş Velî Araştırma Dergisi sayı: 62, sayfa: 183-198
^ Kırzıoğlu, M. Fahrettin (2008), “Ahıska-Ardahan-Artvin ve Oltu’da Hıristiyan Atabekler Hükümeti-I (1268-1578)” 6 Mart 2020 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., Bizim Ahıska, Yıl: 4, Sayı: 10, Bahar 2008.
^ ^a ^b ^c Kırzıoğlu, M. Fahrettin (1964), “Kars-Ardahan Türkmanları”, Türk Folklor Araştırmaları Dergisi, Ağustos 1964, Sayı: 181, sayfa: 3495-97.
^ Ercilasun, Ahmet Bican (2002). Kars İli Ağızları, Ses Bilgisi, TDK Yayınları, Ankara, sayfa: 99
^ “Bizans Ordusunda Ücretli Türk Askerler (XI.-XII. Yüzyıllar)”, Selçuk Üniversitesi Türkiyat Araştırmaları Dergisi, S. 25, 2009, s. 53-69.
^ “Batı Anadolu’daki Türk Yayılışına Karşı Bizans İmparatorluğu’nun Kuman-Alan Topluluklarını Balkanlardan Anadolu’ya Nakletmesi”
^ “IV. Haçlı Seferi’nin Ardından Batı Anadolu’da Mücadele Eden İki Rakip: İstanbul Latin Krallığı ve İznik İmparatorluğu”, Cihannüma Tarih ve Coğrafya Araştırmaları Dergisi, S.1., Temmuz, 2015, s. 9-25.
^ The Late Byzantine Army Arms and Society 1204-1453, University of Pennsylvania Press, Philedelphia, 1992
^ BASKICI, M. Murat, Bizans Döneminde Anadolu İktisadi ve Sosyal Yapı (900-1261), 2. Baskı, Phoneix Yayınevi, Ankara, 2009.
^ BELDİCEANU-STEİNHERR, Irene, “Bitinya’da Gayrimüslim Nüfus (14. Yüzyılın ikinci yarısı- 15. Yüzyılın ilk yarısı)”, Osmanlı Beyliği 1300-1389, ed. Elizabeth A. Zacharıadou, çev. Gül Çağalı Güven, İsmail Yergun, Tülin Altınova, 2. Baskı, Tarih Vakfı Yurt Yayınları, İstanbul, 1997, s. 8-22.
^ GOLUBOVSKİY, P.V., Peçenegi, Torki i Polovtsı Rus i Step Do Naşestviya Tatar, Veçe, Moskva, 2011.
^ Bizans’ın Son Yüzyılları 1261-1453, çev. Bilge Umar, Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları, İstanbul, 2016.
^ ÖZTÜRK, Meriç T., The Provıncıal Arıstocracy In Byzantine Asia Minor (1081-1261), Boğaziçi Üniversitesi, Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi, İstanbul, 2013.
^ VASARY, Istvan, Kumanlar ve Tatarlar Osmanlı Öncesi Balkanlar’da Doğulu Askerler (1185-1365), 2. Baskı, çev. Ali Cevat Akkoyunlu, Yapı Kredi Yayınları, İstanbul, 2015.
^ WOLF, Robert Lee, “The Latın Empire Of Constantinople 1204-1261”, A History Of The Crusaders, Volume II Later Crusades (1189-1311), General ed. Kenneth M. Setton, ed. By. Robert Lee Wolf and Harry W. Hazard, The Unıversıty Of Wısconsın Press, Madıson, Milwaukee and London, 1969, s. 187-233.
^ “A Broken Miror: The Kıpçak World In The Thırteenth Century”, The Other Europe ın the Middle Ages, Avars, Bulgars, Khazars and Cumans, ed. By. Florin Curta, Roman Kovalev, Brill, Leiden-Boston, 2008, s. 379-412.
^ KEÇİŞ, Murat, “XIII.-XIV. Yüzyıl Bizans ve İslam Kaynaklarına Göre Kuzeybatı Anadolu Yol Ağları”, Belleten, C. LXXVII, S. 280, 2013, Ankara, s. 849-874.
^ "Bolu, bölgeye yapılan akınlar sırasında Horasanlı Aslahaddin tarafından fethedildi. 1074'te Bolu'ya yerleşen Türkmenler, Bizanslıların çok önceleri Balkanlardan getirdikleri Bulgar, Peçenek, Uz ve Kuman Türkleri ile kolayca kaynaştılar. Bolu ve köyleri tamamen Türkleşerek Türk isimleri aldılar". 5 Mart 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi.
^ "14 -17. YÜZYILLAR ARASINDA ANADOLU'YA GELEN TÜRK GÖÇLERİ VE ANADOLU'NUN DOĞUSUNDA MEYDANA GELEN DEMOGRAFİK DEĞİŞMELER". 5 Haziran 2022 tarihinde kaynağından arşivlendi25 Haziran 2022.
^ "Anadolu'da Son Türk İskânı: İznik İmparatorluğu'nda Kuman-Kıpçaklar Ve Yalova Kazımiye (Yortan) İle Elmalık (Saruhanlı) Köylerindeki Varlıkları". 19 Nisan 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi25 Haziran 2022.
^ "Manav Türkleri Hakkında Bilgi". 28 Şubat 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi.
^ Acar, Kenan (2010). Kuzeybatı Anadolu Manav Türkmen Ağızları Üzerine Birkaç Not 4 Mayıs 2014 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. SAÜ Fen Fakültesi Dergisi 2010 (II)
^ "Arşivlenmiş kopya". 20 Ekim 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 19 Ekim 2020.
^ Dr. Frayliç, Mühendis Ravlig, Türkmen Aşiretleri, Aşina Kitaplar, 2008, s.51.
^ ""Tuncelinin etnik yapısı - Etnikce"". Etnikce. 11 Haziran 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 11 Haziran 2021.
^ ""Çemişgezekin etnik yapısı - Etnikce"". 19 Mayıs 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 11 Haziran 2021.
^ ""Hozatta ki Türkmen nüfusu ve Hozatın etnik yapısı - Etnikce"". 26 Mayıs 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 11 Haziran 2021.
^ ""Ballıca, Nazımiye - Vikipedi"". 30 Ekim 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 11 Haziran 2021.
^ ""Ramazanköy, Nazımiye - Vikipedi". 26 Kasım 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 11 Haziran 2021.
^ ^a ^b ^c ^d ^e ^f ^g Ocak, Ahmet Yaşar (2002). Sarı Saltık: Popüler İslam'ın Balkanlar'daki Destanı Öncüsü (XIII. Yüzyıl). Ankara 2002. → Mustafa Uyar tarafından yapılan tanıtma yazısı 24 Aralık 2012 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
^ Saltık, Veli (2006). Sarı Saltuk ve Saltuklular 2 Aralık 2012 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Hacı Bektaş Velî Dergisi Yıl: 2005, Sayı: 34
^ ^a ^b İnalcık, Halil (2005). Türkler ve Balkanlar 11 Haziran 2012 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Balkan Türkoloji Araştırmaları Merkezi, BAL-TAM Türklük Bilgisi 3, Prizren, Eylül- 2005
^ Wittek, Paul (1952). "Yazijioghlu 'Ali on the Christian Turks of the Dobruja". Bulletin of the School of Oriental and African Studies. 14 (3). Cambridge University Press on behalf of School of Oriental and African Studies. ss. 639-668. doi:10.1017/S0041977X00088595. ISSN 0041-977X. JSTOR 609124.
^ ^a ^b Cebeci, Ahmet. Gagauzların atası Uzlar ve göç yolları^[]
^ ^a ^b ^c ^d Gagavuz Türkleri^[]
^ Nayır, Yaşar Nabi (1936). Balkanlar ve Türklük, Ankara 1936, sayfa: 89
^ ^a ^b ^c Pay, Salih (2009). Rumeli Fatihi Osmanlı Şehzadesi: Gazi Süleyman Paşa 3 Ağustos 2012 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. T.C. Uludağ Üniversitesi, İlâhiyat fakültesi Dergisi, Cilt: 18, Sayı: 1, 2009, sayfa: 279-297
^ ^a ^b ^c Doğan, Hakan (2009). Osmanlı Devleti'nin Rumeli'nin İskânında Uyguladığı Yöntem ve Stratejiler 21 Mayıs 2014 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Gazi Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, Reşat Genç Özel Sayısı-I, cilt: 29, Ankara, 2009, sayfa: 657-674.
^ Aktepe, M. Münir. "XIV ve XV. Asırlarda Rumeli'nin Türkler tarafından İskânına Dair". Türkiyat Mecmuası. Cilt X (İstanbul 1953). ss. sayfa 300.
^ Çavuşoğlu, Halim (2007). “Yugoslavya-Makedonya” Topraklarından Türkiye’ye Göçler ve Nedenleri 15 Aralık 2011 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. bilig, Bahar / 2007, sayı 41, sayfa: 123-154
^ Göyünç, Nejat. "Kıbırs'ta Türk İdaresi". Türk Federasyon. 11 Ocak 2012 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 14 Mayıs 2009.
^ ^a ^b "avsarobasi.com: Kıbrıs Avşarları". 14 Mart 2013 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 13 Mart 2013.
^ Yükselen Abdurrezzak Peler, Gökçe (2012). Kıbrıs'ta Türkler tarafından konuşulan lisanın adı ne olmalıdır? 14 Mart 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Diyalektolog yaz 2012, sayı 4, sayfa: 89-103
^ Gümüşatam, Gürkan (2009). Kıbrıs ağzı üzerine hazırlanan sözlükler ve bu sözlüklerdeki yöntem sorunları^[]
^ Erdoğan Saracoğlu (2005), Bir Kıbrıs Masalında Kıbrıs Ağzı'nın Fonetik Özellikleri 12 Kasım 2011 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
^ Nurettin Demir, Kıbrıs Ağızları Üzerine Notlar 12 Ağustos 2011 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
^ "Nurettin Demir, Kıbrıs'ta Türkçe" (PDF). 12 Kasım 2011 tarihinde kaynağından (PDF) arşivlendi. Erişim tarihi: 11 Mart 2013.
^ Saadettin Yıldız, "Kıbrıs Türk Edebiyatı" Kavramından ne Anlamalıyız? 11 Kasım 2011 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
^ Nadejda Chirli ve Ahmet Pehlivan, Kıbrıs Türk Ağzında İtalyanca Sözcükler 13 Ocak 2012 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
^ Rıdvan Öztürk, Kıbrıs Rumcasındaki Türkçe ve Türkçe Yolu İle Girmiş Alıntı Kelimeler 9 Mayıs 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
^ Hasan Eren (1963), "Kıbrıs'ta Türkler ve Türk Dili", Onuncu Türk Dili Kurultayı Bildirileri, Ankara, s. 37-50.
^ Nurettin Demir, Kıbrıs Ağızlarında imiş Hakkında 9 Eylül 2016 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
^ Yılmaz, Hüseyin Raşit (2012). Türkiye'nin Türkmen Politikası ve Suriye Türkmenleri 12 Mayıs 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. Türkiye Ekonomi Politikaları Araştırma Vakfı. Ekim 2012
^ ^a ^b ^c ^d ^e ^f ^g ^h ⁱ Günümüzde Suriye Türkmenleri. — 2.2. Halep Türkmenleri, sayfa 11-21. // Suriye’de Değişimin Ortaya Çıkardığı Toplum: Suriye Türkmenleri. ORSAM Rapor № 83. ORSAM – Ortadoğu Türkmenleri Programı Rapor № 14. Ankara — Kasım 2011, 33 sayfa.
^ ^a ^b "Arşivlenmiş kopya". 20 Mart 2013 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 17 Mart 2013.
^ Ulya El-Hatip, Filistin Türkmenleri, Turan, Turancı fikir düşünce ve siyaset dergisi, Ocak 2005
^ Mehmet Çağrı, Filistin Türkmenleri, Fuzûlî Aylık Edebiyat sanat Kültür ve Folklor Dergisi, sayı: 4-5, Tennuz-Ağustos 1987
^ ^a ^b ^c ^d ^e ^f ^g Orhan, Oytun (2009). Saha çalışmasına dayalı bir araştırma: Lübnan Türkmenleri 4 Mart 2016 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Ortadoğu Analiz, Eylül’09 Cilt 1 - Sayı 9, Ortadoğu Stratejik Araştırmalar Merkezi
^ Orhan, Oytun (2010). Unutulan Türkler: Lübnan'da Türk Varlığı 5 Mart 2016 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. ORSAM Ortadoğu Stratejik Araştırmalar Merkezi, Rapor No: 11, Şubat 2010
^ Charles Winslow, Lebanon: War and Politics in a Fragmented Society, London and New York: Routledge Pub., s. 15’ten aktaran, Veysel Ayhan, Özlem Tür; Lübnan Sorunu ve Türkiye: Savaş, Barış ve Direniş, Ankara: ORSAM Yay., 2009, (Baskıda)
^ Salibi, Kamal (2005), A House of Many Mansions: The History of Lebanon Reconsidered, I. B. Tauris, Londra, sayfa: 103.
^ "Lübnan'da Devr-i Alem". 20 Mart 2013 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 17 Mart 2013.
^ Fığlalı, Ethem Ruhi (1996). Türkiye'de Alevîlik, Bektaşîlik, İstanbul 1990, sayfa: 387
^ Bolay, Süleyman Hayri (2000). Günümüz Türkiye'sinde Aleviliğin ve Bektaşiliğin Başlıca Problemleri Üzerine Bir Deneme 19 Mart 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Hacı Bektaş Velî Araştırma Dergisi, sayı: 13, sayı: 13, s. 137-152
^ ^a ^b ^c Onat, Hasan (2003). Kızılbaşlık Farklılaşması Üzerine 12 Ekim 2022 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. İslamiyat, 6 (3) Temmuz-Ağustos, Ankara
^ Hans R. Roemer (yazan), Harun Yıldız (çeviren). Kızılbaş Türkmenler: Safevî teokrasisinin kurucuları ve kurbanları^[]. Hacı Bektaş Velî Araştırma Dergisi, XXXVIII, 81-92, (2006). Orijinal ismi “The Qizilbash Turcomans: Founders and Victims of the Safavid Theocracy” olan bu makale, editörlüğünü M. M. Mazzaoui ile V. B. Moreen‟in yapmış olduğu Intellectual Studies in Islam isimli çalışmanın içerisinde 27-39. sayfaları arasında yayınlanmıştır. (Utah, 1990).
^ ^a ^b Tavukçu, Sinan (2009). Alevi Türkmenlerin aşiretten cemaate dönüştürülmesi-III 22 Mart 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. 28 Ocak 2009
^ Veliyeva, Zülfiyye (2007). Safevilerin menşei ve Kızılbaşça^[]. Khazar Journal of Humanities and Social Sciences, cilt: 12, sayı: 1-2, sayfa: 332-344, Xəzər Universitəsi
^ İsfahan
^ İpek, Cemil Doğaç (2012). Güney Azerbaycan Türklerinde kimlik sorunu 14 Aralık 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Türk Dünyası İncelemeleri Dergisi / Journal of Turkish World Studies, XII/1 (Yaz 2012), sayfa: 267-283.
^ Sümer, Faruk (1992). Safevî devletinin kuruluşu ve gelişmesinde Anadolu Türklerinin rolü: Şah İsmail ile halefleri ve Anadolu Türkleri. Türk Tarih Kurumu. , . 12 Haziran 2014 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 26 Mart 2013.
^ ^a ^b Savory, R. M. and Roger Savory, Introduction to Islamic civilisation, (Cambridge University Press, 1976), 82.
^ Black, Edwin, Banking on Baghdad: inside Iraq's 7,000-year history of war, profit and conflict, (John Wiley and sons, 2004), 38.
^ ^a ^b C.E. Bosworth, "Turkish Expansion towards the west" in UNESCO HISTORY OF HUMANITY, Volume IV, titled "From the Seventh to the Sixteenth Century", UNESCO Publishing / Routledge, p. 391: "While the Arabic language retained its primacy in such spheres as law, theology and science, the culture of the Seljuk court and secular literature within the sultanate became largely Persianized; this is seen in the early adoption of Persian epic names by the Seljuk rulers (Qubād, Kay Khusraw and so on) and in the use of Persian as a literary language (Turkish must have been essentially a vehicle for everyday speech at this time)
^ Concise encyclopedia of languages of the world, Ed. Keith Brown, Sarah Ogilvie, (Elsevier Ltd., 2009), 1110;Oghuz Turkic is first represented by Old Anatolian Turkish which was a subordinate written medium until the end of the Seljuk rule.".
^ "Arşivlenmiş kopya". 23 Nisan 2013 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 15 Mart 2013.
^ Grousset, Rene, The Empire of the Steppes: A History of Central Asia, (Rutgers University Press, 2002), 157; "...the Seljuk court at Konya adopted Persian as its official language.".
^ Encyclopedia Britannica: "Modern Turkish is the descendant of Ottoman Turkish and its predecessor, so-called Old Anatolian Turkish, which was introduced into Anatolia by the Seljuq Turks in the late 11th century ad." [1] 2 Nisan 2015 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
^ Çoban, M. Selda (2005). Divānu Luġati’t-Türk’te ‘Oguzca’ Kayıtlı Dil Malzemesi 26 Kasım 2015 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., AÜ. Sosyal Bilimler Enstitüsü, Türk Dili ve Edebiyatı Ana Bilim Dalı, Eski Türk Dili Bilim Dalı, Yüksek Lisans Tezi, Danışman: Doç.Dr. A. Melek Özyetgin, ss. VII+163.
^ Eker, Süer (2008). Farsçanın kıskacında Güney Azerbaycan Türkçesi 20 Mart 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Hacettepe Üniversitesi Türkiyat Araştırmaları Enstitüsü Türkiyat Araştırmaları sayı 9, Güz 2008, sayfa: 183-197
^ Doerfer, Gerhard (1987). İran'da Türkler 20 Mart 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. 23 Kasım 1987 günü Türk Dil Kurumunda yapılan konuşma'dan: Türk Dili, TDK Yay., Sayı: 431, Kasım 1987
^ Tulu, Sultan (2006). kitap tanıtımı: Gerhard Doerfer/Wolfram Hesche. Türkische Folklore-Texte aus Chorasan, Turcologica 38, Harrassowitz Verlag, Wiesbaden 1998, XIV + 504 S. + 2 harita.^[] Çankaya Üniversitesi Fen-Edebiyat Fakültesi, Journal of Arts and Sciences Sayı: 5, Mayıs 2006
^ Timurtaş, Faruk Kadri (1977). Türkiye Türkçesi'nin ana hatları^[]. İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı Dergisi, c. 23, 1977-1979, sayfa: 175-202
^ Âşık Paşa Garib-Nâme I/1, 1/2 19 Mart 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., hazırlayan: Kemal Yavuz, İstanbul, 2000
^ Karahan, Leylâ (1996). Anadolu Ağızlarının Sınıflandırılması, Türk Dil Kurumu Yayınları: 630, Ankara.
^ Büyükakkaş, Ahmet (2009). Türkiye Türkçesi Ağız Sözlükleri Üzerine Bir Deneme 5 Mart 2016 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Turkish Studies International Periodical For the Languages, Literature and History of Turkish or Turkic, Volume 4/4 Summer 2009
^ Eratalay, Sevda (2011). Kınık boyunun Alaşehir ağızlarına etkileri 19 Mart 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Turkish Studies - International Periodical For The Languages, terature and History of Turkish or Turkic, Volume 6/1 Winter 2011, p. 1039-1056, Turkey
^ Atmaca, Emine (2007). Antalya’nın Korkuteli İlçesi Ağzında Görülen Belirgin Ses Hâdiseleri 12 Mayıs 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Dil Araştırmaları Dergisi, Cilt: 1 Sayı: 1 Güz 2007, sayfa: 115-155
^ Erdem, Mehmet Dursun (2005). Kırşehir ve Konya ağızlarının Eski Anadolu Türkçesi yazı dilinin oluşumuna etkisi 25 Eylül 2015 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Karadeniz Araştırmaları, Sayı: 8, Kış 2005, sayfa: 56-65
^ Kılınç, Nurdan (2010). Antalya yöresi Yörük fıkraları üzerine bir araştırma 10 Ağustos 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. T:C. Süleyman Demirel Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Türk Dili ve Edebiyatı Anabilim Dalı, Yüksek Lisans Tezi, danışman: Mehmet Özçelik, Isparta 2010
^ Aslı, Büyükokutan (2007). Muğla yöresi Alevi Türkmenlerde evlilikle ilgili inanç ve pratikler^[]. Hacı Bektaş Velî Dergisi, yıl: 2007, sayı: 44.
^ Demir, Cihangir (2010). Türk topluluklarında evlenme ile ilgili bazı uygulamaların Kütahya-Simav yöresiyle karşılaştırılması^[]
^ Tuna, Sibel Turhan (2006). Türk Dünyasındaki Düğünlerde Koltuklama ve Kırmızı Kuşak Bağlama Geleneği 1 Ağustos 2014 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. bilig, sayı: 38, yaz'06, sayfa: 149-160
^ ^a ^b Tansuğ, Sabiha (1990). Karacaoğlan ve kadın giyimi 13 Mart 2017 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. 1. Uluslararası Karacaoğlan ve Çukurova Halk Kültürü Sempozyumu Bildirileri. Arif Ofset, 21-23 Kasım 1990, Adana
^ Altun, Işıl (2007). Karacaoğlan'da şiirsel bir imge olarak giyim, kuşam 25 Mart 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. A. Ü. Türkiyat Araştırmaları Enstitüsü Dergisi, sayı 35, sayfa: 217-228, Erzurum 2007.
^ Arı, Bülent (2006). Karacaoğlan'ın şiirlerinde sevgilinin giyim kuşamı^[]. Hacı Bektaş Velî Dergisi, yıl: 2006, sayı: 38
^ Tansuğ, Sabiha (1991). Karacaoğlan ve Türk giyiminde düğmeler 16 Şubat 2007 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. II. Uluslararası Karacaoğlan ve Çukurova Halk Kültürü Sempozyumu, 20-24 Kasım 1991, Adana
^ Görkem, İsmail (2005). Güney Türkmenlerine ait 'Yazıcıoğlu ile Senem' türkülü hikayesinin anlam ve nesne dünyası 12 Kasım 2011 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Türkbilig/Türkoloji Araştırmaları, sayı: 2005/9, sayfa: 40-66
^ Sümbül, Muzaffer (2001). Adana giyim-kuşam kültürü^[]. Folklor Halkbilim Dergisi, Cilt:5, Sayı: 49, Kasım 2001, sayfa 8-13
^ Aksoy, Mukadder (2004). Aydın yöresi Yörük-Türkmen- (Alevi) kadın giysi ve takıları, araç ve gereçleri, giyim kuşamı 12 Ekim 2022 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Aydın.
^ Sümbül, Muzaffer 82006). Adana-Osmaniye Bölgesi Giyim Kültüründe ve Halk Oyunları Ekiplerinin Giysi Tercihlerinde Kadın Başlıkları 21 Ağustos 2010 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Motif Halk Oyunları Eğitim ve Öğretim Vakfı ile Eskişehir Osmangazi Üniversitesi işbirliğinde gerçekleştirilen ”Halk Kültüründe Giyim-Kuşam ve Süslenme Uluslararası Sempozyumu” 15-17 Aralık 2006 Eskişehir Yayınlanmamış kongre bildirisi
^ Özdemir, Melda (2012), Muğla ili Milas ilçesi Çomakdağ mahallesi geleneksel kadın kıyafeti 18 Ağustos 2014 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Millî Folklor, 2012, yıl 24, sayı 95, sayfa: 345-355
^ Ölmez, Filiz Nurhan (2010). Tekstillerde renkler üzerine simgesel ve alegorik bir değerlendirme 25 Mart 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Türk Sanatları Araştırmaları Dergisi, sayı 1/Cilt 1 (2010)
^ Erkoyuncu, Nermin (2006). Konya ili Çumra ve Karapınar ilçelerinde Türkmen yemekleri ve yemek kültürü üzerine bir araştırma 25 Mart 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. T.C. Selçuk Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Çocuk Gelişimi ve Ev Yönetimi Eğitimi Anabilim Dalı, Beslenme Eğitim Bilim dalı, yüksek lisans tezi. Danışman: Yrd. Doç. Dr. Nermin IŞIK
^ Yakıcı, Ali (2011). Konya Ovasında yaşayan Türkmenlerde modern teknolojiden geleneksele dönüşün adı: Bastırık 18 Ağustos 2014 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Millî Folklor, 2011, yıl 23, sayı 91
^ Gürdal, İrfan. Anadolu Türk Halk Müziğinde Pentatonizm Sorunu 4 Aralık 2024 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
^ ^a ^b Yöre, Seyit (2012). Kırşehir yöresi halk müziği kültürünün kodları ve temsiliyeti^[]. Uluslararası İnsan Bilimleri Dergisi, cilt: 9, sayı: 1, yıl: 2012
^ Görkem, İsmail (2006). Türk göçer şairlerine ait eserlerin derleme, inceleme ve değerlendirme sorunları (Dadaloğlu’nun “Kalktı Göç Eyledi” Türküsünden Hareketle) 17 Nisan 2012 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. II. Kayseri ve Yöresi Kültür, Sanat, Edebiyat bilgi Şöleni, 10-12 Nisan 2006, Kayseri 2007
^ ^a ^b Yücel, Haluk (20119. Türk halk müziği üzerine bir inceleme 12 Mayıs 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Akademik Bakış Dergisi, sayı: 26, Eylül-Ekim 2011, İktisat ve Girişimcilik Üniversitesi, Türk Dünyası Kırgız – Türk Sosyal Bilimler Enstitüsü, Celalabat–Kırgızistan
^ "Müzik aletleri yapımı, usul ve tavırlar" (PDF). 2 Ocak 2013 tarihinde kaynağından (PDF) arşivlendi. Erişim tarihi: 23 Mart 2013.
^ ^a ^b ^c Tekel, Fatih (2007). Âşıklık geleneği içinde Keskinli Hacı Taşan, hayatı, sanatı, eserleri 26 Mart 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. TC. gazi üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Türk Dili ve Edebiyatı Anabilim Dalı, Türk Halk Edebiyatı Bilim Dalı, Yüksek Lisans Tezi. Danışman: Fatma Ahsen Turan, Ankara
^ ^a ^b ^c Karakaya, Oğuz & Hamit Önal. Türk halk müziğinde bir uzun hava türü olarak bozlak^[]. Türkiyat Araştırmaları Dergisi, sayfa: 709-726
^ Mirzaoğlu, Fatma Gülay (1998). Toroslar'dan Çukurova'ya yankılanan ses: "Bozlak" 20 Mart 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Folkloristik: Prof. Dr. Dursun Yıldırım Armağanı, (Ed. M. Özarslan, Ö. Çobanoğlu), Ankara, sayfa: 408-418.
^ Seyhan, Özcan (1993). Çukurova dolaylarında halk müziğinin söz ve ses yapısı 12 Temmuz 2020 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. II. UKÇHKS, Adana, 1993, sayfa: 505-512
^ Atılgan, Halil (1991). Çukurova türkülerinin müzik yapısı 4 Mart 2016 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. II. Uluslararası Karacaoğlan ve Çukurova Halk Kültürü Sempozyumu 20–22 Mayıs 1991 Adana
^ Sümbül, Muzaffer (2004). Oyun kültürü bağlamında Osmaniye halk oyunları 14 Aralık 2010 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. T.C. Osmaniye Valiliği Karacaoğlan'dan Bela Bartok'a Dadaloğlu'ndan Feymani'ye Osmaniye Kültür-Sanat ve Folklor Sempozyumu. Matsa Basımevi, 22-24 Kasım 2004, sayfa: 285-294, Osmaniye,
^ Bedel, Mehmet (2005). Teke yöresi nefesli halk çalgılarından sipsi ve kaval 19 Mart 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. I. Burdur Sempozyumu, 16-19 Kasım 2005, Burdur (I. Burdur Sempozyumu 16-19 Kasım 2005 Bildiriler C.2 Ağustos 2007, s.1230-1237)
^ "YÖRTÜRK Yörük-Türkmen Kültürüne Hizmet, ilim, Sağlık, Eğitim, Araştırma, Kalkınma ve Dayanışma Vakfı". 24 Ağustos 2013 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 23 Mart 2013.
^ "Yörükler Kültür Dayanışma ve Yardımlaşma Derneği (Antalya)". 16 Mart 2013 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 23 Mart 2013.
^ "Arşivlenmiş kopya". 18 Mart 2013 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 14 Mart 2013.

Dış bağlantılar

| ]

ORSAM Ortadoğu Türkmenleri Programı18 Eylül 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.

[refAhmetcevatemre-1] Emre, Ahmet Cevat (1946) Türk Lehçelerinin Mukayeseli Grameri (İlk Deneme) Birinci Kitap Fonetik, İstanbul TDK 1946 (iç kapakta ise İstanbul 1949), adlı kitap Bürhaneddin Erenler Matbaası tarafından basılmış olup, kitabın iç kapağının hemen arkasına Türk Lehçelerinin Mukayeseli Grameri (İlk Deneme) İkinci Kitap Morfoloji (Hazırlanmaktadır) şeklinde ikinci bir kapak konmuş ve eserin ikincisinin yayımlanacağı bu şekilde duyurulmuş fakat bu eser yayımlanmamış ve seri eksik kalmıştır. [Sayfa 174: Anadolu Oğuzları (Türkmenleri)]

[2] İkinci Türk Tarih Kongresi: Kongrenin Çalışmaları, Kongreye Sunulan Tebliğler, İstanbul: 20 - 25 Eylül 1937, 1. baskı: Kenan Matbaası, 1943, 2. baskı (tıpkıbasım), 2010, Türk Tarih Kurumu (Sayfa 148: Mâtem alâmeti olarak at kuyruğunu kesmek âdetini, eski Anadolu Oğuzları'nda da devam etmiş olduğunu biliyoruz.)

[3] Togan, Zeki Velidi (1946). Umumi Türk Tarihine Giriş cilt: I, sayfa. 210, İstanbul.

[4] Turan, Osman (1969). Türk Cihan Hâkimiyeti ve Mefkûresi Tarihi, cilt I-II, İstanbul 1969

[refEmineerdoğanankara-5] Emine Erdoğan (1990). Ankara Yörükleri (1463, 1523/30 ve 1571 Tahrirlerine Göre) 15 Şubat 2010 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. OTAM (Ankara Üniversitesi Osmanlı Tarihi Araştırma ve Uygulama Merkezi Dergisi) sayı 18

[refAksoyerdal-6] Aksoy, Erdal (2000). Günümüz Kırıkkale Karakeçili Yörüklerinin Aşiret Yapısı 2 Aralık 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Hacettepe Üniversitesi Türkiyat Araştırmaları, 1(165-178).

[7] Solak, İbrahim. XVI. Yüzyılda Maraş ve Çevresinde Dulkadirli Türkmenleri 2 Aralık 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.

[8] İsa Özkan. Herikli Türkmenleri ve Herikli Kelimesinin Etimolojisi 19 Temmuz 2014 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Uluslararası IV. Türk Dili Kurultayı, İzmir-Çesme, 25-29 Eylül 2000

[refTızlak-9] Fahrettin Tızlak, Teke Türkmenleri ve Osmanlı Devleti 19 Mart 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Antalya Kent Müzesi Projesi yayınıdır

[10] Mehmet Ali Hacıgökmen. Anadolu Selçukluları Zamanında Sadrü'd-din Konevî'nin Türkmen İsyanlarına Bakışı 28 Aralık 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.

[refKutluayerdoğan-11] ^ ^a ^b ^c ^d ^e ^f ^g ^h ⁱ ^j ^k ^l ^m ⁿ ^o ^p ^q Erdoğan, Kutluay (derleyen), Demir, Tazegül (düzenleyen) (2011). Kars ve Ardahan Türkmenlerinin Dünü ve Bugünü (Millî Mücadeledeki Yerleri)^[]. Türk Kültürü ve Hacı Bektaş Velî Araştırma Dergisi, İlkbahar 2011/58, sayfa: 191-212

[refVatanözgüledremit-12] Özgül, Vatan (2004). Kızılbaşlık ve Türkmenler 16 Aralık 2011 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Türk Kültürü ve Hacı Bektaş Velî Araştırma Dergisi, sayı: 32

[Aysuata2010-13] Ata, Aysu (2010). Moğol fütuhatı ve Doğu-Batı Türk yazı dili kavramları üzerine 13 Mayıs 2014 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi Türkoloji Dergisi, 17, 1 (2010) 29-37

[refMustafauğurlu-14] Uğurlu, Mustafa (2011). Oğuzca ve "Anadolu Merkezli Oğuz Türkçesi" 5 Mart 2016 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Turkish Studies - International Periodical For The Languages, Literature and History of Turkish or Turkic Volume 6/1 Winter 2011, p. 123-156, Turkey

[refZeynepkorkmaz2010-15] ^ ^a ^b ^c ^d ^e ^f ^g Korkmaz, Zeynep (2010). Oğuz Türkçesinin tarihi gelişme süreçleri 24 Aralık 2012 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Turkish Studies, International Periodical For the Languages, Literature and History of Turkish or Turkic, Volume 5/1 Winter 2010

[16] Brockelmann, Carl (1954). Osttürkische Grammatik der islamischen Literatursprachen Mittelasiens. Leiden (Almanca)

[17] Divanü Lûgat-it-Türk Tercümesi, çeviren Besim Atalay, TDK yayınları:523, Ankara 1941, cilt: 3, sayfa: 412-416

[18] Daşdemir, Muharrem (2008). Anadolu ağızlarında çekimli yapılarda ortaya çıkan +(E)n eki ve buna bağlı ses değişmeleri 17 Mart 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. A.Ü. Türkiyat Araştırmaları Enstitüsü Dergisi Sayı 36 Erzurum 2008, sayfa: 12

[19] Togan, Zeki Velidi (1981), Umumi Türk Tarihi’ne Giriş, İstanbul.

[20] Banguoğlu, Tahsin (1959). “Oğuzlar ve Oğuzeli Üzerine”, Türk Dili Araştırmalar Yıllığı Belleten 1959, sayfa: 10

[refCahitgelekçi-21] Gelekçi, Cahit (2004). Türk Kültüründe Oğuz-Türkmen-Yörük Kavramları 20 Şubat 2017 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Türkiyat Araştırmaları Dergisi, Güz 2004, Sayı 1 ISSN 1305-5992

[22] "Türk Meclisi: Salar (Salur Türkleri)". 5 Mart 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 12 Mart 2013.

[23] Teres, Ersin (2012). Salır Türklerinin kaynakları ve Salır Türkçesi üzerine araştırmalar^[]. Türkiyat Mecmuası, cilt 22, Güz 2012, sayı 2, sayfa: 103-126

[24] Marat Durduyev (yazan), Saadettin Gömeç (çeviren). Çin Türkmenleri 31 Ocak 2012 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Aşkabat, 1992; Tarih Arastırmaları Dergisi, C. 19, S. 30, Ankara 1998, s. 319-364.

[25] "Tarihportali.org- Türkiye Kelimesi". 19 Ekim 2013 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 17 Şubat 2017.

[26] Solak, Ömer (2009). II. Meşrutiyet Dönemi Romanında “Türk” ve Türklük 6 Ekim 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Selçuk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi • 21 / 2009

[27] Lewis, Bernard (2000). Modern Türkiye’nin Doğuşu. Türk Tarih Kurumu Yayınları, Ankara

[refMehmeteröz-28] Eröz, Mehmet (1991). Yörükler, İstanbul, Türk Dünyası Araştırmaları Vakfı

[refFarukdemirtaş1949-29] Timurtaş, Faruk Kadri (önceki: Faruk Demirtaş) (1949). Osmanlı Devrinde Anadolu'da Oğuz Boyları I 11 Temmuz 2012 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi Dergisi. cilt: 7 sayı: 2, sayfa: 321-365.

[refŞeydabüyükcansayılır-30] Büyükcan Sayılır, Şeyda (2012). Göçebelik, Konar-Göçerlik Meselesi ve Coğrafi Bakımdan Konar-Göçerlerin Farklılaşması. Türk Dünyası İncelemeleri Dergisi / Journal of Turkish World Studies, XII/1 (Yaz 2012), sayfa: 563-580.

[refMersinbelediyesiyörük-31] "Arşivlenmiş kopya". 6 Ocak 2014 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 10 Mart 2013.

[32] Halaçoğlu, Yusuf. Anadolu'da Aşiretler, Cemaatler, Oymaklar (1453-1650): Türkmen ve Yörük Grupları 23 Mayıs 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.

[Divanü_Lûgat-it-Türk_Tercümesi_1941-33] Divanü Lûgat-it-Türk Tercümesi, çeviren Besim Atalay, TDK yayınları:521, Ankara 1941, cilt: 1, sayfa: 55

[34] Divanü Lûgat-it-Türk Tercümesi, çeviren Besim Atalay, TDK yayınları:521, Ankara 1941, cilt: 1, sayfa: 55-58

[refKemalüçüncü-35] ^ ^a ^b ^c ^d ^e ^f ^g ^h ⁱ ^j Kemal Üçüncü (2006). Anadolu ve Balkanların Fethi Sürecinde Türkmen Boylarının Hazar ötesinden Taşıdığı Sözlü Kültürün işlevi 26 Ekim 2017 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Türk Dünyası Araştırmaları sayı 165, Aralık 2006.

[36] (1945). Ebu'l Ferec Tarihi (1945 bas.). Türk Tarih Kurumu.

[refFaruksümeroğuzlartürkmenler-37] Sümer, Faruk (1972). Oğuzlar, Türkmenler : tarihleri, boy teşkilâtı, destanları (İkinci bas.). Ankara: Ankara Üniversitesi Basımevi. ISBN . 18 Nisan 2022 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 8 Mart 2013.

[38] Prof. Yaşar Yüce-Prof. Ali Sevim: Türkiye tarihi Cilt I, AKDTYKTTK Yayınları, İstanbul, 1991 p 28-29

[39] Kara, Mehmet (Hzl. Ahmet Bican Ercilasun), Türk Lehçeleri Grameri. Akçağ Yayınları, 1.Baskı, Ankara 2007, sayfa: 233-234

[40] Hacı Veysel Eroğlu. Türkmen Türkçesiyle Türkiye Türkçesinin Akrabalık Adlarının Karşılaştırılması 6 Ocak 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.

[41] Gündüz, Tufan, (1997). Anadolu’da Türkmen Aşiretleri “Bozulus Türkmenleri 1540-1640”, Bilge Yayınları, Ankara.

[42] Gündüz, Tufan (2008). Anadolu'da Türkmen Aşiretleri. Yeditepe Yayınevi, İstanbul, 2008.

[refSöylemez-43] Faruk Söylemez (2004). Anadolu'da Sahte Şah İsmail İsyanı 19 Mart 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi Sayı : 17 Yıl : 2004/2 (71-90 s.)

[44] Ali Çelik. Karadeniz Bölgesinde Çepni Varlığı ve Samsun'da bir Çepni Köyü 20 Mart 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.

[45] Yiğit Uysal, Dersimli Anadolu Türkmenleri ve Onların Tarihi Süreç İçerisindeki Yeri Proje Çalışması 17 Ekim 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.

[refŞakirturan-46] Turan, Şakir (2011). Moğolların Anadolu’yu İstilası Sonrası Batı Anadolu’da Türkmen Tarzında Şekillenme 13 Ağustos 2012 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Dumlupınar Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, sayı: 20, Nisan 2011, sayfa: 185-194

[refCelalerdönmezkıbrıs-47] ^ ^a ^b ^c ^d ^e ^f ^g Erdönmez, Celâl (2007). "Kıbrıs Tarihi Ders Kitaplarında Osmanlı Devrinde Kıbrıs'a Yapılan Sürgünlerle İlgili Bazı Tespitler" 24 Ocak 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., Süleyman Demirel Üniversitesi Fen Edebiyat Fakültesi Sosyal Bilimler Dergisi, Sayı XV, Isparta 2007, s. 65-90.

[48] "XVIII. Yüzyıl Rakka Sürgünü". 7 Eylül 2012 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 17 Mart 2013.

[refAliöztürkmenoytunorhan-49] ^ ^a ^b ^c ^d ^e ^f ^g ^h ⁱ ^j ^k ^l ^m ⁿ ^o ^p ^q ^r ^s ^t Öztürkmen, Ali ve Oytun Orhan (2011). Suriye’de Değişimin Gündeme Taşıdığı Toplum: Suriye Türkmenleri 24 Aralık 2012 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Ortadoğu Analiz, Kasım 2011 - Cilt: 3 - Sayı: 35, Ortadoğu Stratejik Araştırmalar Merkezi

[50] Divanü Lûgat-it-Türk Tercümesi, çeviren Besim Atalay, TDK yayınları:523, Ankara 1941, cilt: III, sayfa: 14-15

[refBehsetkaracamenteşe-51] Karaca, Behset (2008). "1522-1532 Tarihlerinde Menteşe Bölgesi Yörükleri" 3 Eylül 2014 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., Fırat Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, cilt: 18, sayı: 2, sayfa: 403-440, Elazığ, 2008.

[52] Saydam, Abdullah (2009). Sultanın Özel Statüye Sahip Tebaası: Konar-Göçerler 24 Aralık 2012 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. SDÜ Fen Edebiyat Fakültesi Sosyal Bilimler Dergisi, Aralık 2009, Sayı: 20, sayfa: 9-31.

[53] Artun, Erman. “Çukurova Konar-Göçer Türkmenlerinin Halk Kültürlerinde Eski Türk İnançlarının İzleri” 20 Mart 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.

[Selçuksakatoğlu-54] Selçuk Sakatoğlu (yazı) & Ayaz F. Pınar (fotoğraflar). Toroslar'ın Son Göçerleri Sarıkeçililer^[]. Atlas, 17 Ocak 2011

[55] Gürdal, Mustafa (1976). "Antalya Yürükleri" 10 Eylül 2014 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Türk Etnografya Dergisi, Sayı:15

[refSerkansarı-56] Sarı, Serkan (2008). XV-XVI Yüzyıllarda Menteşe, Hamid ve Teke Sancağı Yörükleri 29 Ağustos 2014 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. TC. Süleyman Demirel Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Tarih Anabilim Dalı, Doktora Tezi, Isparta

[57] Dulkadir, Hilmi (1997). İçel'de son Yörükler: Sartkeçililer, İçel Valiliği Yayınları

[58] Németh Gyula, A hongfoglaló magyarság kialakulása, Budepest 1930, sayfa: 34

[59] Gökbilgin, M. Tayyib (1957). Rumeli'de Yürükler, Tatarlar ve Evlâd-ı Fâtihân 22 Ocak 2022 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. İÜ. Edebiyat Fakültesi yay. no: 748, Osman Yalçın Matbaası, İstanbul

[60] Kızıl Oğuzlar yahut Kocacıklar hakkında ilk bilgiler ve Anadolu'daki varlıkları^[]

[61] Çevik, Hikmet (1971). Tekirdağ Yürükleri, Tekirdağ Halkevi Yayını, İstanbul

[62] Kalafat, Yaşar Kaya (1994). Orta Toroslar ve Makedonya Yörükleri Halk İnançlari Karşılaştırması-I 6 Ekim 2015 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Millî Folklor, Aylık Türk Dünyası Folklor Dergisi cilt 3, yıl 6, sayı 23, Güz 1994, sayfa 34-36;

[refYurttasonhavadishonamlı-63] "Honamlı Yörükleri". 17 Mart 2013 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 24 Mart 2013.

[refHonamlıyörükleridayanışma-64] "Honamlı Yörükleri Kültür ve Dayanışma Derneği". 18 Mart 2013 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 14 Mart 2013.

[refHonamlıkeçisi-65] "Honamlı keçisi" (PDF). 19 Mart 2013 tarihinde kaynağından (PDF) arşivlendi. Erişim tarihi: 24 Mart 2013.

[66] Tanyıldız, Ali (1990). Orta Asya'dan Gedikli mahallesi'ne Honamlı Yörükleri. 2. baskı 1990, Isparta

[67] "Arşivlenmiş kopya". 28 Mart 2022 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 17 Mayıs 2020.

[68] "Yörüklerin İnanç ve Adetleri". 18 Mart 2013 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 15 Mart 2013.

[69] NTV MSNBC: Sarıkeçili Yörükleri 20 Şubat 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Foto-Röportaj Fatih Pınar

[70] Anadolu'nun Son Göçerleri Sarıkeçililer^[] (47.inci Antalya Film Festivalinde Belgesel dalında yarışan, Yönetmen Yüksel Aksunun Çektiği 'Anadolu'nun Son Göçerleri Sarıkeçililer' belgesel filmi belgesel dalında birincilik ödülü aldı)

[refHilmidulkadir-71] ^ ^a ^b ^c ^d ^e ^f Dulkadir, Hilmi Sarkeçililer 25 Kasım 2011 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. sayfa: 481-488

[72] Cevdet Türkay, Oymak Aşiret ve Cemaatla, Tercüman Kaynak Eserler dizisi 1

[refYavuzçolak-73] Yavuz Çolak (Vet. Sağ. Tek.). Toroslara hükmedenler: Sarıkeçili yörükleri 18 Mart 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.

[74] Radikal gazetesi: Sarıkeçili Yörükleri, dağda hapis 11 Nisan 2008 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.

[75] Demir, Necati (2012). Orta ve Doğu Karadeniz Bölgesinde Çepni Türkmenleri ile Güvenç Abdal Ocağı'nın Kuruluşu^[]. Türk Kültürü ve Hacı Bektaş Velî Araştırma Dergisi, 63 p. 77-110

[76] Bayraktar, Hakkı. Doğu Karadeniz ve Ağasar Çepnileri 29 Şubat 2012 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.

[77] Caferoğlu, Ahmet (1954). “Pallacı,Tahtacı ve Çepni Dillerine Dair”, Türkiyat Mecmuası, c.XI, İ.Ü. Ed.Fak.Yay., sayfa: 41-56.

[78] Sevinçli, Efdal. Özel gizli bir dil 5 Mart 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.

[refZeynepşimşekumaç-79] ^ ^a ^b ^c ^d ^e ^f ^g ^h ⁱ Şimşek Umaç, Zeynep (2010). Gaziantep Çepni ağzının Türkiye Türkçesi ağız gruplarını belirleyen özellikler bakımından değerlendirilmesi 5 Mart 2016 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Türk Dünyası İncelemeleri Dergisi / Journal of Turkish World Studies, Cilt: X, Sayı 1, Sayfa: 185-206, İzmir 2010.

[80] Sümer, Faruk (1993). "Çepni". Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi. Cilt 8. Türkiye Diyanet Vakfı. ss. 269-270. 8 Haziran 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi8 Haziran 2020.

[81] Şahin, Halil İbrahim (2004). Balıkesir Çepni Kültürü, Balıkesir Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Balıkesir 2004

[refHüseyinkahramanmutlu-82] Mutlu, Hüseyin Kahraman (2011). Balıkesir ve Batı Anadolu Yöresi Tahtacı Türkmenleri 13 Mayıs 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Turkish Studies - International Periodical For The Languages, Literature and History of Turkish or Turkic, Volume 6/1 Winter 2011, p. 1503-1511

[83] Çıblak, Nilgün (2003). “Mersin Tahtacı Kültüründeki Terimler Üzerine Bir Deneme” 12 Kasım 2011 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., Folklor / Edebiyat, C.IX, S. XXXIII, ss.217-238.

[84] Şahin, İlkay (2012). Güç İlişkileri Ağının Aktörleri Olarak Ortodoksi ve Heterodoksi: Tahtacı Raporu Örneği 4 Mart 2016 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. The Journal of Academic Social Science Studies volume 4, issue 5, p. 435-455, October 2012

[85] "Arşivlenmiş kopya". 2 Şubat 2013 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 9 Mart 2013.

[86] Ali Kenanoğlu ve İsmail Onarlı, Hubyar Sultan Ocağı ve Beydili Sıraç Türkmenleri. HUBYAR Kültür Derneği Yayınları, İstanbul, 2003

[refSaimayata-87] Ayata, Saim (2006). Kırşehir Yöresi Abdallarının Din'i İnançları Üzerine Bir Araştırma 28 Eylül 2012 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. TC. Erciyes Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Felsefe ve Din Bilimleri Anabilim Dalı, Dinler Tarihi Bilim Dalı, Doktora Tezi, Temmuz 2006, Kayseri

[88] Gürsoy, Şahin (2005). Türkiye Abdalları. Platin Yayınları

[refCingeneyizorg-89] Çingenelerin Sitesi: Kaybettiklerimiz (2) Diller 22/6/2007 27 Nisan 2011 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.(= Anadolu'nun kimi bölgelerinde Geygel Çingeneleri ve Romani Çingeneleri birlikte yaşamaktadırlar. Buralarda Geygel Çingenelerinin diline çok sayıda Romani sözcüğün de girdiğini görüyoruz. Buna benzer çok sayıda örnek verilebilir. Kimi yerlerde Çingene grupları içlerinde yaşadıkları toplumla ayni gramer yapısına sahip olan diller kullanırlar. Örneğin Anadolu Türkçesi ile Abdal dili ayni kökten gelen Turani dillerdir. Ne var ki, Abdal Çingeneleri dillerini ayni zamanda bir savunma aracı olarak kullandıklarından bu dile zaman içerisinde Farsça, Lugha, Romani kökenli sözcükler girmiştir. Bu sözcükler hemen hemen Anadolu Türkçesi ile ayni olan bir gramerle birlikte kullanılırlar. Ne var ki Abdal olmayanlar gramer yapısı ayni olsa da sözcük haznesi çok farklı olduğundan bu dili anlayamazlar.)

[refAliaksüt-90] Aksüt, Ali, Abdallar 28 Haziran 2012 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.

[91] Aksüt, Ali. Abdallarla İlgili Notlar, Folklor Edebiyat, cilt: VIII, sayı: 29, sayfa: 11-20

[92] Özönder, M. Cihat (1988). "Simbiyotik Bir Cemaat Andırın Çevresi Abdalları" Türk Folkloru Araştırmaları, Öztek Matbaacılık, sayfa: 54-64

[93] Poyrazoğlu, Nuri. "Çukurova Abdalları Üzerine", Folklor Edebiyat, cilt: l, sayı: 2, sayfa: 75-79

[94] Özhan, Mevlüt (1991). "Kırşehir Abdallarında Sosyal Yaşam", Anadolu Folkloru, cilt: 2, sayı: ll, Temmuz-Ağustos-Eylül 1991, sayfa: 452-455.

[95] Sarıkaya, Mahmut & Seyfeli, Mahmut (2004). “Kırşehir Abdal / Teber Dili ve Anadolu, Azerbaycan, Özbekistan Gizli Dilleriyle İlgisi” 8 Eylül 2014 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., TÜBAR-XV-/2004, 243-278.

[96] Kolukırık, Suat (2009). “Çingene Olduğu Düşünülen Gruplarda Kimlik: Teber (Abdal) Kimliği,” Kimlikler Lütfen, Türkiye Cumhuriyeti’nde Kültürel Kimlik Arayış ve Temsili (Derleyen Gönül Pultar), Ankara: ODTÜ, 244-254.

[97] M. Fuad Köprülü; "Abdal", Edebiyat Araştırmaları II, Ötüken Yayınları, İstanbul 1989, sayfa: 411

[98] M. Şakir Ülkütaşır; “Abdallar”, Türk Kültürü Dergisi, Ayyıldız Matbaası, Ankara 1968, sayfa: 251

[99] Ali Rafet Özkan (2000). Türkiye Çingeneleri, T.C. Kültür Bakanlığı yayınları, Ankara, sayfa: 32.

[Erolparlak2012-100] Parlak, Erol (2012). Anadolu Türkmen müzik sanatında bir Abdal deha: Neşet Ertaş^[]. Türk Kültürü ve Hacı Bektaş Veli Araştırma Dergisi, sayı: 61, sayfa: 289-312

[101] Kemal Samancıgil (1945). Bektaşilik Tarihi, Tecelli Matbaası, İstanbul, sayfa: 93.

[102] Haykır, Tayfun. Besim Atalay'ın Niğde Maarif Müdürüyken Kaleme Aldığı Bir Yazı Dizisi: “Anadolu'da Türklük” 18 Mayıs 2015 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.

[103] Yıldırım, Faruk (2011). Abdal Gizli Dili, İnceleme-Sözlük. Karahan Kitabevi Yayınları.

[104] Günşen, Ahmet (2004). “Kırşehir, Hacıbektaş, Kaman ve Keskin Yöresi Abdallarının Gizli Dilleri: Teberce”, V. Uluslararası Türk Dili Kurultayı Bildirileri I, (20-26 Eylül 2004), Ankara, TDK Yayınları, 1315-1343

[105] Tooru Hayasi & Faruk Yıldırım (2004). A report on the vocabulary of Abdal (Teber) in Southern Anatolia 12 Kasım 2011 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Research Reports, Department of Linguistics, University of Tokyo (Japonca)

[106] Türkçe Sözlük, Türk Dil Kurumu, 10. baskı, Ankara, 2005, sayfa: 677

[refAlirızayalman-107] Yalman (Yazgın), Ali Rıza (1977). Cenupta Türkmen Oymakları. Haz.: Sabahat Emir, Kültür BakanlığıYay. Ankara. [< 1931, Cenup’ta Türkmen Oymakları I, İstanbul:Burhanettin Matbaası, 95 s.; 1933, Cenup’ta Türkmen Oymakları II, Ankara:Hâkimiyet-i Milliye Matbaası,96 s.; 1933, Cenup’ta Türkmen Oymakları III, Ankara:Hâkimiyet-i Milliye Matbaası, 102 s.]. Bkz. Ali Rıza Yazgın 29 Aralık 2012 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. biyografisi

[refAdrianmarsh-108] Marsh, Adrian (2008). Etnisite ve Kimlik: Çingenelerin Kökeni 12 Ocak 2011 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Biz Buradayız! Türkiye'de Romanlar, Ayrımcı Uygulamalar ve Hak Mücadelesi. Edirne Roman Derneği, European Roma Right Centre, Helsinki Yurttaşlar Derneği, Nisan 2008, İstanbul

[109] Ladstätter, Otto und Andreas Tietze (1994). Die Abdal (Äynu) in Xinjiang. Verlag der Österreichischen Akademie der Wissenschaften, Wien 1994, . (Almanca)

[110] Marginal Groups and Itinerants by Ingvar Savanberg pages 602 to 612 in Ethnic groups in the Republic of Turkey / compiled and edited by Peter Alford Andrews, with the assistance of Rüdiger Benninghaus (Wiesbaden : Dr. Ludwig Reichert, 1989)

[111] "Geygel Türkmenleri". Gündüz, A. (2022). Geygel Aşiretine Ait Nfs.D 1907-1908- 1909 Numaralı ve H 1260-1266 (M.1844-1850) Tarihli Nüfus Defterlerinde Tespit Edilen Bilgiler. Demokrasi Platformu.

[refKemalettinkuzucu-112] Kuzucu, Kemalettin (2004). "Osmanlı Döneminde Sivas İlbeylileri ve İlbeyli Kazası". Osmanlı Tarihi Araştırma ve Uygulama Merkezi Dergisi, Sayı 15, Ankara 2004, sayfa: 165-183.

[113] "Arşivlenmiş kopya". 15 Mart 2013 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 11 Mart 2013.

[refDoğankaya-114] Kaya, Doğan (2008). İlbeylioğlu Hikâyesinin Türk Kültürü İçindeki Yeri ve Sivas Eşmetni 2 Ağustos 2020 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Uluslararası Gaziantep Araştırmaları (Sözlü Kültür, Dil Ve Edebiyat) Sempozyum, Gaziantep, 10-12. 04.2008

[refDoğankayailbeyli-115] Kaya, Doğan (2006). Sivas İlbeyi Yöresi Türkmenleri Halk Şairleri 18 Temmuz 2020 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., Serhat Kültür, Mayıs-Haziran 2006, sayfa: 42-45. / Erciyes Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, sayı: 20. Kayseri 2006, sayfa: 79-88.

[116] Boyacıoğlu, Ramazan (1999). Karamanoğulları'nın kökenleri 19 Mart 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Cumhuriyet Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi C.I S.3 Sivas 1999 s.,27-50

[117] Sümer, Faruk (1980). Oğuzlar-Türkmenler, Ankara.

[118] Yalçınkaya, Elvan (2011). Avşar Türkmenlerinin Kastamonu Çevresindeki İzleri^[]. Türk Kültürü ve Hacı Bektaş Veli Araştırma Dergisi, 59, sayfa: 91-00

[refAhmetözdemir-119] Özdemir, Ahmet Z. (1985). Avşarlar ve Dadaloğlu, Ankara

[120] "avsarobasi.com: Avşarlar ve Alevilik". 4 Mart 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 11 Mart 2013.

[Adnanmendereskaya-121] Kaya, Adnan Menderes (2004). Avşar Türkmenleri 6 Mart 2016 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., Geçit Yayınları, Mayıs 2004, Kayseri

[122] "avsarobasi.com: Avşar Obaları Listesi". 20 Mayıs 2013 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 11 Mart 2013.

[refAlisinanbilgili-123] ^ ^a ^b ^c ^d ^e ^f Bilgili, Ali Sinan (1999). Osmanlı'ya Karşı Bir Türkmen Boyu: Tarsus Varsakları 19 Mart 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Osmanlı, IV, Ankara, 1999, s.170-179

[refAhmetgökbel-124] Gökbel, Ahmet (2007). Anadolu'da Varsak Türkmenleri. Atatürk Kültür Dil ve Tarih Yüksek Kurumu, Atatürk Kültür Merkezi yayınları: 349, Araştırma inceleme dizisi: 50. Genişletilmiş 2.baskı 2007, Ankara

[125] Gökbel, Ahmet (1998), Anadolu Varsaklar’ında İnanç ve Adetler, Atatürk Kültür Merkezi Baskanlığı Yayınları, Ankara.

[refAbdullahpoş-126] Poş, Abdullah (2005). Osmanlı Döneminde Tarsus (1516-1923) 4 Mart 2016 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Çukurova Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, cilt: 5, sayı: 1, Ocak-Haziran 2005

[127] Prof. Dr. Hasan Eren, Türk Dilinin Etimoloji Sözlüğü, Ankara 1999, sayfa: 433)

[refDavutbülbül-128] Bülbül, Davut (2006). Düziçi'nde geçiş dönemleri (doğum-evlenme-ölüm) 17 Mart 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. TC. Niğde Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Türk Dili ve Edebiyatı Anabilim Dalı, Türk Halk Edebiyatı Bilim Dalı, yüksek lisans tezi. Niğde

[129] "Malazgirt'ten Kayseri'ye". 3 Nisan 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 14 Mart 2013.

[130] "Arşivlenmiş kopya". 2 Mayıs 2013 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 13 Mart 2013.

[131] Sadun Köprülü, Biz Türkmeniz : Tanınmış Yiğit Türkmen Barak Aşireti Oymağı^[]

[refÖzlemandaçşahin-132] Andaç Şahin, Özlem (2007). Gaziantep'te yaşayan Barak Türkmenleri'nin inanç, adet ve geleneklerinin dinler tarihi açısından değerlendirilmesi 16 Mart 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. TC. Erciyes Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Felsefe ve Din Bilimleri Anabilim Dalı, Dinler Tarihi Bilim Dalı, Yüksek Lisans Tezi, Ocak 2007, Kayseri

[133] Hürriyet gazetesi: Böyle olur Türkmen düğünü^[], 05 Haziran 1999

[134] Özbaş, Ömer (1958). Gaziantep Dolaylarında Türkmenler ve Baraklar, Gaziantep.

[135] Kırzıoğlu, M. Fahrettin (1964), “Kars-Ardahan Türkmanları”, Türk Folklor Araştırmaları Dergisi, Ağustos 1964, Sayı: 181, sayfa: 3495-97.

[136] Kalafat, Yaşar (2007), “Karşılaştırmalı Dadali Türkmen Halk İnançları”, GAP Bölgesinde Alevi Bektaşi Yerleşmeleri ve Şanlıurfa Kültür Mozayığında Kısas Uluslararası Sempozyum Bildirileri, 25-27 Mayıs 2007 Şanlıurfa, Cem Vakfı, İstanbul, sayfa: 209-215.

[refYaşarkalafatdadalitürk-137] ^ ^a ^b ^c ^d ^e ^f ^g ^h ⁱ ^j ^k ^l ^m Kalafat, Yaşar (2008). Dadalı Türk Halk İnançları 12 Kasım 2011 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. & kendi sitesindeki tekrarı 4 Mart 2014 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. (17.01.2008)

[refMuratküçükuğurlu-138] Küçükuğurlu, Murat (2012). Cumhuriyetin ilk yıllarında Kars-Erzurum yöresi Alevi-Türkmenleri ve Esat Uras'ın bir raporu 19 Mart 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Türk Kültürü ve Hacı Bektaş Velî Araştırma Dergisi sayı: 62, sayfa: 183-198

[139] Kırzıoğlu, M. Fahrettin (2008), “Ahıska-Ardahan-Artvin ve Oltu’da Hıristiyan Atabekler Hükümeti-I (1268-1578)” 6 Mart 2020 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., Bizim Ahıska, Yıl: 4, Sayı: 10, Bahar 2008.

[refKırzıoğlutürkmanlar-140] Kırzıoğlu, M. Fahrettin (1964), “Kars-Ardahan Türkmanları”, Türk Folklor Araştırmaları Dergisi, Ağustos 1964, Sayı: 181, sayfa: 3495-97.

[141] Ercilasun, Ahmet Bican (2002). Kars İli Ağızları, Ses Bilgisi, TDK Yayınları, Ankara, sayfa: 99

[142] “Bizans Ordusunda Ücretli Türk Askerler (XI.-XII. Yüzyıllar)”, Selçuk Üniversitesi Türkiyat Araştırmaları Dergisi, S. 25, 2009, s. 53-69.

[143] “Batı Anadolu’daki Türk Yayılışına Karşı Bizans İmparatorluğu’nun Kuman-Alan Topluluklarını Balkanlardan Anadolu’ya Nakletmesi”

[144] “IV. Haçlı Seferi’nin Ardından Batı Anadolu’da Mücadele Eden İki Rakip: İstanbul Latin Krallığı ve İznik İmparatorluğu”, Cihannüma Tarih ve Coğrafya Araştırmaları Dergisi, S.1., Temmuz, 2015, s. 9-25.

[145] The Late Byzantine Army Arms and Society 1204-1453, University of Pennsylvania Press, Philedelphia, 1992

[146] BASKICI, M. Murat, Bizans Döneminde Anadolu İktisadi ve Sosyal Yapı (900-1261), 2. Baskı, Phoneix Yayınevi, Ankara, 2009.

[147] BELDİCEANU-STEİNHERR, Irene, “Bitinya’da Gayrimüslim Nüfus (14. Yüzyılın ikinci yarısı- 15. Yüzyılın ilk yarısı)”, Osmanlı Beyliği 1300-1389, ed. Elizabeth A. Zacharıadou, çev. Gül Çağalı Güven, İsmail Yergun, Tülin Altınova, 2. Baskı, Tarih Vakfı Yurt Yayınları, İstanbul, 1997, s. 8-22.

[148] GOLUBOVSKİY, P.V., Peçenegi, Torki i Polovtsı Rus i Step Do Naşestviya Tatar, Veçe, Moskva, 2011.

[149] Bizans’ın Son Yüzyılları 1261-1453, çev. Bilge Umar, Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları, İstanbul, 2016.

[150] ÖZTÜRK, Meriç T., The Provıncıal Arıstocracy In Byzantine Asia Minor (1081-1261), Boğaziçi Üniversitesi, Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi, İstanbul, 2013.

[151] VASARY, Istvan, Kumanlar ve Tatarlar Osmanlı Öncesi Balkanlar’da Doğulu Askerler (1185-1365), 2. Baskı, çev. Ali Cevat Akkoyunlu, Yapı Kredi Yayınları, İstanbul, 2015.

[152] WOLF, Robert Lee, “The Latın Empire Of Constantinople 1204-1261”, A History Of The Crusaders, Volume II Later Crusades (1189-1311), General ed. Kenneth M. Setton, ed. By. Robert Lee Wolf and Harry W. Hazard, The Unıversıty Of Wısconsın Press, Madıson, Milwaukee and London, 1969, s. 187-233.

[153] “A Broken Miror: The Kıpçak World In The Thırteenth Century”, The Other Europe ın the Middle Ages, Avars, Bulgars, Khazars and Cumans, ed. By. Florin Curta, Roman Kovalev, Brill, Leiden-Boston, 2008, s. 379-412.

[154] KEÇİŞ, Murat, “XIII.-XIV. Yüzyıl Bizans ve İslam Kaynaklarına Göre Kuzeybatı Anadolu Yol Ağları”, Belleten, C. LXXVII, S. 280, 2013, Ankara, s. 849-874.

[155] "Bolu, bölgeye yapılan akınlar sırasında Horasanlı Aslahaddin tarafından fethedildi. 1074'te Bolu'ya yerleşen Türkmenler, Bizanslıların çok önceleri Balkanlardan getirdikleri Bulgar, Peçenek, Uz ve Kuman Türkleri ile kolayca kaynaştılar. Bolu ve köyleri tamamen Türkleşerek Türk isimleri aldılar". 5 Mart 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi.

[156] "14 -17. YÜZYILLAR ARASINDA ANADOLU'YA GELEN TÜRK GÖÇLERİ VE ANADOLU'NUN DOĞUSUNDA MEYDANA GELEN DEMOGRAFİK DEĞİŞMELER". 5 Haziran 2022 tarihinde kaynağından arşivlendi25 Haziran 2022.

[157] "Anadolu'da Son Türk İskânı: İznik İmparatorluğu'nda Kuman-Kıpçaklar Ve Yalova Kazımiye (Yortan) İle Elmalık (Saruhanlı) Köylerindeki Varlıkları". 19 Nisan 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi25 Haziran 2022.

[158] "Manav Türkleri Hakkında Bilgi". 28 Şubat 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi.

[159] Acar, Kenan (2010). Kuzeybatı Anadolu Manav Türkmen Ağızları Üzerine Birkaç Not 4 Mayıs 2014 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. SAÜ Fen Fakültesi Dergisi 2010 (II)

[160] "Arşivlenmiş kopya". 20 Ekim 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 19 Ekim 2020.

[161] Dr. Frayliç, Mühendis Ravlig, Türkmen Aşiretleri, Aşina Kitaplar, 2008, s.51.

[162] ""Tuncelinin etnik yapısı - Etnikce"". Etnikce. 11 Haziran 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 11 Haziran 2021.

[163] ""Çemişgezekin etnik yapısı - Etnikce"". 19 Mayıs 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 11 Haziran 2021.

[164] ""Hozatta ki Türkmen nüfusu ve Hozatın etnik yapısı - Etnikce"". 26 Mayıs 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 11 Haziran 2021.

[165] ""Ballıca, Nazımiye - Vikipedi"". 30 Ekim 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 11 Haziran 2021.

[166] ""Ramazanköy, Nazımiye - Vikipedi". 26 Kasım 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 11 Haziran 2021.

[refAhmetyaşarocak-167] ^ ^a ^b ^c ^d ^e ^f ^g Ocak, Ahmet Yaşar (2002). Sarı Saltık: Popüler İslam'ın Balkanlar'daki Destanı Öncüsü (XIII. Yüzyıl). Ankara 2002. → Mustafa Uyar tarafından yapılan tanıtma yazısı 24 Aralık 2012 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.

[refVelisaltık-168] Saltık, Veli (2006). Sarı Saltuk ve Saltuklular 2 Aralık 2012 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Hacı Bektaş Velî Dergisi Yıl: 2005, Sayı: 34

[refHalilinancık-169] İnalcık, Halil (2005). Türkler ve Balkanlar 11 Haziran 2012 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Balkan Türkoloji Araştırmaları Merkezi, BAL-TAM Türklük Bilgisi 3, Prizren, Eylül- 2005

[170] Wittek, Paul (1952). "Yazijioghlu 'Ali on the Christian Turks of the Dobruja". Bulletin of the School of Oriental and African Studies. 14 (3). Cambridge University Press on behalf of School of Oriental and African Studies. ss. 639-668. doi:10.1017/S0041977X00088595. ISSN 0041-977X. JSTOR 609124.

[Ahmetcebecigagauz-171] Cebeci, Ahmet. Gagauzların atası Uzlar ve göç yolları^[]

[refGagavuztürkleri-172] Gagavuz Türkleri^[]

[173] Nayır, Yaşar Nabi (1936). Balkanlar ve Türklük, Ankara 1936, sayfa: 89

[refSalihpay-174] Pay, Salih (2009). Rumeli Fatihi Osmanlı Şehzadesi: Gazi Süleyman Paşa 3 Ağustos 2012 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. T.C. Uludağ Üniversitesi, İlâhiyat fakültesi Dergisi, Cilt: 18, Sayı: 1, 2009, sayfa: 279-297

[refHakandoğan-175] Doğan, Hakan (2009). Osmanlı Devleti'nin Rumeli'nin İskânında Uyguladığı Yöntem ve Stratejiler 21 Mayıs 2014 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Gazi Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, Reşat Genç Özel Sayısı-I, cilt: 29, Ankara, 2009, sayfa: 657-674.

[176] Aktepe, M. Münir. "XIV ve XV. Asırlarda Rumeli'nin Türkler tarafından İskânına Dair". Türkiyat Mecmuası. Cilt X (İstanbul 1953). ss. sayfa 300.

[177] Çavuşoğlu, Halim (2007). “Yugoslavya-Makedonya” Topraklarından Türkiye’ye Göçler ve Nedenleri 15 Aralık 2011 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. bilig, Bahar / 2007, sayı 41, sayfa: 123-154

[aturkfederasyon-178] Göyünç, Nejat. "Kıbırs'ta Türk İdaresi". Türk Federasyon. 11 Ocak 2012 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 14 Mayıs 2009.

[refAvsarobasikıbrıs-179] "avsarobasi.com: Kıbrıs Avşarları". 14 Mart 2013 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 13 Mart 2013.

[180] Yükselen Abdurrezzak Peler, Gökçe (2012). Kıbrıs'ta Türkler tarafından konuşulan lisanın adı ne olmalıdır? 14 Mart 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Diyalektolog yaz 2012, sayı 4, sayfa: 89-103

[181] Gümüşatam, Gürkan (2009). Kıbrıs ağzı üzerine hazırlanan sözlükler ve bu sözlüklerdeki yöntem sorunları^[]

[182] Erdoğan Saracoğlu (2005), Bir Kıbrıs Masalında Kıbrıs Ağzı'nın Fonetik Özellikleri 12 Kasım 2011 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.

[183] Nurettin Demir, Kıbrıs Ağızları Üzerine Notlar 12 Ağustos 2011 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.

[184] "Nurettin Demir, Kıbrıs'ta Türkçe" (PDF). 12 Kasım 2011 tarihinde kaynağından (PDF) arşivlendi. Erişim tarihi: 11 Mart 2013.

[185] Saadettin Yıldız, "Kıbrıs Türk Edebiyatı" Kavramından ne Anlamalıyız? 11 Kasım 2011 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.

[186] Nadejda Chirli ve Ahmet Pehlivan, Kıbrıs Türk Ağzında İtalyanca Sözcükler 13 Ocak 2012 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.

[187] Rıdvan Öztürk, Kıbrıs Rumcasındaki Türkçe ve Türkçe Yolu İle Girmiş Alıntı Kelimeler 9 Mayıs 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.

[188] Hasan Eren (1963), "Kıbrıs'ta Türkler ve Türk Dili", Onuncu Türk Dili Kurultayı Bildirileri, Ankara, s. 37-50.

[189] Nurettin Demir, Kıbrıs Ağızlarında imiş Hakkında 9 Eylül 2016 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.

[refHüseyinraşityılmaz-190] Yılmaz, Hüseyin Raşit (2012). Türkiye'nin Türkmen Politikası ve Suriye Türkmenleri 12 Mayıs 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. Türkiye Ekonomi Politikaları Araştırma Vakfı. Ekim 2012

[Türkmen-191] ^ ^a ^b ^c ^d ^e ^f ^g ^h ⁱ Günümüzde Suriye Türkmenleri. — 2.2. Halep Türkmenleri, sayfa 11-21. // Suriye’de Değişimin Ortaya Çıkardığı Toplum: Suriye Türkmenleri. ORSAM Rapor № 83. ORSAM – Ortadoğu Türkmenleri Programı Rapor № 14. Ankara — Kasım 2011, 33 sayfa.

[refGolanturkmanlari-192] "Arşivlenmiş kopya". 20 Mart 2013 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 17 Mart 2013.

[193] Ulya El-Hatip, Filistin Türkmenleri, Turan, Turancı fikir düşünce ve siyaset dergisi, Ocak 2005

[194] Mehmet Çağrı, Filistin Türkmenleri, Fuzûlî Aylık Edebiyat sanat Kültür ve Folklor Dergisi, sayı: 4-5, Tennuz-Ağustos 1987

[refOytunorhanlübnan-195] ^ ^a ^b ^c ^d ^e ^f ^g Orhan, Oytun (2009). Saha çalışmasına dayalı bir araştırma: Lübnan Türkmenleri 4 Mart 2016 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Ortadoğu Analiz, Eylül’09 Cilt 1 - Sayı 9, Ortadoğu Stratejik Araştırmalar Merkezi

[196] Orhan, Oytun (2010). Unutulan Türkler: Lübnan'da Türk Varlığı 5 Mart 2016 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. ORSAM Ortadoğu Stratejik Araştırmalar Merkezi, Rapor No: 11, Şubat 2010

[197] Charles Winslow, Lebanon: War and Politics in a Fragmented Society, London and New York: Routledge Pub., s. 15’ten aktaran, Veysel Ayhan, Özlem Tür; Lübnan Sorunu ve Türkiye: Savaş, Barış ve Direniş, Ankara: ORSAM Yay., 2009, (Baskıda)

[198] Salibi, Kamal (2005), A House of Many Mansions: The History of Lebanon Reconsidered, I. B. Tauris, Londra, sayfa: 103.

[199] "Lübnan'da Devr-i Alem". 20 Mart 2013 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 17 Mart 2013.

[200] Fığlalı, Ethem Ruhi (1996). Türkiye'de Alevîlik, Bektaşîlik, İstanbul 1990, sayfa: 387

[201] Bolay, Süleyman Hayri (2000). Günümüz Türkiye'sinde Aleviliğin ve Bektaşiliğin Başlıca Problemleri Üzerine Bir Deneme 19 Mart 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Hacı Bektaş Velî Araştırma Dergisi, sayı: 13, sayı: 13, s. 137-152

[refHasanonat-202] Onat, Hasan (2003). Kızılbaşlık Farklılaşması Üzerine 12 Ekim 2022 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. İslamiyat, 6 (3) Temmuz-Ağustos, Ankara

[Hansroemerharunyıldız-203] Hans R. Roemer (yazan), Harun Yıldız (çeviren). Kızılbaş Türkmenler: Safevî teokrasisinin kurucuları ve kurbanları^[]. Hacı Bektaş Velî Araştırma Dergisi, XXXVIII, 81-92, (2006). Orijinal ismi “The Qizilbash Turcomans: Founders and Victims of the Safavid Theocracy” olan bu makale, editörlüğünü M. M. Mazzaoui ile V. B. Moreen‟in yapmış olduğu Intellectual Studies in Islam isimli çalışmanın içerisinde 27-39. sayfaları arasında yayınlanmıştır. (Utah, 1990).

[Sinantavukçu-204] Tavukçu, Sinan (2009). Alevi Türkmenlerin aşiretten cemaate dönüştürülmesi-III 22 Mart 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. 28 Ocak 2009

[205] Veliyeva, Zülfiyye (2007). Safevilerin menşei ve Kızılbaşça^[]. Khazar Journal of Humanities and Social Sciences, cilt: 12, sayı: 1-2, sayfa: 332-344, Xəzər Universitəsi

[206] İsfahan

[refCemildoğaçipek-207] İpek, Cemil Doğaç (2012). Güney Azerbaycan Türklerinde kimlik sorunu 14 Aralık 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Türk Dünyası İncelemeleri Dergisi / Journal of Turkish World Studies, XII/1 (Yaz 2012), sayfa: 267-283.

[208] Sümer, Faruk (1992). Safevî devletinin kuruluşu ve gelişmesinde Anadolu Türklerinin rolü: Şah İsmail ile halefleri ve Anadolu Türkleri. Türk Tarih Kurumu. , . 12 Haziran 2014 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 26 Mart 2013.

[ReferenceA-209] Savory, R. M. and Roger Savory, Introduction to Islamic civilisation, (Cambridge University Press, 1976), 82.

[210] Black, Edwin, Banking on Baghdad: inside Iraq's 7,000-year history of war, profit and conflict, (John Wiley and sons, 2004), 38.

[Bosworth-211] C.E. Bosworth, "Turkish Expansion towards the west" in UNESCO HISTORY OF HUMANITY, Volume IV, titled "From the Seventh to the Sixteenth Century", UNESCO Publishing / Routledge, p. 391: "While the Arabic language retained its primacy in such spheres as law, theology and science, the culture of the Seljuk court and secular literature within the sultanate became largely Persianized; this is seen in the early adoption of Persian epic names by the Seljuk rulers (Qubād, Kay Khusraw and so on) and in the use of Persian as a literary language (Turkish must have been essentially a vehicle for everyday speech at this time)

[212] Concise encyclopedia of languages of the world, Ed. Keith Brown, Sarah Ogilvie, (Elsevier Ltd., 2009), 1110;Oghuz Turkic is first represented by Old Anatolian Turkish which was a subordinate written medium until the end of the Seljuk rule.".

[213] "Arşivlenmiş kopya". 23 Nisan 2013 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 15 Mart 2013.

[214] Grousset, Rene, The Empire of the Steppes: A History of Central Asia, (Rutgers University Press, 2002), 157; "...the Seljuk court at Konya adopted Persian as its official language.".

[215] Encyclopedia Britannica: "Modern Turkish is the descendant of Ottoman Turkish and its predecessor, so-called Old Anatolian Turkish, which was introduced into Anatolia by the Seljuq Turks in the late 11th century ad." [1] 2 Nisan 2015 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.

[refMseldaçoban-216] Çoban, M. Selda (2005). Divānu Luġati’t-Türk’te ‘Oguzca’ Kayıtlı Dil Malzemesi 26 Kasım 2015 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., AÜ. Sosyal Bilimler Enstitüsü, Türk Dili ve Edebiyatı Ana Bilim Dalı, Eski Türk Dili Bilim Dalı, Yüksek Lisans Tezi, Danışman: Doç.Dr. A. Melek Özyetgin, ss. VII+163.

[refSüereker-217] Eker, Süer (2008). Farsçanın kıskacında Güney Azerbaycan Türkçesi 20 Mart 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Hacettepe Üniversitesi Türkiyat Araştırmaları Enstitüsü Türkiyat Araştırmaları sayı 9, Güz 2008, sayfa: 183-197

[refGerharddoerferirandatürkler-218] Doerfer, Gerhard (1987). İran'da Türkler 20 Mart 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. 23 Kasım 1987 günü Türk Dil Kurumunda yapılan konuşma'dan: Türk Dili, TDK Yay., Sayı: 431, Kasım 1987

[219] Tulu, Sultan (2006). kitap tanıtımı: Gerhard Doerfer/Wolfram Hesche. Türkische Folklore-Texte aus Chorasan, Turcologica 38, Harrassowitz Verlag, Wiesbaden 1998, XIV + 504 S. + 2 harita.^[] Çankaya Üniversitesi Fen-Edebiyat Fakültesi, Journal of Arts and Sciences Sayı: 5, Mayıs 2006

[refFarukkadritimurtaş1977-220] Timurtaş, Faruk Kadri (1977). Türkiye Türkçesi'nin ana hatları^[]. İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı Dergisi, c. 23, 1977-1979, sayfa: 175-202

[221] Âşık Paşa Garib-Nâme I/1, 1/2 19 Mart 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., hazırlayan: Kemal Yavuz, İstanbul, 2000

[222] Karahan, Leylâ (1996). Anadolu Ağızlarının Sınıflandırılması, Türk Dil Kurumu Yayınları: 630, Ankara.

[223] Büyükakkaş, Ahmet (2009). Türkiye Türkçesi Ağız Sözlükleri Üzerine Bir Deneme 5 Mart 2016 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Turkish Studies International Periodical For the Languages, Literature and History of Turkish or Turkic, Volume 4/4 Summer 2009

[224] Eratalay, Sevda (2011). Kınık boyunun Alaşehir ağızlarına etkileri 19 Mart 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Turkish Studies - International Periodical For The Languages, terature and History of Turkish or Turkic, Volume 6/1 Winter 2011, p. 1039-1056, Turkey

[225] Atmaca, Emine (2007). Antalya’nın Korkuteli İlçesi Ağzında Görülen Belirgin Ses Hâdiseleri 12 Mayıs 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Dil Araştırmaları Dergisi, Cilt: 1 Sayı: 1 Güz 2007, sayfa: 115-155

[226] Erdem, Mehmet Dursun (2005). Kırşehir ve Konya ağızlarının Eski Anadolu Türkçesi yazı dilinin oluşumuna etkisi 25 Eylül 2015 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Karadeniz Araştırmaları, Sayı: 8, Kış 2005, sayfa: 56-65

[227] Kılınç, Nurdan (2010). Antalya yöresi Yörük fıkraları üzerine bir araştırma 10 Ağustos 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. T:C. Süleyman Demirel Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Türk Dili ve Edebiyatı Anabilim Dalı, Yüksek Lisans Tezi, danışman: Mehmet Özçelik, Isparta 2010

[Aslıbüyükokutan-228] Aslı, Büyükokutan (2007). Muğla yöresi Alevi Türkmenlerde evlilikle ilgili inanç ve pratikler^[]. Hacı Bektaş Velî Dergisi, yıl: 2007, sayı: 44.

[229] Demir, Cihangir (2010). Türk topluluklarında evlenme ile ilgili bazı uygulamaların Kütahya-Simav yöresiyle karşılaştırılması^[]

[230] Tuna, Sibel Turhan (2006). Türk Dünyasındaki Düğünlerde Koltuklama ve Kırmızı Kuşak Bağlama Geleneği 1 Ağustos 2014 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. bilig, sayı: 38, yaz'06, sayfa: 149-160

[Sabihatansuğ-231] Tansuğ, Sabiha (1990). Karacaoğlan ve kadın giyimi 13 Mart 2017 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. 1. Uluslararası Karacaoğlan ve Çukurova Halk Kültürü Sempozyumu Bildirileri. Arif Ofset, 21-23 Kasım 1990, Adana

[232] Altun, Işıl (2007). Karacaoğlan'da şiirsel bir imge olarak giyim, kuşam 25 Mart 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. A. Ü. Türkiyat Araştırmaları Enstitüsü Dergisi, sayı 35, sayfa: 217-228, Erzurum 2007.

[233] Arı, Bülent (2006). Karacaoğlan'ın şiirlerinde sevgilinin giyim kuşamı^[]. Hacı Bektaş Velî Dergisi, yıl: 2006, sayı: 38

[234] Tansuğ, Sabiha (1991). Karacaoğlan ve Türk giyiminde düğmeler 16 Şubat 2007 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. II. Uluslararası Karacaoğlan ve Çukurova Halk Kültürü Sempozyumu, 20-24 Kasım 1991, Adana

[235] Görkem, İsmail (2005). Güney Türkmenlerine ait 'Yazıcıoğlu ile Senem' türkülü hikayesinin anlam ve nesne dünyası 12 Kasım 2011 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Türkbilig/Türkoloji Araştırmaları, sayı: 2005/9, sayfa: 40-66

[Muzaffersümbül-236] Sümbül, Muzaffer (2001). Adana giyim-kuşam kültürü^[]. Folklor Halkbilim Dergisi, Cilt:5, Sayı: 49, Kasım 2001, sayfa 8-13

[Mukadderaksoy-237] Aksoy, Mukadder (2004). Aydın yöresi Yörük-Türkmen- (Alevi) kadın giysi ve takıları, araç ve gereçleri, giyim kuşamı 12 Ekim 2022 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Aydın.

[238] Sümbül, Muzaffer 82006). Adana-Osmaniye Bölgesi Giyim Kültüründe ve Halk Oyunları Ekiplerinin Giysi Tercihlerinde Kadın Başlıkları 21 Ağustos 2010 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Motif Halk Oyunları Eğitim ve Öğretim Vakfı ile Eskişehir Osmangazi Üniversitesi işbirliğinde gerçekleştirilen ”Halk Kültüründe Giyim-Kuşam ve Süslenme Uluslararası Sempozyumu” 15-17 Aralık 2006 Eskişehir Yayınlanmamış kongre bildirisi

[239] Özdemir, Melda (2012), Muğla ili Milas ilçesi Çomakdağ mahallesi geleneksel kadın kıyafeti 18 Ağustos 2014 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Millî Folklor, 2012, yıl 24, sayı 95, sayfa: 345-355

[240] Ölmez, Filiz Nurhan (2010). Tekstillerde renkler üzerine simgesel ve alegorik bir değerlendirme 25 Mart 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Türk Sanatları Araştırmaları Dergisi, sayı 1/Cilt 1 (2010)

[241] Erkoyuncu, Nermin (2006). Konya ili Çumra ve Karapınar ilçelerinde Türkmen yemekleri ve yemek kültürü üzerine bir araştırma 25 Mart 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. T.C. Selçuk Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Çocuk Gelişimi ve Ev Yönetimi Eğitimi Anabilim Dalı, Beslenme Eğitim Bilim dalı, yüksek lisans tezi. Danışman: Yrd. Doç. Dr. Nermin IŞIK

[242] Yakıcı, Ali (2011). Konya Ovasında yaşayan Türkmenlerde modern teknolojiden geleneksele dönüşün adı: Bastırık 18 Ağustos 2014 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Millî Folklor, 2011, yıl 23, sayı 91

[243] Gürdal, İrfan. Anadolu Türk Halk Müziğinde Pentatonizm Sorunu 4 Aralık 2024 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.

[Seyityöre2012-244] Yöre, Seyit (2012). Kırşehir yöresi halk müziği kültürünün kodları ve temsiliyeti^[]. Uluslararası İnsan Bilimleri Dergisi, cilt: 9, sayı: 1, yıl: 2012

[245] Görkem, İsmail (2006). Türk göçer şairlerine ait eserlerin derleme, inceleme ve değerlendirme sorunları (Dadaloğlu’nun “Kalktı Göç Eyledi” Türküsünden Hareketle) 17 Nisan 2012 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. II. Kayseri ve Yöresi Kültür, Sanat, Edebiyat bilgi Şöleni, 10-12 Nisan 2006, Kayseri 2007

[Halukyücel2011-246] Yücel, Haluk (20119. Türk halk müziği üzerine bir inceleme 12 Mayıs 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Akademik Bakış Dergisi, sayı: 26, Eylül-Ekim 2011, İktisat ve Girişimcilik Üniversitesi, Türk Dünyası Kırgız – Türk Sosyal Bilimler Enstitüsü, Celalabat–Kırgızistan

[247] "Müzik aletleri yapımı, usul ve tavırlar" (PDF). 2 Ocak 2013 tarihinde kaynağından (PDF) arşivlendi. Erişim tarihi: 23 Mart 2013.

[Fatihtekel-248] Tekel, Fatih (2007). Âşıklık geleneği içinde Keskinli Hacı Taşan, hayatı, sanatı, eserleri 26 Mart 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. TC. gazi üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Türk Dili ve Edebiyatı Anabilim Dalı, Türk Halk Edebiyatı Bilim Dalı, Yüksek Lisans Tezi. Danışman: Fatma Ahsen Turan, Ankara

[Oğuzkarakayahamitönal-249] Karakaya, Oğuz & Hamit Önal. Türk halk müziğinde bir uzun hava türü olarak bozlak^[]. Türkiyat Araştırmaları Dergisi, sayfa: 709-726

[Fatmagülaymirzaoğlu-250] Mirzaoğlu, Fatma Gülay (1998). Toroslar'dan Çukurova'ya yankılanan ses: "Bozlak" 20 Mart 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. Folkloristik: Prof. Dr. Dursun Yıldırım Armağanı, (Ed. M. Özarslan, Ö. Çobanoğlu), Ankara, sayfa: 408-418.

[251] Seyhan, Özcan (1993). Çukurova dolaylarında halk müziğinin söz ve ses yapısı 12 Temmuz 2020 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. II. UKÇHKS, Adana, 1993, sayfa: 505-512

[252] Atılgan, Halil (1991). Çukurova türkülerinin müzik yapısı 4 Mart 2016 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. II. Uluslararası Karacaoğlan ve Çukurova Halk Kültürü Sempozyumu 20–22 Mayıs 1991 Adana

[253] Sümbül, Muzaffer (2004). Oyun kültürü bağlamında Osmaniye halk oyunları 14 Aralık 2010 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. T.C. Osmaniye Valiliği Karacaoğlan'dan Bela Bartok'a Dadaloğlu'ndan Feymani'ye Osmaniye Kültür-Sanat ve Folklor Sempozyumu. Matsa Basımevi, 22-24 Kasım 2004, sayfa: 285-294, Osmaniye,

[254] Bedel, Mehmet (2005). Teke yöresi nefesli halk çalgılarından sipsi ve kaval 19 Mart 2013 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. I. Burdur Sempozyumu, 16-19 Kasım 2005, Burdur (I. Burdur Sempozyumu 16-19 Kasım 2005 Bildiriler C.2 Ağustos 2007, s.1230-1237)

[255] "YÖRTÜRK Yörük-Türkmen Kültürüne Hizmet, ilim, Sağlık, Eğitim, Araştırma, Kalkınma ve Dayanışma Vakfı". 24 Ağustos 2013 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 23 Mart 2013.

[256] "Yörükler Kültür Dayanışma ve Yardımlaşma Derneği (Antalya)". 16 Mart 2013 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 23 Mart 2013.

[257] "Arşivlenmiş kopya". 18 Mart 2013 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 14 Mart 2013.